transfiguro
trans-fĭgūro, āvi, ātum, 1, v. a., to change in shape, to transform, transfigure, metamorphose (post-Aug.; cf.: verto, muto).
- I Lit.: puerum in muliebrem naturam, Suet. Ner. 28: in simiae speciem transfiguratus, id. ib. 46: in lupum, Plin. 8, 22, 34, § 81: in scorpiones, id. 9, 31, 51, § 99: in pumicem (al. mutantur), id. 13, 25, 50, § 139: et qui corpora prima transfigurat, i. e. Ovid in the Metamorphoses, Stat. S. 2, 7, 78: amygdalae ex dulcibus transfigurantur in amaras, Plin. 17, 24, 37, § 237: aede Castoris et Pollucis in vestibulum transfigurata, Suet. Calig. 22; Vulg. Matt. 17, 2; id. Marc. 9, 1. —With se: Satanas transfigurat se in angelum lucis. Vulg. 2 Cor. 11, 14.—
- II Trop., to change, transform: judicum animos in eum quem volumus habitum formare et velut transfigurare, Quint. 6, 2, 1: intellego, non emendari me tantum, sed transfigurari, Sen. Ep. 6, 1.—
- B Esp.
- 1 With se, to assume to be, pretend to be: transfigurantes se in apostolos, Vulg. 2 Cor. 11, 13.—
- 2 To express under a figure of speech: haec transfiguravi in me et Apollo propter vos, Vulg. 1 Cor. 4, 6.
trāns-figūro, āvī, ātum, āre, der Gestalt od. phys. Beschaffenheit nach verwandeln, umbilden, umformen, umwandeln, umgestalten, I) eig.: puerum in muliebrem naturam, Suet. – aedem in vestibulum, Suet.: amygdalas ex dulcibus in amaras, Plin. – II) übtr.: intellego non emendari me tantum, sed transfigurari, Sen.: nisi in ea, quae didicit, animus transfiguratus est, Sen.: iudicum animos in eum, quem volumus, habitum formare et velut transfigurare, Quint.
trānsfĭgūrō, (14) āvī, ātum, āre, tr., transfigurer, transformer, métamorphoser, changer : rem in rem Suet. Nero 28, changer une chose en une chose, cf. Plin. 8, 81 ; 9, 99 ; qui corpora prima transfigurat Stat. S. 2, 7, 78, celui qui opère [= qui décrit] la métamorphose des formes premières des corps [= les métamorphoses des corps ; en parl. dʼOvide] || [fig.] Sen. Ep. 6, 1 ; Quint. 6, 2, 1.