turificatio
tūrificātio (thūrificātio), ōnis, f. (turifico), das Weihrauchopfern, Eccl.
quot ibi precum thurificatione celum incenderint ‥ nullus ‥ evolveret
adoratio que fit per ~onem et per manuum elevationem et per capitis inclinationem
ad turrificacionem sacerdotis qui cantat inclinabunt
~ones, aspersiones aque benedicte
Theodori remoto in translatione tumbe operculo, omnibus affatim satisfecit thurificatio, ita ut in claustrum fratrum etiam hec erumperet oblectatio
corporis sui fuit thurificatio redolens post quadringentorum annorum curricula, remoto tumbe ejus [Theodori ] operculo
tūrĭfĭcātĭō (thūr-), ōnis, f. , offrande de lʼencens : Optat. 2, 25.