vereor
vereor, to fear; to reverence, revere, respect, stand in awe
I fear that it is shameful to be afraid
his freedmen revered him
vereor , itus sum, 2, dep. a. and n.: to fear.
vĕrĕor, ĭtus (part. pres. verens; rare in histt.; not in Caes., Liv., Sall., or Curt., veritus being used instead; but freq. in Cic., Nep., and Just.; cf. Krebs, Antibarb. p. 1192), 2, v. dep. a. and n. [Greek root ορ-, ϝορ; οὖρος, ἐπίουρος, guardian; ὁράω, to see; O. H. Germ. warten, to see; Engl. ward],
- to feel awe of, to reverence, revere, respect; to fear, be afraid of any thing (good or bad); to fear or be afraid to do a thing, etc. (not so strong as metuo, v. Cic. Quint. 1, 1 infra; cf. also timeo); constr. with acc., with an inf., the gen., a foll. ne, ut, a rel.-clause, or absol.
- α With acc.: vereri aliquem, Plaut. Am. prol. 23; so, vereri et metuere Junonem, id. ib. 2, 2, 202 (834): contra nos ambae faciunt, summa gratia et eloquentia; quarum alteram vereor, alteram metuo, Cic. Quint. 1, 1: metuebant eum servi, verebantur liberi, id. Sen. 11, 37; cf.: quid? veteranos non veremur? nam timeri se ne ipsi quidem volunt, id. Phil. 12, 12, 29: veremur vos, Romani, et, si ita vultis, etiam timemus, Liv. 39, 37, 17: ut majorem fratrem vereri, Cic. Q. Fr. 1, 3, 3: quem discipuli et amant et verentur, Quint. 2, 2, 8 Spald. N. cr.: non se hostem vereri, sed angustias itineris et magnitudinem silvarum, Caes. B. G. 1, 39: patris conspectum, Ter. Phorm. 315: reprehensionem doctorum atque prudentium, Cic. Or. 1, 1: Gallica bella, id. Att. 14, 4, 1: periculum, Caes. B. G. 5, 48; id. B. C. 3, 21; Hirt. B. G. 8, 39: desidiam in hoc, Quint. 1, 3, 7: opinionem jactantiae, id. 9, 2, 74: pauperiem, Hor. Ep. 1, 10, 39: majus, id. S. 2, 8, 57: supplicium ab aliquo, Auct. Her. 2, 19, 28: hoc verens in hanc tarditatem incidi, Cic. Att. 10, 8, 5: quae verens Epicurus ... commentus est, etc., id. N. D. 2, 23, 59: invidiam verens, Nep. Eum. 7, 1.—
- β With inf.: vereri introire in alienam domum, Plaut. Mil. 4, 4, 32 (1168): vereor dicere, Ter. And. 323: vereor committere, ut, etc., Cic. Leg. 1, 13, 37: quos interficere, Caes. B. G. 5, 6: insanos qui inter vereare insanus haberi, Hor. S. 2, 3, 40: verear magis, Me amoris causā hoc ornatu incedere, Plaut. Mil. 4, 7, 2 (1285): judex verebar non omnes causam vincere posse suam, Ov. H. 16, 75 sq.—Impers.: Cyrenaici, quos non est veritum in voluptate summum bonum ponere, Cic. Fin. 2, 13, 39.—
- γ With gen. (mostly ante-class.): uxor, quae non vereatur viri, Afran. ap. Non. 496, 29: tui progenitoris, Att. ib. 497, 2: feminae primariae, Ter. Phorm. 971: tui testimonii, Cic. Att. 8, 4, 1.—Impers.: nihilne te populi veretur, Pac. ap. Non. 497, 2.—
- δ With dat. (very rare): eo minus veritus navibus, quod, etc., for the ships, Caes. B. G. 5, 9.—
