versificus
versĭfĭcus, a, um, adj. [versifico],
- written in verse, versified, poetic (late Lat.): ordo, Sol. 11, 6.
versificus, a, um (versus u. facio), I) adi., Verse machend, a) aus Versen bestehend, dichterisch, ordo, Solin. 11, 6. – b) zu Versen begeisternd, Castalii fontis haustus versificus, Optat. epist. ad Constantin. – II) subst., versificus, ī, m., der Versemacher, Schol. Bern. Verg. ecl. 8, 13. Serv. de cent. metr. 463, 12 K.
Simfosius poeta, ~us metricae artis peritia praeditus
plurima versifico cecinit ‥ carmina plectro
versifico paulo plus pergere gressu / Euboricae mecum libeat tibi, quaeso, juventus
laudibus ornet / versificus, poterit qui digne hec dicere doctus
~us exclamat ‥
cujus laudem ~us quidam metrico commendans carmine ‥ ait, ‘magnus Aethelstanus patriae decus, orbita recti ‥’
jam versifico ponatur meta labori
de quo [Papa ] quidam ~us ‥ scripsit: ‘ingreditur vulpes, regnat leo, sed canis exit’
de quo, loco epitaphii, quidam ~us ‥ scripsit
nam mihi versificum poterit Deus addere carmen
Oswaldo, ut liber ejus ~us testis est, erudito
ejusdem materie versibus heroicis fecit alterum, cui adjunxit tertium ‥ ~um de pugna octo principalium vitiorum
habetur hodie ‥ in archivis nostris liber ejus [Oswoldi ] ~us
versĭfĭcus, a, um, de versification, de vers : Sol. 11, 6 || subst. m. , poète : Schol. Bern. Virg. B. 8, 13 ; Serv. Cent. metr. 483, 12.