αὐτός

αὐτός, αὐτός, αὐτή, αὐτό, same (adj in attributive position); -self, -selves (in predicate position or alone in nom); him, her, it, them (pronoun in gen, dat, acc)

αὐτός (Cret. ἀϝτός GDI 4976, al.), αὐτή, αὐτό (also αὐτόν Leg.Gort. 3.4, al.),

reflexive Pron., self:—in oblique cases used for the personal Pron., him, her, it:—with Art., ὁ αὐτός, ἡ αὐτή, τὸ αὐτό (also ταὐτόν), etc., the very one, the same.
- I self, myself, thyself, etc., acc. to the person of the Verb: freq. joined with ἐγώ, σύ, etc. (v. infr. 10),
- - 1 oneʼs true self, the soul, not the body, Od. 11.602; reversely, body, not soul, Il. 1.4; oneself, as opp. others who are less prominent, as king to subject, 6.18; Zeus to other gods, 8.4; bird to young, 2.317; man to wife and children, Od. 14.265; warrior to horses, Il. 2.466, or to weapons, 1.47; shepherd to herd, Od. 9.167, cf. Il. 1.51; Trojans to allies, 11.220; seamen to ships, 7.338: generally, whole to parts, ib. 474; so later ἡ σίδη καὶ αὐτὴ καὶ τὰ φύλλα Thphr. HP 4.10.7, cf. X. Ath. 1.19, Pl. Grg. 511e, etc.; αὐτή τε Μανδάνη καὶ τὸν υἱὸν ἔχουσα X. Cyr. 1.3.1; αὐ. τε καὶ τὰ ποιήματα βουλόμενος ἐπιδεῖξαι Pl. R. 398a: abs., the Master, as in the Pythag. phrase Αὐτὸς ἔφα, Lat. Ipse dixit; so τίς οὗτος . . ;— Αὐτός, i.e. Socrates, Ar. Nu. 218; ἀναβόησον Αὐτόν ib. 219; ἀνοιγέτω τις δώματʼ· Αὐτὸς ἔρχεται the Master, Id. Fr. 268, cf. Pl. Prt. 314d, Thphr. Char. 2.4, Men. Sam. 41: αὐ. ἀϋτεῖ Theoc. 24.50: neut., αὐτὸ σημανεῖ the result will show, E. Ph. 623; αὐτὸ δηλώσει D. 19.157; αὐτὰ δηλοῖ Pl. Prt. 329b; αὐτὸ διδάξει ib. 324a; esp. αὐτὸ δείξει Cratin. 177, Pl. Hp.Ma. 288b, cf. Tht. 200e; in full, τάχʼ αὐτὸ δείξει τοὔργον S. Fr. 388; τοὔργον τάχʼ αὐτὸ δείξει Ar. Lys. 375; redupl., αὐτός θʼ ὁ χρήσας αὐτὸς ἦν ὁ μαρτυρῶν A. Eu. 798; of things, the very, ὑπὸ λόφον αὐτόν, i.e. just, exactly under . ., Il. 13.615; πρὸς αὐταῖς ταῖς θύραις close by the door, Lys. 12.12; αὐτὸ τὸ δέον the very thing needed, X. An. 4.7.7; αὐτὸ ὃ μάλιστα ἔδει ῥηθῆναι Pl. R. 362d; αὐτὸ τὸ περίορθρον the point of dawn, Th. 2.3; αὐτὰ τὰ ἐναντία the very opposite, X. Mem. 4.5.7; αὐτὰ τὰ χρήσιμα καὶ ἀναγκαῖα D.H. Th. 23; even, οὔ μοι μέλει ἄλγος οὔτʼ αὐτῆς Ἑκάβης Il. 6.451; εἴ περ ἂν αὐταὶ Μοῦσαι ἀείδοιεν 2.597.—In these senses αὐτός in Prose either precedes both the Art. and Subst., or follows both, e.g. αὐτὸς ὁ υἱός or ὁ υἱὸς αὐτός. The Art. is sts. omitted with proper names, or Nouns denoting individuals, αὐτὸς Μένων X. An. 2.1.5; αὐτὸς βασιλεύς ib. 1.7.11.
  - 2 of oneself, of oneʼs own accord, ἀλλά τις αὐ. ἴτω Il. 17.254; σπεύδοντα καὶ αὐτὸν ὀτρύνεις 8.293; καταπαύσομεν· οἱ δὲ καὶ αὐτοὶ παυέσθων Od. 2.168; ἥξει γὰρ αὐτά S. OT 341; also, in person, τῶν πραγμάτων ὑμῖν . . αὐτοῖς ἀντιληπτέον D. 1.2.
  - 3 by oneself or itself, alone, αὐτός περ ἐών although alone, Il. 8.99; αὐτὸς ἐγείναο παῖδʼ, i.e. without a mother, 5.880, cf. Hes. Th. 924; ἀνακομισθῆναι αὐτὸν ἐς Φάληρον by himself, Hdt. 5.85; αὐτοὶ γάρ ἐσμεν we are by ourselves, i.e. among friends, Ar. Ach. 504, cf. Th. 472, Pl. Prm. 137b, Herod. 6.70, Plu. Amat. 2.755c, Luc. DDeor. 14[10].2; αὐτοῖς τοῖς ἀνδράσι . . ἢ καὶ τοῖς ἄλλοις X. An. 2.3.7; ἄνευ τοῦ σίτου τὸ ὄψον αὐτὸ ἐσθίειν Id. Mem. 3.14.3; τὸν τρίβωνα ὃν αὐτὸν φορεῖ Thphr. Char. 22.13 (prob.); αὐτὰ γὰρ ἔστιν ταῦτα these and no others, Emp. 21.13, al.: strengthd., αὐτὸς κτήσατο οἶος himself alone, Od. 14.450; αὐτὸς μόνος, v. μόνος II; αὐτὸς καθʼ αὑτόν, v. ἑαυτοῦ.
  - 4 in Philosophy, by or in itself, of an abstract concept or idea, δίκαιον αὐτό Pl. Phd. 65d; αὐτὸ τὸ ἕν Id. Prm. 143a, al., cf. Arist. Metaph. 997b8: neut., αὐτό is freq. in this sense, attached to Nouns of all genders, οὐκ αὐτὸ δικαιοσύνην ἐπαινοῦντες ἀλλὰ τὰς ἀπʼ αὐτῆς εὐδοκιμήσεις Pl. R. 363a; less freq. with Art., τί ποτʼ ἐστὶν αὐτὸ ἡ ἀρετή Id. Prt. 360e; more fully, εἰ αὐτὸ τοῦτο πατέρα ἠρώτων, ἆρα ὁ πατήρ ἐστι πατήρ τινος, ἢ οὔ; Id. Smp. 199d; ἀδελφός, αὐτὸ τοῦτο ὅπερ ἔστιν the ideal, abstract brother, ibid.e: later, in compos., αὐτοαγαθόν, αὐτοάνθρωπος, etc. (q. v.), cf. Arist. Metaph. 1040b33; less freq. agreeing with the Subst., ἵνα αὐτὴ δικαιοσύνη πρὸς ἀδικίαν αὐτὴν κριθείη Pl. R. 612c, etc.; doubled, ἐκ τῆς εἰκόνος μανθάνειν αὐτήν τε αὐτήν, εἰ καλῶς εἴκασται its very self, Id. Cra. 439a.
  - 5 in dat. with Subst., in one, together, ἀνόρουσεν αὐτῇ σὺν φόρμιγγι he sprang up lyre in hand, Il. 9.194; αὐτῇ σὺν πήληκι κάρη helmet and all, 14.498, cf. Od. 13.118; αὐτῷ σὺν ἄγγει E. Ion 32, cf. Hipp. 1213; also without σύν, αὐτῇ κεν γαίῃ ἐρύσαι Il. 8.24: so freq. in Prose and Poetry, αὐτοῖς ἀνδράσι men and all, Hdt. 6.93; αὐτοῖσι συμμάχοισι allies and all, A. Pr. 223 (lyr.); αὐτοῖς μελάθροις διακναιομένους E. Med. 164: with Art., αὐτοῖσι τοῖσι ἱματίοισι ἀπʼ ὦν ἔβαψε ἑωυτόν Hdt. 2.47; αὐτοῖσι τοῖς πόρπαξι Ar. Eq. 849, etc.; αὐτοῖς τοῖς ἵπποις κατακρημνισθῆναι X. Cyr. 1.4.7.
  - 6 added to ordinal Numbers, e.g. πέμπτος αὐτός himself the fifth, i.e. himself with four others, Th. 1.46, cf. 8.35, X. HG 2.2.17, Apoc. 17.11, etc.:—αὐτός always being the chief person.
  - 7 freq. coupled with οὗτος, τοῦτʼ αὐτό ἐστι τὸ ζητηθέν Pl. Plt. 267c, etc.; αὐτὸ τοῦτο μόνον Id. Grg. 500b; also λεγόντων ἄλλο μὲν οὐδέν . . αὐτὰ δὲ τάδε Th. 1.139; πόλεις ἄλλας τε καὶ αὐτὸ τοῦτο τὸ Βυζάντιον X. An. 7.1.27; ταῦτα ἥκω αὐτὰ ἵνα . . Pl. Prt. 310e.
  - 8 καὶ αὐτός himself too, Od. 7.73, 14.45, X. An. 5.5.9, etc.