- ε With ne, lest or that: sed vereor, ne videatur oratio mea, etc., Cic. Rep. 1, 46, 70; 3, 5, 70; id. de Or. 1, 55, 234; id. Sull. 23, 66; Caes. B. G. 1, 19; 1, 42; 2, 1; Sall. J. 14, 20; Hor. S. 1, 2, 127; id. Ep. 1, 16, 19: veritus, ne licentia invidiam adcenderet, Sall. J. 15, 3: agebamus verentes ne quid accideret, Cic. Fam. 13, 19, 2: tum me inquit collegi, verens ne ... noceret, id. Att. 15, 21, 1; id. Fam. 9, 16, 1; id. de Or. 2, 3, 14; 3, 9, 33; Nep. Dion, 4, 1; 8, 5; id. Them. 5, 1.—To introduce an expression of opinion, like dubito an: si, ut Graeci dicunt, omnes aut Graios esse aut barbaros, vereor ne barbarorum rex fuerit (Romulus), then I am afraid that, I suspect that, Cic. Rep. 1, 37, 58: non vereor, ne assentatiunculā quādam aucupari tuam gratiam videar, id. Fam. 5, 12, 6; Plaut. Capt. 2, 2, 58 (308); id. Mil. 3, 3, 68 (942); Cic. Fam. 2, 7, 1; Matius ap. Cic. Fam. 11, 28, 8.—
- ζ With ne ... non: accepi tuas litteras, quibus intellexi te vereri ne superiores mihi redditae non essent, Cic. Fam. 14, 5, 1.—So usu. after non vereor, ne non is used instead of ut (cf. η, infra): non vereor ne hoc officium meum P. Servilio non probem, Cic. Verr. 2, 4, 38, § 82; 2, 2, 47, § 118: non vereor, ne non scribendo te expleam, id. Fam. 2, 1, 1; 2, 5, 2; 2, 6, 2; 11, 28, 8; Cels. 5, 28, 12.— So after questions implying a negative: quid est cur verear ne ad eam non possim accommodare Torquatos nostros? Cic. Fin. 1, 10, 34; and in ironical concessions or assumptions: si meis horis in accusando uti voluissem, vererer ne mihi crimina non suppeterent, id. Verr. 2, 1, 11, § 31; id. ap. Quint. 9, 3, 19.—
- η With ut, that not: veritus ut hostium impetum sustinere posset, Caes. B. G. 5, 47: illa duo, Crasse, vereor, ut tibi possim concedere, Cic. de Or. 1, 9, 35; id. Fam. 14, 14, 1; id. Agr. 2, 22, 58; Auct. Her. 3, 6, 11: ut ferulā caedas meritum majora subire Verbera non vereor, Hor. S. 1, 3, 121.—
- θ With a rel.-clause, to await with fear, to fear, dread: heri semper lenitas verebar quorsum evaderet, Ter. And. 176: Pomptinum quod scribis in urbem introisse, vereor, quid sit, Cic. Att. 7, 7, 3: hoc quomodo acciperent homines, vereor etiam nunc, Cael. ap. Cic. Fam. 8, 10, 1: vereor, num hic aliud sit dicendum, Dig. 20, 4, 11.—
- ι With de and abl. (very rare): de quā (Carthagine) vereri non ante desinam quam illam excisam esse cognovero, Cic. Sen. 6, 18.—
- κ Absol.: hic vereri perdidit, i. e. he has lost all sense of shame, Plaut. Bacch. 1, 2, 50 (158): ne vereamini, Quia bellum Aetolis esse dixi cum Aliis, id. Capt. prol. 58: ne vereare; meo periculo hujus ego experiar fidem, id. ib. 2, 2, 99 (349).—Hence,
- A vĕrenter, adv., with reverence, reverently, Sedul. 1, 8.—
- B vĕrendus, a, um, P. a., that is to be feared or reverenced, awful, venerable; fearful, terrible (poet. and in post-Aug. prose).
- 1 Adj.: majestas, Ov. M. 4, 540: patres, id. P. 3, 1, 143; cf. id. Tr. 5, 6, 31: ossa (viri), id. H. 3, 104: Alexander Partho verendus, Luc. 10, 46: fluctus classibus, id. 5, 502.—
- 2 Subst.: vĕrenda, ōrum, m., the private parts, Plin. 28, 15, 60, § 213; 32, 9, 34, § 107; 36, 21, 42, § 156; Plin. Ep. 3, 18, 14; called also partes verendae, Veg. Vet. 1, 7.☞ In a pass. signif.: ubi malunt metui quam vereri se ab suis, Afran. ap. Gell. 15, 13, 3; cf. also the impersonal use above, β and γ.
