vicine
vīcīnē, adv., v. vicinus fin.
vīcīnē, Adv., doch nur im Compar. u. Superl. (vicinus), nahe, in der Nähe, Compar. vicinius, Augustin. serm. 352, 2. Boëth. de consol. phil. 4, 6. p. 89, 19 Obbar. Ven. Fort. carm. 3, 12, 11: Superl. vicinissime, Augustin. de doctr. Chr. 1, 38 extr.
gloriam Dei ‥ caeli cives ‥ quo hanc ~ius vident eo certius valent eloqui
tunc demissus ex humeris bajulantium se aegrotus, ut ad memoriam sancti ~ius applicari deberet
formatius quod sibi subicitur ~ius
partes partibus ~ius coadherent
intimius [v. l. ~ius ]
in decem partes ‥ equales, aut in quantum ~ius potest fieri, separent
cum dietim ~ius ac ~ius hostium limitibus appropinquant
vīcīnē (inus.), adv., près, proche || -nius Fort. Carm. 3, 12, 11 ; -issime Aug. Doctr. Chr. 1, 33, fin.