  - 9 repeated in apodosi for emphasis, αὐτὸς ἐπαγγειλάμενος σώσειν . . αὐτὸς ἀπώλεσεν Lys. 12.68, cf. A. Fr. 350, X. An. 3.2.4.
  - 10 in connexion with the person. Pron., ἐγὼν αὐτός Od. 2.194; σέθεν αὐτοῦ Il. 23.312; νωΐτερον αὐτῶν 15.39 (always divisim in Hom.); folld. by an enclit. Pron., αὐτόν μιν Od. 4.244; so αὐτὸν γάρ σε δεῖ Προμηθέως A. Pr. 86; also αὐτὸς ἔγωγε Pl. Phd. 59b, etc.:— after Hom. in the oblique cases αὐτός coalesces with the Pron., ἐμαυτοῦ, σεαυτοῦ (these not in Alc. or Sapph., A.D. Pron. 80.10 sqq.), ἑαυτοῦ, etc. (q. v.).
  - - b with person. Pron. omitted, αὐτός . . ἧσθαι λιλαίομαι, for ἐγὼ αὐτός, Il. 13.252; αὐτὸν ἐλέησον, for ἐμὲ αὐτόν, 24.503; αὐτῶν γὰρ ἀπωλόμεθʼ ἀφραδίῃσιν Od. 10.27; in 2.33 οἱ αὐτῷ is simply a strengthd. form of οἱ; and so in Att., when σὲ αὐτόν, ἐμοὶ αὐτῷ, etc., are read divisim, they are emphatic, not reflexive; in this case αὐτός generally precedes the person. Pron., cf. X. Cyr. 6.2.25 with 6.1.14.
    - c with the reflexive ἑαυτοῦ, αὑτοῦ, etc., to add force and definiteness, αὐτὸς καθʼ αὑτοῦ A. Th. 406; αὐτοὶ ὑφʼ αὑτῶν ib. 194; αὐτοὶ καθʼ αὑτούς X. Mem. 3.5.4; αὐτὸ καθʼ αὑτό Pl. Tht. 201e; sts. between the Art. and reflex. Pron., τοῖς αὐτὸς αὑτοῦ πήμασιν βαρύνεται A. Ag. 836, cf. Pr. 762; τούς γʼ αὐτὸς αὑτοῦ πολεμίους S. Aj. 1132: also κατʼ αὐτὺ (Boeot. for αὐτοὶ) αὐτῶν IG 7.3172.121 (Orchom. Boeot.).
    - d αὐτοῦ, αὐτῶν with possess. Pron., πατρὸς κλέος ἠδʼ ἐμὸν αὐτοῦ Il. 6.446; θρῆνον . . ἐμὸν τὸν αὐτῆς A. Ag. 1323; ἐχθρὸς ὢν τοῖς σοῖσιν αὐτοῦ S. OT 416; τοῖς οἷσιν αὐτοῦ ib. 1248; αὐτῶν σφετέρῃσιν ἀτασθαλίῃσιν Od. 1.7; τοῖς ἡμετέροις αὐτῶν φίλοις X. An. 7.1.29.
    - e αὐτὸς ἑαυτοῦ with Comp. and Sup. Adj., αὐτὸς ἑωυτοῦ ῥέει πολλῷ ὑποδεέστερος Hdt. 2.25; τῇ εὐρυτάτη ἐστὶ αὐτὴ ἑωυτῆς Id. 1.203.
  - 11 αὐτός for ὁ αὐτός, the same, Il. 12.225, Od. 8.107, 16.138, Pi. N. 5.1 (never in Trag.), and in later Prose, αὐταῖς ταῖς ἡμέραις IG 14.966 (ii A. D.), cf. Ev.Luc. 23.12.
  - 12 Comp. αὐτότερος Epich. 5: Sup. αὐτότατος his very self, Ar. Pl. 83: neut. pl. αὐτότατα dub. in Phld. Piet. 80. Adv., Comp. αὐτοτέρως Gal. 18(2).431.
- II he, she, it, for the simple Pron. of 3 pers., only in oblique cases (exc. in later Gk., Ev.Luc. 4.15, etc.), and rarely first in a sentence, Pl. La. 194e, and later, Ep.Eph. 2.10, etc.: rare in Ep., Il. 12.204 (where Hdn. treated it as enclitic), and mostly emphatic, ib. 14.457, Od. 16.388; so in Trag., E. Hel. 421: in Prose, to recall a Noun used earlier in the sentence, ἐγὼ μὲν οὖν βασιλέα . . οὐκ οἶδα ὅ τι δεῖ αὐτὸν ὀμόσαι X. An. 2.4.7; πειράσομαι τῷ πάππῳ . . συμμαχεῖν αὐτῷ Id. Cyr. 1.3.15; ἄνδρα δὴ . . εἰ ἀφίκοιτο εἰς τὴν πόλιν, προσκυνοῖμεν ἂν αὐτόν Pl. R. 398a; after a Relative, ὅς κε θεοῖς ἐπιπείθηται . . ἔκλυον αὐτοῦ Il. 1.218; οὓς μὴ εὕρισκον, κενοτάφιον αὐτοῖς ἐποίησαν X. An. 6.4.9, cf. 1.9.29; esp. where a second Verb requires a change of case in the Pron., οἳ ἂν ἐξελεγχθῶσι . . ὡς προδότας αὐτοὺς ὄντας τιμωρηθῆναι Id. An. 2.5.27; ἐκεῖνοι οἷς οὐκ ἐχαρίζονθʼ οἱ λέγοντες οὐδʼ ἐφίλουν αὐτούς D. 3.24; in subdivisions, ὅσοι . . οἱ μὲν αὐτῶν . . X. Cyr. 1.1.1, cf. Pl. Chrm. 168e; later, pleonastically after a Relative, ὧν ὁ μὲν αὐτῶν Call. Epigr. 42 Pf., cf. Ev.Luc. 3.16, Apoc. 7.2, etc.: in S. Ph. 316 αὐτοῖς is emphatic ‘in their own persons’.
- III with Art. ὁ αὐτός, ἡ αὐτή, τὸ αὐτό, and Att. contr. αὑτός, αὑτή, ταὐτό and ταὐτόν (as required by the metre, cf. S. OT 734 with 325, and in Prose to avoid hiatus): gen. ταὐτοῦ, dat. ταὐτῷ, pl. neut. ταὐτά; Ion. ὡυτός, τὠυτό:—the very one, the same, rare in Hom., Il. 6.391, Od. 7.55, 326; ὁ αὐ. εἰμι τῇ γνώμῃ Th. 3.38, cf. 5.75; ἐπὶ τὸ αὐ. αἱ γνῶμαι ἔφερον Id. 1.79: c. dat., to denote sameness or agreement, esp. in Prose, τὠυτὸ ἂν ὑμῖν ἐπρήσσομεν Hdt. 4.119; τὸν αὐτὸν χῶρον ἐκλιπὼν ἐμοί A. Ch. 543; ὁ αὐτὸς τῷ λίθῳ the same as the stone, Pl. Euthd. 298a; ἐν ταὐτῷ εἶναί τινι to be in the place with . ., X. An. 3.1.27; προσίεσθαί τινα εἰς ταὐτὸ ἑαυτῷ to have a person meet one, ib. 30, cf. A. Ch. 210; κατὰ ταὐτὰ τῷ Νείλῳ Hdt. 2.20; τῇ αὐτῇ . . καί Id. 4.109; τὴν αὐτὴν διάνοιαν καὶ κατʼ ἐκείνην ἡλικίαν Isoc. 5.83; ὁ αὐτός . . ὥσπερ Pl. Phd. 86a; ἐς ταὐτὸν ἀλλήλοις face to face, Jul. Or. 2.5a0.
- - 2 in later Greek, the said, the above-named, Ἡρώδης ὁ αὐ. PLille 23.8 (iii B. C.), etc.
- IV Adverbial phrases:
- - 1 αὐτὸ μόνον simply, merely, Ph. 2.252, etc.; αὐ. μόνον ἐργάτης Luc. Somn. 9; αὐ. μόνον τὸ ὄνομα τῆς φωνῆς A.D. Synt. 22.20.
  - 2 αὐτό as Adv., = ἄρτι, Epigr.Gr. 540.1 (Thrace).
  - 3 αὐτὸ τοῦτο as Adv., PGrenf. 1.114 (ii B. C.), 2 Ep.Pet. 1.5; τῆς αὐτὸ τοῦτο κινουμένης σφαίρας Iamb. Comm.Math. 17.
  - 4 with Preps., ἐπὶ τὸ αὐτό added together, making a total, PLond. 2.196.37 (ii A. D.); κατὰ τὸ αὐτό together, at the same time, Act. Ap. 14.1, etc.; but κατʼ αὐτό just then, Hdn. 1.12.3.
- V In Compos.:
- - 1 of or by oneself, self- . ., as in αὐτοδίδακτος, αὐτογνώμων, αὐτόματος: and so, independently, as in αὐτοκράτωρ, αὐτόνομος.
  - 2 hence, as a second self, very . ., bodily, as with proper names, Αὐτοθαΐς.
  - 3 in the abstract, the ideal, v. supr. I.4.
  - 4 precisely, as in αὐτόδεκα.
  - 5 rarely with reflex. sense of ἀλλήλων, as in αὐτοκτονέω.
  - 6 in one piece with, together with, as in αὐτόκωπος, αὐτοχείλης, αὐτόπρεμνος, αὐτόρριζος.
  - 7 by itself: hence, only, as in αὐτόξυλος, αὐτόποκος.—For αὐτοῦ, αὐτῶς, etc., v. the respective Arts.