vereor, ritus sum, ērī (griech. ἐπὶ ὄρονται, sie beaufsichtigen, οὖρος, Wächter, ὁράω, sehe, gotisch war, behutsam, ahd. war, giwar, vorsichtig), scheuen, I) Scheu haben vor etw., a) aus Furcht übh., etw. scheuen, fürchten = vor etw. od. etw. zu tun sich scheuen, sich fürchten, α) m. Acc.: conspectum patris, Ter.: hostem, Caes.: bella Gallica, Cic. – β) Partiz. verēns m. Genet.: sunt verentes plagarum, Colum.: nec verentes sumptuum, Auson. – γ) mit folg. Infin. u. (selten) Acc. u. Infin.: ut verear eloqui, porcet pudor, Pacuv. fr.: vereor dicere, Ter.: vereor committere, ut etc., Cic.: quos interficere vereretur, Caes.: quod mihi accĭdisse vereor, Sidon.: vereare insanus haberi, Hor. – vereor magis me amoris causā hoc ornatu incedere, Plaut. mil. 1285. – impers., Cyrenaici, quos non est veritum in voluptate summum bonum ponere, Cic. de fin. 2, 39. – b) aus Furcht vor Verletzung der Heiligkeit u. Würde, jmd. od. etw. scheuen = vor jmd. od. etwas eine heilige Scheu-, Ehrfurcht-, Achtung haben, auf jmd. od. etw. Rücksicht nehmen, gegen jmd. Zurückhaltung beobachten, α) m. Acc.: metuebant eum servi, verebantur liberi, Cic.: quem et amabat ut fratrem et ut maiorem fratrem verebatur, Cic. – Passiv, malunt metui quam vereri se ab suis, Afran. com. 34. – β) m. Genet.: viri, Afran. fr.: huius feminae primariae, Ter.: ne tui quidem testimonii veritus, Cic. ad Att. 8, 4, 1. – impers., nihilne te populi veretur? Atta com. 7. – c) aus Furcht vor Verletzung des Schicklichen, Scheu und Scham haben, hic vereri perdidit, hat Scheu u. Scham verloren, Plaut. Bacch. 158. – II) etw. fürchten = zu befürchten haben, wegen etw. besorgt sein, sein Bedenken haben, α) m. Acc.: periculum, Caes.: supplicium ab alqo, Cornif. rhet.: multi famam, conscientiam pauci verentur, Plin. ep. – β) m. Dat., eo minus veritus navibus, quod etc., für die Schiffe etwas (eine Gefahr) befürchtend, besorgt, Caes. b.G. 5, 9, 1. – γ) m. de u. Abl., de (in betreff) qua (Carthagine) vereri non ante desinam, quam illam excisam esse cognovero, Cic. de sen. 18. – δ) m. Acc. u. Infin.: vereor plus quam fas est captivam hiscere, Acc. tr. 157: iudex verebar non omnes causam vincere posse suam, Ov. her. 16, 75 sq. (doch unecht): quippe celebratam Macedonum fortitudinem ad ludibrium recĭdisse verebatur, Curt. 9, 7 (29), 23. – ε) m. ne (daß) od. ut od. ne non (daß nicht), also vereor ne m. Konj., ich fürchte, es möchte = leicht od. am Ende möchte ich, non vereor ne oder vereor ut mit Konj., ich fürchte, es möchte nicht = schwerlich möchte, und non vereor ne non mit Konj., ich fürchte nicht, daß nicht = ich möchte nicht leicht, schwerlich möchte ich (er, es), vereor, ne sit turpe timere, Cic.: vereor, ne haec quoque laetitia vana evadat, Liv.: litteris tuis intellexi te vereri, ne superiores mihi redditae non essent, Cic.: illa duo vereor, ut tibi possim concedere, Cic.: non verendum quidem est, ut tenere se possit, Cic.: et tamen veremur, ut hoc natura patiatur? Cic.: non vereor, ne hoc iudicium meum P. Servilio iudici non probem, Cic.: non vereor, ne non scribendo te expleam, Cic.: quid est cur verear, ne ad eam sententiam non possim accommodare Torquatos nostros? Cic. – ζ) mit folg. Fragesatz: Pomptinum quod scribis in urbem introisse, vereor, quid sit, Cic.: hoc quomodo acciperent homines, vereor etiam nunc, Cael. b. Cic.: eri semper lenitas verebar quorsum evaderet, Ter.: vereor, num hic aliud sit dicendum, Gaius dig.
