usurpativus
ūsurpātīvus, a, um, adj. [usurpo, II. B. 2.],
- wrongly used, unusual, improper, usurpative (late Lat.): species verborum, Diom. p. 389 P.; Macr. Diff. Verb. p. 2764 ib. —Adv.: ūsurpātīvē, in an unusual manner, improperly, wrongly: usurpative ait hordea, Serv. ad Verg. G. 1, 210; id. ad Verg. A. 7, 289.
ūsūrpātīvus, a, um (usurpo), einen Gebrauch anzeigend, species verborum, vom Gerundium u. Supinum, Diom. 395, 30: dass. forma verborum, Macr. de diff. etc. 21, 9 Jan. Auct. de verbo 8, 17 Jan.
non ‥ Christi patrimonium ‥ aliquo modo transferri valet in dispensatorum dominium, nisi ~o non tam furti quam latrocinii sacrilegio
ūsurpātīvus, a, um, qui marque lʼusage, lʼhabitude ; usurpativa species verborum = le supin et le gérondif [gramm.] : Macr. Exc. 21, 9 ; Diom. 395, 30.