αὐτός -ή, -ό
• Alolema: lesb. αὖτος Alc.112.3; cret. y panf. ἀϜτός ICr.2.12.4.2 (Eleuterna VI/V a.C.), IPamph.3.7 (IV a.C.); át. hαυτός IG 11.476.151 (V a.C.); jón. ἀϜυτός ID 4 (VII/VI a.C.); jón. αὀτός SIG 283.17 (Quíos IV a.C.); frec. en pap. ἀτός PHal.1.130 (III a.C.), PTeb.812.9 (II a.C.)
• Grafía: graf. lacon. ὠτός IG 5(1).305.10 (Esparta II d.C.)
• Morfologia: [sg. nom. y ac. neutr. αὐτόν Parm.B 8.34, ICr.4.72.3.4 (Gortina V a.C.); gen. jón. αϜὐτ ID 4 (VII/VI a.C.), αὐτέου Hp.Epid.2.1.3, dór. αὐτ IG 5(1).213.17 (Esparta V a.C.), ép. αὐτοῖο Il.1.360, fem. αὐτέης Hp.Epid.2.4.1; dat. beoc. αὐτῦ IG 7.3172.111 (Orcómeno III a.C.), αὐτυί IM 25.4, beoc. y lacon. αὐτοῖ IG 7.2408.5 (Tebas IV a.C.), IG 5(1).965.15 (Cotirta II a.C.), αὐτέῳ Hp.Mul.1.9, fem. αὐτέῃ Hp.Decent.6; plu. nom. beoc. αὐτύ IG 7.3172.121 (Orcómeno III a.C.); ac. lacon. αὐτώς IG 5(1).1111.11 (Gerontras III a.C.), fem. lesb. αὔταις Alc.119.15, dór. αὐτάς (-ᾰ-) Theoc.3.2; gen. fem. ép.-eol. αὐτάων Il.5.752, ép.-jón. αὐτέων Il.112.424, Hes.Sc.237, Hp.Aër.13; dat. ép.-jón. αὐτοῖσι Il.11.51, αὐτέοισι Hp.Epid.2.2.24, αὐτέοις Hp.Prorrh.1.124, beoc. αὐτῦς SIG 1185.23 (Tanagra III a.C.), lesb. αὔτοισι Alc.70.5, fem. át. arc. αὐτσι IG 1³.78.15 (V a.C.), ép.-jón. αὐτῇς Hes.Th.64, αὐτῇσι Il.7.474, αὐτέῃσι Hp.Mul.1.3, panf. ἀϜταῖσι IPamph.3.7 (IV a.C.); por ὁ αὐτός, ἡ αὐ., τὸ αὐ., ép. y jón. crasis ωὐτός, τωὐτό, át. αὑτός, αὑτή, ταὐτό(ν), dór. crasis ταὐτόν de τὸν αὐτόν SEG 26.461.13 (Esparta VI/V a.C.); compar. αὐτότερος Epich.1, adv. αὐτοτέρως Gal.18(2).431; sup. αὐτότατος Ar.Pl.83, Phld.Piet.8, adv. αὐτότατα Phld.Piet.101.18]

