suspiratio
suspīrātĭo, ōnis, f. [suspiro],
- a fetching a deep breath, a sighing, sigh (post-Aug.): suspiratione sollicitudinem fateri, Quint. 11, 3, 158: inde illa nobilis M. Ciceronis suspiratio: O te felicem, M. Porci, etc., Plin. N. H. praef. § 9.
suspīrātio, ōnis, f. (suspiro), das tiefe Atemholen, Seufzen, Plin. nat. hist. praef. § 9. Quint. 11, 3, 158.
pausacionum vel tractuum ‥ dicitur ‥ quedam ~o
~o est apparencia pausacionis sine existencia, et hoc est propositum quia ~o potest fieri cum tractu vel sine, et major vel minor recte brevis potest esse
suspīrātĭō, ōnis, f. (suspiro), action de soupirer, soupir : Quint. 11, 3, 158 ; Plin. pr. 9.