vulneratio

vulnĕrātĭo (voln-), ōnis, f. [vulnero], a wounding, wound.

• I Lit., Cic. Caecin. 16, 47; Hirt. B. G. 8, 47; Cael. Aur. Tard. 2, 1, 27.—
• II Trop., an injuring, injury: famae, salutis, Cic. Pis. 20, 47.

vulnerātio (volnerātio), ōnis, f. (vulnero), die Verwundung, Verletzung, Cic. Caecin. 47. Hirt. b.G. 8, 47, 2. Cael. Aur. de morb. chron. 2, 1, 27. Th. Prisc. 2, 18 in.: Plur., nervorum vulnerationes, Plin. Val. 1, 19. – bildl., maior haec est vitae, famae, salutis suae vulneratio, Cic. Pis. 47.

vulneratio [CL], infliction of a wound, wounding (also fig.). c1094 sine quadam magna sui [sc. anime] ~one de ‥ filiorum suorum ‥ separatione Anselm (Ep. 166) IV 40; de frequenti oculorum nostrorum ~one docemur pacisci fedus ‥ ut nihil vel cogitemus obscenum J. Ford Serm. 51. 2; post combustionem, ~onem, et percussionem manet dolor Ockham Quodl. 269; ~o acutissima omnium membrorum Uhtred Medit. 197.

vulnĕrātĭō (14) (voln-), ōnis, f. (vulnero), blessure, lésion : Cic. Cæc. 47 || [fig.] atteinte à : Cic. Pis. 47.

vulneratio , onis. f.
傷。

Suggest a Translation
See an image