A indicando exclusividad en op. expresas

I destacando el término más importante en el contexto él, él mismo

1 abs.

a) op. al conjunto que lo rodea, de Zeus por op. a los demás dioses αὐτὸς δέ σφ' ἀγόρευε, θεοὶ δ' ὑπὸ πάντες ἄκουον él hablaba y todos los dioses le escuchaban, Il.8.4

• de hombres por op. a sus familias ἐκ δὲ γυναῖκας ἄγον καὶ νήπια τέκνα, αὐτοὺς δ' ἔκτεινον se llevaban las mujeres y los tiernos hijos y a ellos los mataban, Od.14.265

• por op. a su ciudad πτόλεϊ τε καὶ αὐτῷ Il.17.152, cf. Od.1.39

• de un ave por op. a sus crías τέκνα ἔφαγε στρουθοῖο καὶ αὐτήν Il.2.317

• por op. a su familia y sus bienes, Pl.Grg.511e

• de pers. por op. a sus propiedades

• del guerrero y sus armas Il.14.145, id. y sus caballos Il.2.466, de los Cíclopes y sus rebaños Od.9.167, αὐτῷ καὶ τῷ οἴκῳ X.Oec.3.5, αὐτός τε καὶ τὰ ποίηματα él y sus poemas Pl.R.398a

• de hombres por op. a animales Il.1.51

• de las torres de una muralla por op. a sus puertas Il.7.338;

b) oponiendo unas personas a otras destaca la más importante

• el guerrero frente a su sirviente αὐτὸν καὶ θεράποντα Il.6.18, αὐτοί τε καὶ οἱ ἀκόλουθοι ... αὐτὸν καὶ τὸν οἰκέτην X.Ath.1.19, αὐτός τε καὶ Ἰόλαος tú (de Heracles) y Yolao Archil.242.3, de Astiages αὐτὸς ... καὶ ὁ υἱὸς αὐτοῦ X.Cyr.1.4.18

• del rey David αὐτός τε καὶ οἱ μετ' αὐτοῦ Eu.Marc.2.25

• op. simplemente a ἄλλος Hdt.1.3;

c) de una cosa u organismo en sí por op. a sus partes ἡ σίδη καὶ αὐτὴ καὶ τὰ φύλλα Thphr.HP 4.10.7

• del hombre por op. a su ψυχή Il.1.3-4, prob. por op. a su εἴδωλον Od.11.602

• de un objeto por op. a su apariencia τὰ τῶν ἄλλων εἴδωλα, ὕστερον δὲ αὐτά Pl.R.516a.

