vomito
vŏmĭto, āre, v. freq. n. [vomo],
- to vomit often, Col. 7, 10, 5; Sen. Ep. 18, 4; 83, 24; 108, 37: consuetudo vomitandi, Suet. Vit. 13.
vomito, āre (Intens. v. vomo), sich erbrechen, sich übergeben, Sen. ep. 83, 24 u. 108, 37: ebrius et vomitans populus (Ggstz. siccus ac sobrius), Sen. ep. 18, 4: pecudes nauseā correptae vomitant, Colum. 7, 9, 5. – freiwillig, vomitandi consuetudo, Suet. Vit. 13, 1.
vŏmĭtō, (14) āre, intr. (vomo), vomir souvent ou abondamment : Col. Rust. 7, 10, 5 ; Sen. Ep. 83, 24 ; 108, 37 ; Suet. Vitell. 13.