unisonus
ūnisonus, a, um (unus u. sonus), eintönig, einförmig, voces, Boëth. inst. mus. 5. c. 5 u. 11.
G gravis tres habet notas tamen ~as
sonorum alii sunt ~i, alii non ~i. ~i sunt quorum sonus unus est vel in gravi vel in acuto. non ~i sunt quorum unus gravior est et alior [sic ] acutior certa quantitate
concordantiarum prima dicitur ~us quia procedit ab equalitate et ideo meliorem modum habet concordantie
in cantu ecclesiastico utuntur tredecim proportionibus. quarum proportionum principium dicitur ~us
que [proportio ] apud musicos dicitur equalitas et quoad sonum ~us nuncupatur, sive fuerit in cordis sive in fistulis organorum sive in cimbalis benesonantibus
novem [species discantus ] reperiuntur, videlicet ~us, tercia, quinta ‥ et quinta decima
ūnĭsŏnus, a, um (unus, sonus), qui a le même son, de son uniforme : Boet. Mus. 5, 5 ; 11.