2 determinando a un subst. o pron.

a) a un subst. ἄλλοι δὲ ῥίνοις, ἄλλοι αὐτῇσι βόεσσιν unos por pieles, otros por los bueyes mismos, Il.7.474, ὅς τις ... ἀντίον ἦλθεν ἢ αὐτῶν Τρώων ἠὲ κλειτῶν ἐπικούρων Il.11.219-20, αὐτή τε ἡ Μανδάνη καὶ ... τὸν υἱὸν ἔχουσα la propia Mandana con su hijo X.Cyr.1.3.1;

b) a un pron. pers. στέγαι δὲ εἰ καὶ ἡμῖν αὐτοῖς εἰσιν, ἀλλὰ ... οὐχ ἵπποις οὐδὲ θεράπουσιν οὐδὲ τῷ δήμῳ τῶν στρατιωτῶν X.Cyr.6.1.14;

c) a un pron. relat. οἳ δὲ φύγωσι αὐτοὶ ἔργα τίνουσιν ἢ παῖδες τούτων ἢ γένος ἐξοπίσω y los que ellos mismos escapan (a la ira divina) sus obras las pagan bien sus hijos bien su descendencia posterior Sol.1.30;

d) a un pron. dem. πόλεις ἄλλας τε καὶ αὐτὸ τοῦτο τὸ Βυζάντιον entre otras ciudades también a esta misma de Bizancio X.An.7.1.27.

II c. ref. a una serie de numerales destaca el principal él εὗρε δευτέρην αὐτήν la encontró a ella con otra Hdt.4.113, πέμπτος αὐτός él y otros cuatro Th.1.46, cf. 8.35, X.HG 2.2.17, καὶ αὐτὸς ὄγδοός ἐστιν y él es el octavo, Apoc.17.11.

B indicando exclusividad, en op. implícitas

I abs.

1 enfático él, el mismísimo op. a los inferiores: el señor de Zeus αὐτὸς δ' ἐξ Ἴδης μεγάλ' ἔκτυπε Il.8.75

• en AT y NT el Señor, Dios LXX Sap.6.7, 1Ma.3.229, αὐτὸς γὰρ εἴρηκεν Ep.Hebr.13.5

• gener. el amo, el señor Ar.Fr.279, cf. Pl.Prt.314d, αὐτὸς ἀϋτεῖ Theoc.24.50

• de jefes de escuelas filosóficas y religiones él, el maestro por op. a los discípulos

• de Sócrates ΣT. τίς γὰρ οὗτος ...; MA. αὐτός Ar.Nu.218-9, de Pitágoras αὐτὸς ἔφα él lo dijo D.L.8.46, de Jesús αὐτὸς δ' ἐκάθευδεν Eu.Matt.8.24.

2 equivalente c. más o menos énfasis a un pron. pers., pero indiferente a la clasificación en 1^a, 2^a y 3^a pers. οὐδέ τοι αὐτὸς ἧσθαι ... λιλαίομαι no deseo yo quedarme sentado, Il.13.252, αὐτὸς ... γιγνώσκω Th.3.44, αὐτοὶ ... κυκλήσομεν traigamos en carros, Il.7.332, αὐτὸς νῦν ἰδέ mira ahora tú mismo, Od.8.443, αὐτὸν δ' ἐλέησον ten piedad de mí, Il.24.503

• en neutr. αὐτό ἐστι τὸ ζητηθέν eso mismo es lo que se busca Pl.Plt.267c, cf. R.362d

• máximo énfasis en nom. reforz. a veces por καί: οὐ μὲν γάρ τι νόου γε καὶ αὐτὴ δεύεται ἐσθλοῦ tampoco carece ella de buen juicio, Od.7.73, ἀξιοῦμεν δὲ Ἕλληνες ὄντες καὶ αὐτοι ... ἀγαθὸν ... τι πάσχειν por ser también griegos nosotros mismos pretendemos recibir un buen trato X.An.5.5.9, καὶ αὐτὸς προθυμούμενος εἶναι τῆς οἰκίας ... ἀξιῶ PTeb.40.10 (II a.C.)

• esp. en forma epistolar ἔρρωμαι δὲ καὶ αὐτός PCair.Zen.46.3 (III a.C.)

• o c. énfasis marcado mediante repetición ὁ δ' αὐτὸς ὑμνῶν, αὐτὸς ἐν θοίνῃ παρών, αὐτὸς τάδ' εἰπών, αὐτός ἐστιν ὁ κτανὼν τὸν παῖδα τὸν ἐμόν A.Fr.350, cf. Lys.12.68. En NT, prácticamente sólo como pron. pers. de 3^a pers. αὐτοὶ παρακληθήσονται ellos serán consolados, Eu.Matt.14.2, καὶ αὐτὸς ἐδίδασκεν y él enseñaba, Eu.Luc.4.15, καὶ αὐτὸς ἦν Σαμαρείτης y él era samaritano, Eu.Luc.17.16.