vĕrĕor, (7) ĭtus sum, ērī, tr., ¶ 1 avoir une crainte respectueuse pour, révérer, respecter : vereri et diligere aliquem Cic. Off. 1, 136, respecter et estimer qqn ; metuebant eum servi, verebantur liberi Cic. CM 37, il était craint de ses esclaves, révéré de ses enfants, cf. Cic. Phil. 12, 29 ; Liv. 39, 37, 17 || appréhender, craindre : non se hostem vereri, sed angustias itineris... timere dicebant Cæs. G. 1, 39, 6, ils disaient quʼils nʼavaient pas lʼappréhension de lʼennemi, mais quʼils craignaient lʼétroitesse des défilés, cf. Cæs. G. 5, 48 ; C. 3, 21 ; Cic. Or. 1 ; Nat. 2, 59 || [abst ] avoir de lʼappréhension, de la crainte, de aliqua re Cic. CM 18, à propos de qqch. ; navibus veritus Cæs. G. 5, 9, 1, ayant de lʼappréhension pour les navires || [avec gén. de relation] : ne tui quidem testimonii veritus Cic. Att. 8, 4, 1, sans être même en souci de ton témoignage, cf. Ter. Phorm. 971 ; Afran. , Acc. d. Non. 496, 29 ; 497, 2 || [imperst ] nihilne te populi veretur ? Atta 7, nʼas-tu aucun souci du peuple, cf. pudet ¶ 2 [constr.] : a) [avec inf.] appréhender de, craindre de : Cic. Leg. 1, 37 ; Fam. 6, 6, 6 ; 13, 18, 2 ; Cæs. G. 5, 6 ; [imperst ] aliquem non veritum est avec inf. Cic. Fin. 2, 39, qqn nʼa pas craint de ; b) [avec prop. inf.] appréhender que : Pl. Mil. 1285 ; Acc. Tr. 157 ; c) [avec interr. indir.] se demander avec inquiétude, avec appréhension : Ter. Andr. 176 ; vereri ecquodnam curriculum sit habitura tua industria Cic. Br. 22, se demander avec inquiétude quelle carrière aura ton activité, cf. Att. 7, 7, 3 ; d) [avec ne subj.] craindre que : Cic. Rep. 1, 70 ; 3, 70 ; de Or. 1, 234, etc. ; Cæs. G. 1, 19 ; 1, 42, etc. ; verens, ne Cic. de Or. 2, 14 ; 3, 33 ; Nat. 1, 18 ; Top. 4 ; Fam. 13, 19, 2 ; Att. 10, 8, 5 ; 15, 21, 1 || vereor ne barbarorum rex fuerit (Romulus) Cic. Rep. 1, 58, je crains bien que Romulus ait régné sur des barbares = il est probable que, il faut croire que ; e) [avec ne... non ] craindre que ne... pas : Cic. Fam. 14, 5, 1 ; [dʼordinaire non vereor ne... non ] Cic. Verr. 2, 2, 118 ; 4, 82 ; Fam. 2, 1, 1 ; 2, 5, 2 ; Mil. 95 ; de Or. 1, 250, etc. ; quid est cur verear, ne... non ? Cic. Fin. 1, 34, pourquoi craindrais-je de ne pas ? f) [avec ut subj.] craindre que ne... pas [v. paveo § 2 ] : Cic. Tusc. 2, 46 ; de Or. 1, 35 ; Agr. 2, 58 ; Fam. 14, 14, 1 ; Att. 6, 4, 2 ; 11, 22, 1 ; Cæs. *G. 5, 47.
- 1. (m. inf.) schuwen, vrezen of bedenkingen hebben om; ➤ vereor scelus committere; vereor eos interficere; soms onpers.: alqm veretur (m. inf.) iem. schrikt ervoor terug;
- 2. vrezen, bang zijn voor, beducht zijn voor (m. acc.; dat (niet): ne, ne non of ut; soms m. aci.) [hostem; supplicium ab alqo; insidias; bella]; ➤ om een bewering af te zwakken: vereor ne nemo venerit ik vrees dat niemand gekomen is = was er maar iem. gekomen; vereor ne sit turpe timere; — (m. afh. vr.) met bezorgdheid denken aan: vereor quid dicturus sis;
- 3. bezorgd zijn (voor, om: dat.: wegens: de) [navibus; de Carthagine];
- 4. vereren, hoogachten, rekening houden met (m. acc.; soms gen.) [deos; fratrem; tui testimonii];
- 5. zich schamen, zich generen.
vereor , eris, itus sum, eri. d. 2.
恭敬。敬謹。恐。傷心。疑。Hic vereri perdidit 此人已喪廉耻。
Suggest a Translation
See an image
恭敬。敬謹。恐。傷心。疑。Hic vereri perdidit 此人已喪廉耻。
Suggest a Translation
See an image
vereor itus, ērī, dep.
