ξενοδόκος

ξενο-δόκος, Ion. and Ep. ξεινοδόκος, ὁ,

• one who receives strangers, host, ἵνʼ ὁμῶς τερπώμεθα πάντες ξεινοδόκοι καὶ ξεῖνος Od. 8.543; ξεῖνος μιμνήσκεται ἤματα πάντα ἀνδρὸς ξεινοδόκου 15.55, cf. Il. 3.354, Od. 8.210, Theoc. 16.27, Jul. Or. 2.96a, AP 10.15 (Paul.Sil.):—later ξενο-δόχος, Ph. 2.17, al.; head of a ξενοδοχεῖον, Just. Nov. 7.1, al.
• • II witness, Simon. 84.7, cf. Hsch.—The forms ξενοδόχος, -δοχέω, -δοχία are condemned by Moer. p.271 P., Thom.Mag. p.251 R.; cf. ξενηδόκος.

ξενοδόκος, u. ξενοδόχος, ion. ξεινοδόκος, der einen Gastfreund od. Fremden aufnimmt u. bewirtet, der Gastgeber, Wirt ; ξ. ὅς κεν φιλότητα παράσχῃ, Il. 3.354, Od. 15.55, vgl. 70 ; ξεινοδόκοι καὶ ξεῖνος, 8.543. – Nach Apoll. Lex. Hom. bei Simonid. der Zeuge.

ξενοδόκος δέχομαι

• one who receives strangers, a host, Od.