vexator

vexātor, ōris, m. [vexo],

• a troubler, harasser, abuser, vexer (Ciceron.): custosne urbis an direptor et vexator esset Antonius, Cic. Phil. 3, 11, 27: aetatulae suae, id. Sest. 8, 18: furoris (Clodii), i. e. opposer, id. Mil. 13, 35.

vexātor, ōris, m. (vexo), der Plager, Mißhandler, direptor et vexator urbis, Cic.: proditor et vexator rei publicae (Ggstz. conservator et custos), Cic.: vex. furoris, Störer, Cic.: veteres aetatulae suae vexatores, Cic.: ita perpetuos defensores Macedoniae vexatores ac praedatores effecisti, Cic.: daemonas esse affirmat inimicos et vexatores hominum, Lact.

vexator [CL], one who inflicts torment or trouble. si in Anglia cum rege contenderem ‥ multitudo ~orum ad culpam meam erumnas suas me exsecrando converteret Anselm (Ep. 311) V 236; equaliter ‥ rursus eloquiorum cantus et lectiones imperfectos quidem educunt ad vitam ferentem filiorum adoptionem, conversionem autem sacram faciunt immunde ~orum Gros. Ps.-Dion. 1277.

vexātŏr, (13) ōris, m. (vexo), persécuteur, bourreau : Cic. Phil. 3, 27 ; furoris (Clodii) Cic. Mil. 35, celui qui pourchasse (harcèle), réprime la démence (de Clodius).

vexator , oris. m.
磨難者。

Suggest a Translation
See an image

vexātor ōris, m

• vexo, one who distresses, a troubler, harasser, vexer: urbis esset Antonius: furoris (Clodi), i. e. opposer.