verecundor
verecundor, to feel bashful, be ashamed, be shy, shrink
vĕrēcundor, āri, v. dep. n. [verecundus],
- to feel bashful or ashamed, to be shy or diffident (rare but class.): verecundari neminem apud mensam decet, Plaut. Trin. 2, 4, 77 (478): hi nostri amici verecundantur, capti splendore virtutis, Cic. Fragm. ap. Non. 480, 17: aliquem cunctantem et quasi verecundantem incitare, id. de Or. 3, 9, 36.— With inf.: Sp. Carvilio graviter claudicanti ex vulnere ... et ob eam causam verecundanti in publicum prodire, Cic. de Or. 2, 61, 249.—
- II Transf., of things: (manus) probant, admirantur, verecundantur, express shame, Quint. 11, 3, 87.
verēcundor, ātus sum, ārī (verecundus) = ἐντρέπομαι (Dosith. 61, 9), Scheu haben od. tragen, sich scheuen, schüchtern-, blöde sein, verecundari neminem apud mensam decet, blöde zu sein, zimperlich zu tun, Plaut. trin. 478: hi nostri amici verecundantur capti splendore virtutis, Cic. Hortens. fr. 67 Kays. (aus Non. 480, 17): cunctantem et quasi verecundantem incitabat, den blöden Zauderer trieb er an, Cic. de or. 3, 36. – m. folg. Infin., in publicum prodire, Cic. de or. 2, 249: qui publice egere verecundantur, verschämte Arme, Ambros. de off. 2, 15, 69: u. so qui publicare paupertatem suam verecundantur, Ambros. de Tobia 5, 21. – übtr., manus verecundantur, drücken Scheu aus, Quint. 11, 3, 87.
vĕrēcundor, ātus sum, ārī (verecundus), intr., avoir de la honte, de la timidité, se gêner : Pl. Trin. 478 ; Cic. de Or. 3, 36 || [avec inf.] ne pas oser : Cic. de Or. 2, 249 || [fig.] exprimer le respect : Quint. 11, 3, 87.
verēcundor —, ārī, dep.
- verecundus, to feel bashful, be ashamed, be shy, shrink: alterum quasi verecundantem incitare: verecundans in publicum prodire.