suspiciose
suspiciose, in a suspicious manner, causing mistrust, suspiciously
suspīcĭōsē (suspit-, v. suspicio init.), adv. [suspiciosus],
- in a way to raise mistrust or suspicion, suspiciously: criminose ac suspitiose dicere, Cic. Rosc. Am. 20, 55; id. Deiot. 6, 17; Quint. 4, 2, 81; Sen. Contr. 3 prooem.— Comp.: suspitiosius aut criminosius dicere, Cic. Brut. 34, 131.— Sup. seems not to occur.
suspīciōsē, Adv. (suspiciosus), mit Argwohn, verdächtig, auf Verdacht erregende Weise, alqd dicere, Cic.: suspiciosius aut criminosius dicere, Cic.
tu habes semper in ‥ cubiculo ‥ juvenes et pueros, quo nonnulli de te male et ~e suspicantur et fabulantur
I. H. custodit vigilias ~e et frequenter usque ad mediam noctem
vicarius ‥ juravit ‥ quod ‥ nec ‥ ingredietur ~e domum ejusdem W. nec ‥ uxori ~e ‥ associabit
suspīcĭōsē, (14) de manière à faire naître des soupçons : Cic. Amer. 55 ; Dej. 17 ; suspiciosius Cic. Br. 131.
suspīciōsē or suspītiosē adv.with comp.
- suspiciosus, in a suspicious manner, causing mistrust, suspiciously: quae argui suspitiose possunt, to excite distrust: suspitiosius dicere.