3 como anafórico, pron. de 3^a pers. le, la, lo, a él, etc. εἰ δὲ Ἕκτορά περ φιλέεις καὶ κήδεαι αὐτοῦ Il.7.204, καί μιν ὀΐω αὐτῷ σκηπτόμενον κατίμεν δόμον Ἄϊδος εἴσω Il.14.456-7, ἀλλὰ βόλεσθε αὐτόν τε ζώειν καὶ ἔχειν πατρώϊα πάντα Od.16.388, Ζεὺς ὅστις ποτ' ἐστίν, εἰ τόδ' αὐτῷ φίλον κεκλημένῳ A.A.160, αὐτὰ δ' εἰκάσαι πάρεστι ναὸς ἐκβόλοις ἃ ἀμπίσχομαι E.Hel.421, ἀναπαυομένου Κανδαύλεο ἀποκτείνας αὐτὸν ἔσχε βασιληίην Hdt.1.12, ἐγὼ μὲν οὖν βασιλέα ... οὐκ οἶδα ὅ τι δεῖ αὐτὸν ὀμόσαι X.An.2.4.7

• πειράσομαι τῷ πάππῳ ... συμμαχεῖν αὐτῷ X.Cyr.1.3.15, ἄνδρα δή, ... εἰ ... ἀφίκοιτο εἰς τὴν πόλιν ... προσκυνοῖμεν ἂν αὐτόν Pl.R.398a

• (αἶγες) βόσκονται κατ' ὄρος καὶ ὁ Τίτυρος αὐτὰς ἐλαύνει Theoc.3.2, διαφέρετε αὐτῶν sois diferentes de ellos, Eu.Matt.6.26

• esp. en gen. equivalente a su τὴν φωνὴν γνοὺς αὐτοῦ reconociendo su voz Pl.Prt.310b, delante del subst. αὐτοῦ τὰ σημεῖα Eu.Io.2.23

• en NT, a veces se usan las formas de αὐτός en una serie c. ref. a distintas pers. φέρουσιν αὐτῷ (Jesús) τυφλόν, καὶ παρακαλοῦσιν αὐτὸν (Jesús) ἵνα αὐτοῦ (el ciego) ἅψηται Eu.Marc.8.22

• c. ref. a un n. que debe suplirse en el contexto ἐν ταῖς συναγωγαῖς αὐτῶν (e.d. τῶν Γαλιλαίων) Eu.Marc.4.23

• en gr. tard. redundante cuando precede un n. en el mismo caso y regido por el verbo οὐδὲ γὰρ λέοντι τὸ τυχὸν βοίδιον τολμᾷ ἀντιστῆναι αὐτῷ Arr.Epict.3.1.22, Λάμπωνι ... ἔδωκα αὐτῷ (δραχμάς) POxy.299.2 (I d.C.), τοῖς καθημένοις ἐν σκιᾷ θανάτου φῶς ἀνέτειλεν αὐτοῖς Eu.Matt.4.16

• pleonástico después del relat. ὅς κε θεοῖς ἐπιπείθηται ... ἔκλυον αὐτοῦ Il.1.218, οὓς μὴ εὕρισκον, κενοτάφιον αὐτοῖς ἐποίησαν X.An.6.4.9

• tb. en gr. tard. ἐξ ὧν δώσεις τοῖς παιδίοις σοῦ ἕν ἐξ αὐτῶν POxy.117.15 (II/III d.C.), cf. Peripl.M.Rubri 35, οὗ οὐκ εἰμὶ ἱκανὸς ... λῦσαι τὸν ἱμάντα τῶν ὑποδημάτων αὐτοῦ Eu.Marc.1.7, cf. 7.25

• para continuar una oración de relat. c. cambio de caso οἳ ἂν ἐξελεγχθῶσι ... ὡς προδότας αὐτοὺς ὄντας τιμωρηθῆναι X.An.2.5.27, cf. Pl.R.337c, D.3.24

• en subdivisiones ὅσοι ... οἱ μὲν αὐτῶν ... X.Cyr.1.1.1, cf. Pl.Chrm.168e

• en el sent. de un dem. débil, átono, después de or. de relat. se usa frec. en vez de οὗτος al que ha sustituido en gr. moderno ὅσα ὑπῆρχεν ἐν ταμιείῳ ἐγὼ αὐτὰ ἐφύτευσα PSI 433.7 (III a.C.)

• en ac. neutr. c. un segundo compl. dir., c. cierto énfasis ἀδικεῖν αὐτὸ καλοῦσιν a eso lo llaman cometer injusticia Pl.Grg.483c.

II como determinante mismo

1 c. un pron. pers. que puede ir delante o detrás ἐγὼν αὐτός yo mismo (en contraste c. los demás) Od.2.194, αὐτὸς ἔγωγε Pl.Phd.59b, αὐτὸς ἐγώ Ep.Rom.15.14, BGU 1002.15 (I a.C.), μάλιστα μὲν αὐτὸς σὺ διάλυσον τὸν πατέρα PEnteux.25.15 (III a.C.), σέθεν αὐτοῦ de sí mismo, Il.23.312, νωΐτερον λέχος αὐτῶν Il.15.39, ἡμῶν αὐτῶν Lys.21.25, Isoc.6.71, τὰς χρείας ὑμῶν αὐτῶν ἰσάγετε PWürzb.9.33 (II d.C.), καὶ αὐτῶν ὑμῶν ἕνεκα καὶ ἡμῶν PPetr.3.531.9 (III a.C.), αὐτόν μιν Od.4.244, αὐτὸν διαχρᾶσθαί μιν Hdt.1.24, αὐτὸν γὰρ σε δεῖ προμηθίας A.Pr.86

• en los casos oblicuos frec. en composición a partir de Homero ἐμαυτοῦ, σεαυτοῦ, ἑαυτοῦ (qq.u.). En ciertos giros: en gen. c. el pron. pos. de mí, de sí, de él mismo πατρὸς κλέος ἢ δ' ἐμὸν αὐτοῦ la gloria de mi padre y la mía propia, Il.6.446, θρῆνον ... ἐμὸν τὸν αὐτῆς A.A.1323, ἐχθρὸς ὢν τοῖς σοῖσιν αὐτοῦ S.OT 416, πρὸς τὸ σφέτερον αὐτῆς σύμφερον Arist.Pol.1295^a21

• reforz. por el refl. τοῖς δ' αὐτὸς αὑτοῦ πήμασιν βαρυνήσας mortificándose él mismo con su propio dolor A.A.836, cf. Pr.762, τούς γ' αὐτὸς αὑτοῦ πολεμίους S.Ai.1137, αὐτὸς καθ' αὑτοῦ τήνδ' ὕβριν μαντεύσεται A.Th.406, cf. Pl.Tht.201e, αὐτοὶ ὑφ' αὑτῶν πορθούμεθα A.Th.194, αὐτὸς ἐφ' αὑτοῦ AP 7.654, αὐτὸ ἐφ' ἑωτοῦ ello de por sí Hp.VM 15, αὐτὸς ἑωυτοῦ ῥέει πολλῷ ὑποδεέστερος corre (el Nilo) con mucho menos caudal que el suyo propio, e.d. lleva menos agua que nunca Hdt.2.25, τῇ εὐρυτάτῃ αὐτὴ ἑωυτῆς por allí tiene su máxima anchura Hdt.1.203.

