torris
torris, a brand, firebrand
Frieze-Dennison Vergil
torris , is, m.: a firebrand; brand, 7.506. (torreō)
torris (collat. forms torrus, i, m., Att. ap. Non. 15, 30; Fragm. Trag. v. 452 Rib.; torres, is, f., Lucr. 3, 915 Lachm.), is, m. [torreo],
- a brand, firebrand (with or without flame; syn. titio), Ov. M. 8, 457; 8, 512; 12, 272, Verg. A. 12, 298; Val. Fl. 3, 115; Sid. Ep. 3, 13 med.; Lact. 4, 14, 14.
torris, is, m. (torreo), der Brand, das brennende Scheit Holz (mit und ohne Flamme), hice torris, Acc. tr. fr.: torr. obustus, Verg.: funereus, Ov.: vivi torres, Val. Flacc.: ›titionem‹ vulgus appellat extractum foco torrem semiustum et exstinctum, Lact. 4, 14. § 14. – Archaist. Nbf. torrus, ī, m., bei Enn. u. Pacuv. nach Serv. Verg. Aen. 12, 298, weshalb Ribbeck Acc. tr. 452 torrus geschrieben hat u. auch Acc. tr. 439 schreiben möchte; u. so tori (= torri) = heiße Kohlen, Apic. 4, 129.
noli ~em de incendio raptum [] disperare Am. iv 11
ticiones et ~es ardentes sursum projicierunt
in hospitio probi hominis debent esse ‥ ~es [gl.: ], cremalia, focaliatisuns
cur torres stigeos non inflammaverat / et Stigis stippulam incineraverat?
torris, (15) is, m. (torreo), tison [avec ou sans flamme] : Virg. En. 12, 298 ; Ov. M. 8, 457 ; 8, 512 ; 12, 272.
torris is, m
- TERS-, a brand, firebrand: ambustus, V.: Funereus, O.