ventriosus
ventrĭōsus, a, um, adj. [venter],
- having a large belly, big-bellied, pot-bellied: homo, Plaut. As. 2, 3, 20 (400); id. Merc. 3, 4, 54 (641); id. Ps. 4, 7, 120 (1222); id. Rud. 2, 2, 11 (316).—In the collat. form ventrŭōsus, bellying out: ventruosa ac patula dolia, Plin. 14, 21, 27, § 134; and ventrōsus, Cassiod. in Psa. 72.
ventriōsus, a, um (venter), großbäuchig, dickbäuchig, v. Pers., Plaut. asin. 400 u. merc. 639: dolia, bauchige, Plin. 14, 134. – Nbf. ventrōsus, a, um, Cassiod. in psalm. 72. Sex. Placit. de medic. 4, 16 lemm. Schol. Iuven. 4, 107. Gloss. II, 206, 4 u.ö.
ventricosus, -a, -um, i. grossus, quod etiam ~truosus dicitur. Plautus in Amphitrione ‘macilentis malis ruffulis, et aliquantulum ~truosis’; item in Asinaria ‘ruffulus est’ inquit ‘aliquantulum ~truosus’ [cf. ]: macilentis malis, rufulus, aliquantum ventriosus Plaut. As. 400
ventrĭōsus, (16) a, um, ventru, qui a un gros ventre : Pl. As. 400 ; Merc. 639 || [fig. en parl. dʼun dolium ] : Plin. 14, 134.