torrēs, is, f. (torreo), diedörrende Hitze, Lucr. 3, 915 (917, nach Lachmanns Vermutung). Manil. 4, 419 (nach Haupts Vermutung). Vgl. Gloss. II, 237, 24 ›torres, ἀπόκαυμα‹.
, dicitur a torrendo, et est magnus truncus, qui ponitur in capite ignis,
Gallice Tréfouel à mettre en feu. Glossar. Lat. Gall. ex Cod. reg. 7679. Vide
Torriculus.