2 c. subst. de pers., ciu. o abstr. (op. a los demás) el propio, mismo, en persona οὔ μοι μέλει ἄλγος οὐτ' αὐτῆς Ἑκάβης no me importa ni el dolor de la propia Hécuba, Il.6.451, εἴ περ ἂν αὐταὶ Μοῦσαι ἀείδοιεν (se jactaba de que vencería) aunque cantaran las propias Musas, Il.2.597, αὐτοὶ Λακεδαιμόνιοι Hdt.1.65, οἱ Βαρκαῖοι αὐτοί Hdt.4.167, αὐτὸς βασιλεύς el propio Rey, el Rey en persona Hdt.5.31, X.An.1.7, αὐτῷ Πρωταγόρᾳ Pl.Tht.170e, αὐτὸς Δαυειδ Eu.Marc.12.36, cf. Eu.Luc.20.42, Ἰησοῦς αὐτός Eu.Io.4.2, αὐτὸς ὁ Θεός Apoc.21.3

• τὸ ἄστυ αὐτό la ciudad misma, en sí Hdt.1.180, οὐδὲ ἡ φύσις αὐτὴ διδάσκει 1Ep.Cor.11.14

• el art. se coloca entre el subst. y αὐτός o antes de ambos τὰς Συρακούσας αὐτάς Plb.1.13.5, αὐτὴν τὴν Ῥώμην Plb.1.6.2

• intensificado por καί: καὶ αὐτὴ ἡ κτίσις incluso el mundo creado, Ep.Rom.8.21

• por un dem. Ἀθηναῖοι αὐτοὶ οὗτοι Th.6.33.6

• de cosas αὐτοῦ τοῦ συστήματος ἐκείνου Plb.2.7.6

• sin subst. οὗτος αὐτός Pl.Prt.323b, αὐτοὶ οὗτοι Act.Ap.24.15, καὶ αὐτὰ ταῦτα ἀσφαλίσομαι PRyl.77.39 (II d.C.), cf. POxy.1119.11 (III d.C.).

3 fil. en sí mismo, en sí de las ideas (op. a sus realizaciones concretas) ἵνα αὐτὴ δικαιοσύνη πρὸς ἀδικίαν αὐτὴν κριθείη Pl.R.612c, δίκαιον αὐτό la justicia en sí Pl.Phd.65d

• en neutr. sin concordancia de género c. el subst. al que califica οὐκ αὐτὸ δικαιοσύνην ἐπαινοῦντες ἀλλὰ τὰς ἀπ' αὐτῆς εὐδοκιμήσεις Pl.R.363a, αὐτὸ τοῦτο πατέρα, ἀδελφὸς αὐτὸ τοῦτο el padre, el hermano ideal, en abstracto Pl.Smp.199d-e

• en Arist. designa las diferentes ideas platónicas αὐτὸ γὰρ ἄνθρωπόν φασιν εἶναι καὶ ἵππον καὶ ὑγίειαν (los platónicos) dicen que existen el hombre, el caballo, la salud en abstracto (o la idea de ...), Arist.Metaph.997^b14

• seguido de relat. ἵνα καὶ γνῷ αὐτὸ τελευτῶν ὅ ἐστι καλόν para que conozca al cabo lo que es el bien en sí Pl.Smp.211c.

4 c. subst. indicando localización (espacial o temporal) u otra circunstancia al insistir en su identidad ὑπὸ λόφον αὐτόν justo bajo el penacho, Il.8.615, precediendo gener. al art. πρὸς αὐταῖς ταῖς θύραις ante las puertas mismas Lys.12.12, ἐπ' α]ὐτῆς τῆς πύλης PTeb.5.34 (II a.C.), νέφη φερόμενα παρ' αὐτὴν τὴν γῆν Arist.Mete.348^a24, ἐν αὐτῷ τῷ ἱρῷ Hdt.1.31, ἐν αὐτῷ τῷ γυμνασίῳ PEnteux.8.16 (III a.C.), αὐτὸ τὸ περίορθρον justo al amanecer Th.2.3, ἐν αὐτῷ τῷ καιρῷ justo en ese momento, Eu.Luc.13.1

• para indicar circunstancias diversas αὐτὸ τὸ δέον justo lo que hacía falta X.An.4.7.7, αὐτὸ ὃ μάλιστα ἔδει ῥηθῆναι justo lo que más falta hacía decir Pl.R.362d.

5 c. subst. concr. en dat. indicando compañía (quizá por asimilación de αὐ. suj.) ὀπτήσας ... πάντα ... παρέθηκ' Ὀδυσῆϊ θέρμ' αὐτοῖς ὀβελοῖσιν después de haber asado toda la carne se la presentó caliente a Odiseo en los asadores mismos, e.d. con sus mismos asadores, Od.14.77, αὐτῇ κεν γαίῃ ἐρύσαιμ' αὐτῇ τε θαλάσσῃ (los) arrastraría junto con la tierra y el mar mismos, e.d. con tierra y mar a la vez, Il.8.24

• en dat. c. el subst. indicando propiedad o dependencia de alguien en op. a sus dueños con su propio αὐτοῖς ἵπποισι καὶ ἅρμασιν ... ἰόντες yendo con nuestros caballos y carros, Il.23.8, αὐτῷ ἵππῳ Hdt.3.126, αὐτοῖς τοῖς ἵπποις κατακρημνισθῆναι X.Cyr.1.4.8, ἰόντ' αὐτῇσι βόεσσιν marchándome con mis bueyes, Od.20.219, cf. E.Med.164

