turificator
tūrĭfĭcātor (thūr-), ōris, m. [turifico],
- one that offers incense to the gods, i. e. an idolater, Aug. contr. Liter. Petil. c. 103.
tūrificātor (thūrificātor), ōris, m. (turifico, āre), der Weihrauchopferer = Götzendiener, Augustin. c. litt. Petil. 2. § 187 u. 237. – Dass. tūrificātus, ī, m., von Christen, die zur Zeit der Verfolgung den Göttern opferten, Cypr. epist. 55, 2.
antequam thurificator altaris circumeat
tūrĭfĭcātŏr (thūr-), ōris, m. , idolâtre, v. turifer : Aug. Petil. 2, 187 et 237.