Καρικός
Καρικός, Carian
Κᾱρικός, ή, όν,
- Carian, λόφος Alc. 22, cf. Hdt. 1.171, al.; used for εὐτελής, worthless, κ. τράγοι S. Fr. 540.
- II Κ. ἔλαιον a kind of salve, Ophel. 5; Κ. φάρμακον Hp. Ulc. 16.
- III Καρικὴ μοῦσα funeral song, dirge, Pl. Lg. 800e; Κ. αὐλήματα Ar. Ra. 1302; Κ. μέλος Pl.Com. 69.12 (dub. l.).
- IV Καρική (καρίκη cod.)· ἀσύνθετος (leg. ἀσύνετος) , καὶ ἄμπελος, Hsch.
- V Καρικόν, τό, Carian quarter in Memphis, PSI 4.409.21 (iii B.C.).
Καρικός, ή, όν [ᾱ]
1 de Carie ou de Carien, Hdt. 1, 171 ; καρικὴ μοῦσα, Plat. Leg. 800d, ou καρικὸν αὔλημα, Ar. Ran. 1302, air de flûte carien, c. à d. chant funéraire, d’ord. joué par des Cariens ||
2 p. ext. digne d’un Carien, c. à d. vil, misérable, Soph. fr. 485.
Étym. Κάρ.
Καρικός
Κᾱρικός, ή, όν
- Carian, Soph.; Κ. αὐλήματα dirges, Ar.