vulgaritas
vulgārĭtas (volg-), ātis, m. [vulgaris],
- the great mass, the multitude (postclass.), Arn. 3, 123 and 155.<
vulgāritās, ātis, f. (vulgaris), I) die Gemeinheit, der Charakter des Gemeinen, Ps. Cypr. sing. cler. 39. Caes. Arelat. epist. 2. p. 1134 Migne: in sprachl. Hinsicht, vulg. verbi, Porphyr. Hor. de art. poët. 47. – II) meton., die große Menge, das Publikum, Capit. Anton. phil. 23, 8. Arnob. 3, 5 u. 40.
stilo vulgari et verbis curialibus utens ‥ ad eorum noticiam comparandam eis qui in hujusmodi ~ate minus sunt exercitati
vulgārĭtās (volg-), ātis, f. (vulgaris), ¶ 1 qualité de ce qui est commun : Cæs. Arel. Ep. 2, p. 1124 Migne ; vulgaritas verbi Pomp. Porphyr. Hor. P. 47, banalité dʼun mot ¶ 2 la généralité [des hommes], le commun : Arn. 3, 5 ; Capit. Aur. 23, 8.
Hos tales cætera Vulgaritas ironice Patarinos appellat.Johannes de Monsterolio Epist. 7. apud Marten. tom. 2. Ampl. Collect. col. 1329 :
Animus fuit.... cum calamum arriperem tecum jurgari, quod tu Vulgaritatem sectando, quam fugere summopere philosophi nos admonent, mihi theuromata seu tapeta illa misisti.Vide Vulgaris.