turgidus
turgidus, swollen, inflated, distended, turgid
turgĭdus, a, um, adj. [turgeo], swollen, inflated, distended, turgid (class.; syn. tumidus).
- I Lit.: membrum tumidum ac turgidum, Cic. Tusc. 3, 9, 19: oculi, Plaut. Mil. 4, 3, 15 (1108): labra, Mart. 6, 39, 8: venter, Ap. Met. 6, 9, 16; cf.: aqua subter cutem fusa turgidus, Plin. 7, 45, 46, § 148: haedus, Cui frons turgida cornibus, Hor. C. 3, 13, 4: loca semine, Lucr. 4, 1034: mare, Hor. C. 1, 3, 19; cf.: fluvii hibernā nive, id. ib. 4, 12, 4: vento vela, id. ib. 2, 10, 24; Ov. Am. 2, 11, 42: (femina), i. e. pregnant, id. A. A. 2, 661.—
- II Trop., of speech, inflated, turgid (very rare): oratio, Petr. 2, 6: Alpinus, Hor. S. 1, 10, 36: alto fastu, Claud. Laud. Stil. 2, 158.
turgidus, a, um (turgeo), strotzend, geschwollen, aufgelaufen, I) eig.: oculus, Plaut.: membrum, Cic.: pes, Sen.: frons turgida cornibus, Hor.: labra, aufgeworfene, Mart.: vela turgida vento, Hor.: fluvius hibernā nive turgidus, Hor.: semina, dick, Ov. – II) übtr., v. der Rede u.v. Redner usw. = schwülstig, oratio, Petron. 2, § 6: Alpinus (ein Dichter), Hor. sat. 1, 10, 36: nec quos promoveris, alto turgidus alloqueris fastu, Claud. cons. Stil. 2, 158 sq.
~a dum caerula trudunt
turgida ventosis deponens carbasa malis
monachus ‥ morbo intercutis aque languebat. jam ~a pellis in altum creverat
o secularis pompa ‥ recte pluvialibus bullis equanda diceris, que in momento valde ~a erigeris, subitoque in nichilum redigeris
~us venter, tumida facies et rubicunda
o vos burse turgide, Romam veniatis
superbiae typus, turgidae et inflatae virginitatis grassator
tantarum virium augmento ~us ‥ Normannorum comitem castelli possessione vellicavit
ut ‥ jugum excuterent a se Normannorum, quod fere xxx annis fortiter detriverat ~as cervices illorum
~us propagande dominacionis libidine voluit fieri de magno major, de divite dicior, de subdito imperator
frontose intrans et videns hospitum equos et ministros, iratus est vehementer. et ‥ tam equos quam ministros cum minis ~is aufugavit
turgĭdus, (12) a, um (turgeo), ¶ 1 gonflé, enflé : Cic. Tusc. 3, 19 ; Hor. O. 1, 3, 19 ; frons turgida primis cornibus Hor. O. 3, 13, 4, front que gonflent les cornes naissantes ; fluvii nive turgidi Hor. O. 4, 12, 4, fleuves grossis par la fonte des neiges ¶ 2 [fig.] enflé, boursouflé, emphatique : Hor. S. 1, 10, 36 ; Petr. 2, 6.
- 1. gezwollen [oculus; pes; labra dik; mare met hoge golven]; ➤ vela -a vento bolstaand; fluvius hibernā nive ~;
- 2. (poët.; postklass.) (v.e. redevoering en redenaar) gezwollen, hoogdravend.
turgidus
adj.
- turgeo, swollen, inflated, distended, turgid: membrum: haedus, Cui frons turgida cornibus, H.: (femina), i. e. pregnant, O.— Fig., of speech, inflated, turgid: Alpinus, H.