στεῦμαι

στεῦμαι, Epic Verb, used by Hom. only in 3 sg. pres. and impf., στεῦται, στεῦτο, once by A. in 3 sg. στεῦται; 1 sg. στεῦμαι cj. for ὑπισχνοῦμαι in Orph. L. 82, 3 pl. impf. στεῦντο Maiist. 60:—

• In Il. always with inf. fut., make as if one would . ., promise or threaten that one will . ., στεῦται γάρ τι ἔπος ἐρέειν Il. 3.83; στεῦτο γὰρ εὐχόμενος νικησέμεν 2.597; στεῦται γὰρ νηῶν ἀποκόψειν ἄκρα κόρυμβα 9.241; στεῦτο γὰρ . . οἰσέμεν ἔντεα καλά 18.191; στεῦτο . . ἀπολεψέμεν οὔατα χαλκῷ 21.455; ἐμοί τε καὶ Ἥρῃ στεῦτʼ ἀγορεύων Τρωσὶ μαχήσεσθαι 5.832; once with inf. aor., στεῦται δʼ Ὀδυσῆος ἀκοῦσαι declares he has heard of O., Od. 17.525; στεῦται . . ζυγὸν ἀμφιβαλεῖν δούλιον Ἑλλάδι A. Pers. 49 (anap.); with inf. pres., στεῦται δʼ Ἠελίου γόνος ἔμμεναι boasts that he is . ., A.R. 2.1204; with acc. and inf. pres., στεῦντο θεοπλήγεσσιν ἐοικότας εἰδώλοισιν ἔμμεναι ἢ λάεσσιν declared that they were . ., Maiist. l.c.: abs. once in Od., στεῦτο δὲ διψάων, πιέειν δʼ οὐκ εἶχεν ἑλέσθαι he made eager efforts in his thirst, 11.584. (Aristarch. seems to have connected it with ἵστημι: τὸ στεῦτο κατὰ διάνοιαν ὡρίζετο, οὐκ ἐπὶ τῆς τῶν ποδῶν στάσεως, Sch. Il. 2.597, cf. Apollon. Lex., Hsch.: but more prob. στεῦτο (from *στεῦστο with dissimilation) corresponds to Ved. astoṣṭa ‘solemnly proclaimed concerning himself’, 3 sg. sigmatic aor. middle of stu-.)

στεῦμαι, ep. defektives dep., das bei Hom. öfters, aber nur in der 3. Person sing. ind. praes. u. imperf. στεῦται, στεῦτο vorkommt ; – eigtl. wohl = dastehen, στεῦτο δὲ διψάων, dürstend stand er da, Od. 11.584, welche Stelle aber die alten Gramm. als unecht verwerfen ; sonst mit dem inf., = sich anstellen, als wolle man Etwas tun, Miene machen, verheißen, drohen, behaupten ; κατὰ διάνοιαν ὁρίζεσθαι erklärte Aristarch, s. Lehrs Aristarch. ed. 2 p. 98, und vgl. Curtius Grundz. d. Griech. Etymol. 2. Aufl. S. 192 ; Il. 2.597 στεῦτο γὰρ εὐχόμενος νικησέμεν, er bestand darauf, er werde siegen, u. so mit dem inf. fut. 3.83, 9.241, 18.191, 21.455 ; auch Ἥρῃ στεῦτʼ ἀγορεύων Τρωσὶ μαχήσεσθαι, er versprach ihr zu kämpfen, 5.832 ; c. inf. aor., στεῦται δʼ Ὀδυσῆος ἀκοῦσαι, Od. 17.525, er behauptet gehört zu haben ; – Aesch. auch in der 3. Pers. plur., στεῦνται δʼ ἱεροῦ Τμώλου πελάται ζυγὸν ἀμφιβαλεῖν δούλιον Ἑλλάδι, sie versprechen, drohen, Pers. 49.

στεῦμαι

• • 1

    To press forward, essay eagerly : στεῦτο διψάων (in his thirst) Od. 11.584.

  • 2

    To put oneself forward to do something, make as though one would do it.

    With infin. : στεῦταί τι ἔπος ἐρέειν Il. 3.83.

  • 3

    To hold oneself out as willing or able to do something, promise to do it.

    With infin. : στεῦτο Τρωσὶ μαχήσεσθαι Il. 5.832. Cf. Il. 18.191.

  • 4

    To declare boastingly, boast, vaunt.

    With infin. : στεῦτο νικησέμεν Il. 2.597. Cf. Il. 9.241.

  • 5

    To declare threateningly, threaten.

    With infin. : στεῦτʼ ἀπολεψέμεν οὔατα Il. 21.455.

  • 6

    To declare positively, assert with confidence, insist.

    With infin. : στεῦται Ὀδυσῆος ἀκοῦσαι Od. 17.525.

στεῦμαι , στεῦται, ipf. στεῦτο: denotes the expression of a wish by a gesture, have the appearance, make as if, foll. by inf., regularly the fut., once aor., ‘pretends to have heard,’ Od. 17.525; διψάων, ‘stood as if thirsty,’ Od. 11.584; in general, engage, threaten, promise, τινί, Il. 5.832.

στεῦμαι used by Hom. only in 3rd sg. pres. and imperf. στεῦται, στεῦτο, and once by Aesch. in 3rd pl. στεῦνται

• Dep., to make as if one would, to promise or threaten that one will, Il.; also with aor. inf., στεῦται ἀκοῦσαι Od.; so, στεῦται ἀμφιβαλεῖν Aesch.: —absol., στεῦτο he made eager efforts, Od. deriv. uncertain