tutator
tūtātor, ōris, m. [1. tutor],
- a protector, defender (post-class.): periculosis tutator, egenis opitulator, Ap. Deo Socr. p. 52, 12.
tūtātor, ōris, m. (tutor, ārī), der Beschützer, Apul. de deo Socr. 16. Arnob. 3, 24: Phrygiae gentis tutator Apollo, Auct. epit. Iliad. 916.
[Oswald ] vir virtute potens, patriae tutator, amator
~or
cui Martellus auxiliator et ~or fuit
in periculosis ~or, egenis opitulator
sublatis ‥ familie ~oribus
tūtātŏr, ōris, m. (tutor), défenseur, protecteur : Apul. Socr. 16 ; Arn. 3, 24.