vexativus
vexātīvus, a, um, adj. [vexo],
- causing annoyance, vexatious, Cael. Aur. Acut. 2, 29, 156; id. Tard. 3, 4, 63.
vexātīvus, a, um (vexo), plagend, beschwerend, Cael. Aur. de morb. acut. 2, 29, 156 u. de morb. chron. 3, 4, 63.
vexātīvus, a, um (vexo), qui tourmente, qui fait souffrir : C. Aur. Acut. 2, 29, 156.
Vulnera quæ levia fomenta non sentiunt, mordicativis, seu Vexativis remediis curari oportet.Cælius Aurel. Acut. lib. 2. cap. 29 :
Utitur etiam cum his potionibus Vexativis, absinthio infuso et thymo decoctis.... Quæ omnia.... sunt acria, et propterea tumori contraria.