voluntativus
voluntātīvus, a, um (voluntas) = προαιρετικός, den Willen (das Streben) bezeichnend, verba, Prisc. 18, 40.
sicut ‥ ligatur potentia intellectiva, ita et potentia ~a, et dominatur totaliter appetitus et concupiscientia sensitiva
maximum ‥ fundamentum ‥ est de actu volicionis divine ‥ . ideo cum modicus error in principio, sc., in questione quid est hujusmodi ~um, facit variacionem maximam in opinione de passionibus ‥
Quicquid enim illi oneris per obedientiam imponebant, sine mora deo subdita Voluntativa satis supportabat.Vide Voluntarius 1. Verborum forma
desiderativadicitur
voluntativaapud Virgil. Grammat. pag. 48 :
Nam cum dicis victorio, nescio quomodo ad meditationem pertineat........ ergo non meditativam, licet id consuetudo nobis invexerit, sed promissivam ac Voluntativam dicere debemus.