- 1 VEL-, to reverence, revere, respect, stand in awe: quem (patrem) ut deum: gratia et eloquentia; quarum alteram vereor, alteram metuo: veremur vos . . . etiam timemus, L.—To fear, be afraid, dread, apprehend, shrink: hostem, Cs.: patris adventum, T.: reprehensionem doctorum: pauperiem, H.: maius, something serious, H.: invidiam, N.: Vereor dicere, hesitate, T.: vereor committere, ut, etc.: Insanos qui inter vereare insanus haberi, H.: quos non est veritum in voluptate summum bonum ponere, who did not shrink from, etc.: huius feminae, T.: tui testimoni: eo minus veritus navibus, quod, etc., with the less anxiety for the ships, Cs.— With ne, lest, that: sed vereor, ne videatur oratio mea, etc.: ne Divitiaci animum offenderet verebatur, Cs.: vereor ne cui plus credas, etc., H.: si . . . vereor ne barbarorum rex fuerit (Romulus), I suspect that.—With ne . . . non: intellexi te vereri ne superiores (litterae) mihi redditae non essent. —After a negat. expressed or implied (instead of ut): non vereor ne hoc officium meum P. Servilio non probem: non vereor, ne non scribendo te expleam.—With ut, that not: vereris ut possis contendere?: qui vereri videntur ut habeam satis praesidi.—Poet.: ut ferulā caedas meritum maiora subire Verbera non vereor (i. e. ne caedas), H.—To await with fear, fear, dread: heri semper lenitas Verebar quorsum evaderet, T.: Pomptinum quod scribis in urbem introisse, vereor, quid sit, am apprehensive what it may mean: de quā (Carthagine) vereri.
-
…idem, si interfectus esset, quid dicerent quamquam isti qui Catilinam Massiliam ire dictitant non tam hoc queruntur quam verentur. nemo est istorum tam misericors qui illum non ad Manlium quam ad Massiliensis ire malit. ille autem ,…
Cicero, in Catilinam
-
…cives Saturnini et Gracchorum et Flacci et superiorum complurium sanguine non modo se non contaminarunt sed etiam honestarunt, certe verendum mihi non erat ne quid hoc parricida civium interfecto invidiae mihi in posteritatem redundaret. quod si ea mihi maxime…
Cicero, in Catilinam
-
…summam in se voluntatem, egregiam fidem, iustitiam, temperantiam cognoverat ; nam ne eius supplicio Diviciaci animum offenderet verebatur. Itaque prius quam quicquam conaretur, Diviciacum ad se vocari iubet et, cotidianis interpretibus remotis, per C…
Julius Caesar, Gallic War
-
…perniciem rei publicae molientem. si te iam, Catilina, comprehendi, si interfici iussero, credo, erit verendum mihi ne non hoc potius omnes boni serius a me quam quisquam crudelius factum esse dicat. verum ego hoc…
Cicero, in Catilinam
-
…et domum pervenire properaret, fecerunt ut consimilis fugae profectio videretur. Hac re statim Caesar per speculatores cognita insidias veritus, quod qua de causa discederent nondum perspexerat, exercitum equitatumque castris continuit. Prima luce, confirmata re ab…
Julius Caesar, Gallic War
-
…nostrum, odit ac metuit et iam diu nihil te iudicat nisi de parricidio suo cogitare huius tu neque auctoritatem verebere nec iudicium sequere nec vim pertimesces quae tecum, Catilina, sic agit et quodam modo tacita loquitur nullum iam…
Cicero, in Catilinam
-
…. Interim saepe cum legati ultro citroque inter eos mitterentur, Ariovistus postulavit ne quem peditem ad conloquium Caesar adduceret vereri se ne per insidias ab eo circumveniretur ; uterque cum equitatu veniret alia ratione sese non esse venturum. Caesar…
Julius Caesar, Gallic War
-
…milites centurionesque quique equitatui praeerant, perturbabantur. Qui se ex his minus timidos existimari volebant, non se hostem vereri, sed angustias itineris et magnitudinem silvarum quae intercederent inter ipsos atque Ariovistum, aut rem frumentariam, ut satis…
Julius Caesar, Gallic War
-
…esse Galliae partem dixeramus, contra populum Romanum coniurare obsidesque inter se dare. Coniurandi has esse causas primum quod vererentur ne, omni pacata Gallia, ad eos exercitus noster adduceretur ; deinde quod ab non nullis Gallis sollicitarentur ,…
Julius Caesar, Gallic War
-
…eum neque suam neque populi Romani gratiam repudiaturum. Quod si furore atque amentia impulsus bellum intulisset, quid tandem vererentur Aut cur de sua virtute aut de ipsius diligentia desperarent Factum eius hostis periculum patrum nostrorum memoria Cimbris et Teutonis…
Julius Caesar, Gallic War