vulgariter
vulgārĭter (volg-), adv., v. vulgaris fin.
vulgāriter, Adv. (vulgaris), gewöhnlich, alltäglich, Sen. contr. 2, 6 (14), 13. Plin. 8, 13 u. 28, 204. Gran. Licin. 35. p. 29 Bonn. Aur. Vict. epit. 9, 10 u. Eccl.: ut vulgariter loquar, Oros. 7, 43, 5.
ad que planius internoscenda, habeantur vulgarius noscibilia exempla hec: ‥
ecclesie ‥ non debent appropriari ‥ religiosis divitibus, ut ~er [ME: ] fit hiis diebus per mendaciacomounli
in illo loco ubi prisca relatione ~er nomen insitum rite cognoscituræt Stottanþille
murium majorum qui ~er ‘rati’ dicuntur
communione vel, ut Latine minus ~er magis loquamur, communa
vidi fratres ‥ comedere panem quem ‘tortam’ vocant ~er [v. l. vulgus vocat ]
mulierum ‥ quas ‘Biguinas’ ~er vocamus
literas ‥ vestre beatitudinis mihi missas coram ipso [rege ] et magnatibus suis ‥ exposui ~er et aperte
caput stanni, quod wlgariter(escluse nuncupatur
comes H. ‥ literas quasdam inventas in Cadamo ‥ sibi tradidit ~er exponendas
pro instrumento illo bellico sive diabolico quod ~er diciturgunne
grassities quedam ‥ que ~er dicitur ‘stella que cecidit’
vulgārĭtĕr (volg-) (vulgaris), adv., communément : Plin. 8, 13.
Prior autem, ut expedire viderit, exponat vel literaliter, vel Vulgariter, quæ fuerint dicenda circa materiam.Vide Vulgaliter.