ventulus
ventulus, a little wind, breeze
ventŭlus, i, m. dim. [ventus],
- a slight wind, breeze (ante-class.): ventulum facere, to make a breeze (by fanning), Ter. Eun. 595; Plaut. Curc. 2, 3, 37 (316); id. Cas. 3, 5, 14 (634).
ventulus, ī, m. (Demin. v. ventus), etwas Wind, ventulum facere alci, Wind machen, durch Fächeln, Plaut. Curc. 316. Ter. eun. 595.
~us, parvus ventus. Terentius: ‘cape flabellum et ~um facito’ [cf. ]Ter. Eun. 595
salutat quemlibet cheruca ventulum / omnesque suscipit flatus ad osculum
ventŭlus, (16) ī, m. (ventus), vent léger : Pl. Curc. 315 ; Ter. Eun. 595.
ventŭlus, i, m.: venticello, arietta Com.
ventulus ī, m dim.
- ventus, a little wind, breeze: Cape flabellum, ventulum facito, T.