ventriloquus
ventrĭlŏquus, i, m. [venter-loquor],
- one who speaks from his belly, a ventriloquist, Tert. adv. Marc. 4, 25; id. adv. Prax. 19; Hier. in Isa. 3, 8, 20.
ventriloquus, ī, m. (venter u. loquor), der Bauchredner, Tert. adv. Marc. 4, 25 u. ad Prax. 19. Hieron. in Isai. 3, 8, 20.
pithonissa, quam quidam ~quam appellant, in Aendor ‥ habitasse narratur ut et ipse locus mansionis ejus perditae jam sinagogae testimonium reddat, quae serpentino decepta colloquio lumen ac poculum sapientiae suis auditoribus se dare mentitur
sed nec apostolus in Actis Apostolorum immundo spiritui pepercit quia in muliere ~qua apostolis et predicationi eorum testimonium perhibuit veritatis [cf. ]Act. xvi 16–17
per Amalec spiritus exprimuntur gastrimargie a lingendo nomen assumentes, quod ~orum proprium est(
non ‥ hoc fecisse dicuntur ypocrite sed Cistercienses ‥ aut alii quorum hi ventiloqui aut ~i habitum induunt et vitam mentiuntur
non utique ~os et vaniloquos vir sanctus ascivit, sed eos qui Dei, quem colebat, imaginem preferebant
ventrĭlŏquus, ī, m. (venter, loquor), ventriloque : Tert. Marc. 4, 25.