synchronus
synchrŏnus, a, um, adj., = σύγχρονος,
- synchronic, contemporary, Hier. Com. in XII. Proph. praef.
synchronus, ī, m. (σύγχρονος), der Zeitgenosse, Hieron. in XII Prophet. praef.
synchrŏnus, a, um (σύγχρονος), contemporain : Hier. Præf. 12 Proph.
Quorum alii S. Anthelmo posthumarunt, alii Synchroni fuerunt.Hist. Cortusior. lib. 2. apud Murator. tom. 12. col. 792 :
Habes auctorem Synchronum rerumque gestarum bene peritum.Utuntur alii bene multi.