versificatio
versĭfĭcātĭo, ōnis, f. [versifico],
- versemaking, versifying, versification (post-Aug.): quem in poëmate locum habet versificatio, eum in oratione compositio, Quint. 9, 4, 116; 9, 2, 35; Col. 11, 1, 2.
versificātio, ōnis, f. (versifico), das Versemachen, Quint. 9, 2, 35 u. 9, 4, 116. Colum. 11, 1, 2. Porph. Hor. sat. 1, 10, 46.
hac tripertita discretionis normula omnis heroici exametri ~o vel caesurarum scansio principaliter constat
si praedicta conjugationum verba sine contextu partium orationis et absque metrorum ~one proferuntur
districta, ubi verba cum pedibus terminantur, ut: haec tua sunt, bona sunt, quia tu bonus omnia condis, quam versificationis speciem rarissime invenies
dulcem ~onis melodiam inter horribiles armorum strepitus ‥ ammonuit miscere, quatenus truces animorum motus aliqua musicae suavitatis melodia mulcerentur
versĭfĭcātĭō, ōnis, f. (versifico), lʼart de faire les vers, composition en vers : Col. Rust. 11, 1, 2 ; Quint. 9, 4, 116.