verenter
vĕrenter, adv., v. vereor, A. fin.
verenter, Adv. (verens von vereor), mit Scheu, ehrerbietig, Sedul. paschal. carm. 1, 8 (25).
ipse superna verenter / munera conlaudat
Euboricae ad portum commercia jure reduxi, / utpote que proprium sibi me nutrivit alumnum / imbuit et primis utcunque verenter ab annis
Daviticis assuetus cantibus odas / chordarum resonare decem, sanctoque verenter / stare choro
servent ut pariter Wilfridi dogma verenter
vĕrentĕr, avec une crainte religieuse : Sedul. Carm. pasch. 1, 24.
Cherubin quoque, Seraphin pariterque Verenter Jure tibi soli incessanti voce reclamant.