voracitas
vŏrācĭtas, ātis, f. [vorax], greediness, ravenousness, voracity (post-Aug.).
- I Lit.: ingluvie et voracitate notabilis, Eutr. 7, 12: asini, Ap. Met. 7, 27, 11.—
- II Transf., of fire: avidissima, Plin. 2, 107, 111, § 239.
vorācitās, ātis, f. (vorax), die Gefräßigkeit eines Menschen, Eutr. 7, 18, 2. Augustin. epist. 36, 3: eines Esels, Apul. met. 7, 27: übtr., des Feuers, Plin. 2, 239: des Wassers, Charybdis voracitate devorari (v. Schiffen), Salv. de gub. dei 5, 11, 58.
si per ebrietatem vel ~atem evomerit eucharistiam, xl dies peniteat clericus
vescor ‥ cibis ‥ cum sobrietate ‥ non cum ~ate, quia non sum gluto
mens nimia ~ate pressa puras ad Deum ‥ preces emittere non sinitur
hunc ‥ ~ate quadam lupina ‥ gregis ‥ potius ‥ voratorem quam pastorem ‥ presumendum
ventris imploras auxilium, cujus ingluvies ‥ sua ~ate mortificat animam
cum ‥ fraudes vulpium et luporum ~ates ‥ grassari conspiciantur
si ‥ navem hac ‥ transire contigerit, tanta ‥ attrahitur fluctuum violentia ut eam ‥ vis ~atis absorbeat
hii ‥ terribili oris rictu ‥ turmas miserorum ~ate inexplebili lacerabant
adeo ‥ flamma crevit quod, cum multi aquas projicerent, ejus ~as magis famelica videretur foveri
vŏrācĭtās, ātis, f. (vorax), voracité, avidité : Apul. M. 7, 27 || nature dévorante [du feu] : Plin. 2, 239.