vexillarius
vexillarius, a standard-bearer, ensign
vexillārĭus, ii, m. [vexillum].
- A standard-bearer, ensign.
- A Lit., Liv. 8, 8, 4; Tac. H. 1, 41.—
- B Transf., a leader, captain of a band of robbers, Ap. Met. 4, 10, 5.—
- II vexillārĭi, ōrum, m., in the times of the emperors, the oldest class of veterans, the last summoned, Tac. A. 1, 38; id. H. 2, 83; 2, 100; Veg. Mil. 2, 110 fin. al.
vēxillārius, iī, m., (vexillum), I) als milit. t.t.: A) der Fähnrich bei dem röm. Heere, Liv. 8, 8, 4. Tac. hist. 1, 41 u. 3, 17. – übtr., der Anführer einer Räuberbande der Räuberhauptmann, Apul. met. 4, 10. – B) Plur. vēxillāriī, ōrum, m., a) unter den Kaisern: die nach zwanzig Dienstjahren ihres Eides entbundenen Veteranen (exauctorati), die bis zu völliger Verabschiedung zu besonderen Truppen unter Vexillen vereinigt wurden, die Veteranvexillarier, die Reservetruppen, Vell. u. Tac. Vgl. Walch Tac. Agr. p. 240 sqq. – b) eine unter einem vexillum detachierte Abteilung einer stehenden Truppe, das Detachement, Tac. u. Inscr. Vgl. Nipperd. Tac. ann. 1, 17 u. Mommsen Ephem. epigr. 1, 135. not. 1. – II) der Standartenverfertiger, Corp. inscr. Lat. 5, 5272.
draconarius, i. ~ius, signifer,segnbora
~io regis pro ij lanceis per ipsum emptis ad desuper
~ius ‥ regis [sc. Francie ] ‥ vita privatus, vexillum suum in campo dimisit
rex nobili viro, domino Johanni ‥ tutori illustris regis Castelle et regnorum suorum custodi ejusque ~io et preposito
cum filiis et aliis ‥ videlicet viginti et quinque ~iis
peremptis multis de communi populo ceperunt circa xv ~ios electos
in guerra Scotie habuit de familia xxvj ~ios
baneretti, qui aliis baronetti ‥ a baronibus secundi erant, quibus inditum nomen a vexillo; concessum enim erat illis militaris virtutis ergo quadrato vexillo perinde ac barones uti, unde et equites ~ii a nonnullis vocantur
ave [Jhesu ] quem vexillarius / flexit amor profundius / quam unquam flexit alium
vexillārĭus, (12) ĭī, m. (vexillum), ¶ 1 porte- enseigne : Liv. 8, 8, 4 ; Tac. H. 1, 41 ; 3, 17 || chef de bande : Apul. M. 4, 10 ¶ 2 pl. vexillārĭī, ōrum, m. , vexillaires [corps de vétérans sous les empereurs] : Tac. Ann. 1, 38 ; H. 2, 83.
- 1. vaandeldrager, vaandrig;
- 2. (postklass.) plur. (a) veteranen (die nog in het leger dienen, maar vrijgesteld zijn van corvee); (b) detachement.
S. Romanæ Ecclesiæ Vexillarius, Ammiratus ac Capitaneus generalisinscribitur.
Pandit ergo Vexillarius signa Regis, castra movent, etc.
Pridie Nonas April. obiit Leotericus Vicecomes, hujus Ecclesiæ Vexillarius.Vide Vexillator, Vexillum, Vicedominus.
Banneretus. Vide in hac voce.
vēxillārius ī, m
- vexillum, a standard-bearer, ensign, L., Ta.—Under the empire, the oldest class of veterans, Ta.