universalitas
ūniversālitās, ātis, f. (universalis), die Gesamtheit, das Ganze (Ggstz. pars), Boëth. in Cic. top. 5. p. 363, 27 B. u.a.
‘hominis’ nomen, praeter differentiam aliquam positum, ~atem hominum designat
acerbae cervicositatis aporias, injectaeque deperationis angilogias intrito ~atis epithemate, et ambrosio dictionalitatis collemate indulcabo
ut necessarii mensura sit tempus secundum suam ~atem, sicut est contingentis secundum suam partem
per se ‥ importat necessario ~atem temporis et suppositorum
ego etenim dum necessitatem nominavi non ~atem intendi set causalem hujus eventus efficatiam expressi
ratio ~atem, sensus vero solam singularitatem capit
in his singularibus intellectus ‥ facit ~atem
anima nichil facit ad ~atem que est in rebus
~as, que est propria condicio objecti in quantum objectum, precedit actum intellectus vel intelligendi
quantitas proposicionis est ~as, particularitas, indefineitas, vel singularitas
prima [ficticia ] dicit quod papa ex ~ate sui supereminentis dominii potest capere de bonis ecclesie ‥ quomodocunque et quandocunque voluerit
ūnĭversālĭtās, ātis, f. (universalis), universalité : Boet. Top. Cic. 5, p. 363, 27.