• tb. c. objetos pers. por op. a su dueño ἀνόρουσεν Ἀχιλλεὺς αὐτῇ σὺν φόρμιγγι Il.9.194, ropas o envolturas αὐτῷ φάρει Od.8.186, αὐτῷ σύν τε λίνῳ καὶ ῥήγεϊ' σιγαλόεντι Od.13.118, αὐτοῖσι τοῖσι ἱματίοισι Hdt.2.47, αὐτῷ σὺν ἄγγει σπαργάνοισί θ' οἷς ἔχει con la cuna misma y los pañales que tiene E.Io 32

• de cosas tradicionalmente unidas, op. la parte al todo o a lo más importante ἵπποι αὐτοῖσι ὄχεσφιν caballos con sus respectivos carros, Il.8.290

• de cosas incluidas una en la otra, designando la envoltura ἀπήραξεν χαμᾶζε αὐτῇ σὺν πήληκι κάρη de un golpe hizo caer la cabeza con su casco, Il.14.498, cf. 20.482, τόξον αὐτῷ φωρυτῷ el arco con su estuche, Od.21.54, (ἀσπίδες) αὐτοῖσι τοῖς πόρπαξιν (escudos) con sus abrazaderas Ar.Eq.849

• de pers. y dioses νέας τέσσερας αὐτοῖσι τοῖς ἀνδράσι (cogieron) cuatro barcos con sus tripulaciones Hdt.6.93, Ταρτάρου μελαμβαθὴς κευθμὼν καλύπτει τὸν παλαιγενῆ Κρόνον αὐτοῖσι συμμάχοισι el abismo negro y hondo del Tártaro guarda al antiguo Crono y a sus aliados A.Pr.221.

III c. ref. a un verb. en uso abs. o como determinante

1 que obra por sí mismo, por su propia voluntad de pers. τί με σπεύδοντα καὶ αὐτὸν ὀτρύνεις; ¿por qué me incitas a mí que ya me apresuro por mí mismo?, Il.8.293, οἱ δὲ καὶ αὐτοὶ παυέσθων que ellos cesen por propia iniciativa, Od.2.168, τοὺς εἰς τὰ ἰατρεῖα αὐτοὺς βαδίζοντας Pl.Lg.646c, op. ἄκων Plb.15.8.4, αὐτὸς ὁ πατὴρ φιλεῖ ὑμᾶς Eu.Io.16.27, αὐτὸς ᾠκοδόμησεν edificó a sus expensas, Eu.Luc.7.5

• en persona τῶν πραγμάτων ὑμῖν ... αὐτοῖς ἀντιληπτέον D.1.2, cf. Eu.Io.4.2

• de cosas αὐτὸς γὰρ ἐφέλκεται ἄνδρα σίδηρος pues por sí mismo atrae el hierro al hombre, Od.16.294, 19.13

• en neutr. esp. en sg. αὐτὸ σημανεῖ ello sin más lo indicará E.Ph.623, αὐτὸ μὲν γὰρ οὐδέν ἐστιν, προσσημαίνει δέ porque ello de por sí no es nada, sino que indica ... Arist.Int.16^b23, αὐτὸ δηλώσει ello de por sí mostrará D.19.157, sobre todo en la expresión αὐτὸ δείξει Cratin.188, Pl.Hp.Ma.288b, acompañada a veces de ἔργον: τάχ' αὐτὸ δείξει τοὔργον S.Fr.388, τοὔργον τάχ' αὐτὸ δείξει Ar.Lys.375

• tb. en plu. αὐτὰ δηλοῖ Pl.Prt.329b, αὐτὰ τὰ ἔργα μαρτυρεῖ los propios hechos dan fe, Eu.Io.5.36.

2 solo, sin los demás ref. a pers. αὐτός περ ἐών Il.8.99, ἔστε μὲν αὐτὸς ἔπινον ἀπὸ κρήνης μελανύδρου mientras era yo solo el que bebía de la fuente de negras ondas Thgn.959, αὐτοὶ γάρ ἐσμεν pues estamos solos Ar.Ach.504, ὥς γ' ἡμῖν αὐτοῖς εἰρῆσθαι para que quede dicho entre nosotros Pl.Prt.309a, αὐτοὶ κινδυνεύσομεν nos arriesgamos nosotros solos Pl.Tht.164e, αὐτοῖς τοῖς ἀνδράσι ... ἢ καὶ τοῖς ἄλλοις X.An.2.3.7, τυφλὸς δ' οὐκ αὐτὸς ὁ Πλοῦτος no es el único ciego el dios de la Riqueza Theoc.10.19, αὐτὸς ἐγώ yo solo, Ep.Rom.7.25, cf. 2Ep.Cor.12.13, εἰ μὴ αὐτός excepto él, Apoc.19.12

• solo, sin mujer αὐτὸς ἐγείναο παῖδ' (de Zeus) tú solo engendraste a tu hija, Il.5.880, αὐτὸς δ' ἐκ κεφαλῆς γλαυκώπιδα γείνατ' Ἀθήνην Hes.Th.924

• ref. a cosas αὐτὰ γὰρ ἔστιν ταῦτα pues existen sólo estos elementos Emp.B 21.13, ἥξει γὰρ αὐτά pues ello (las desgracias) vendrá solo S.OT 341, λεγόντων ἄλλο μὲν οὐδὲν ... αὐτὰ δὲ τάδε sin decir ninguna otra cosa ... sino sólo esto Th.1.1

• reforzado por οἷος, μόνος: αὐτὸς κτήσατο οἷος Od.14.450, μόνῳ γὰρ αὐτῷ ἀλήθεια ὁρᾶται Pl.R.521a, αὐτὸς μόνος él solo, Eu.Marc.6.47, καὶ πάντα μόνος αὐτὸς ὤν y siendolo el solo todo Luc.Peregr.11

• en neutr. y reforz. por dem. αὐτὸ τοῦτο μόνον Pl.Grg.500b

• c. κατά y refl. por sí solo, aparte πυνθανόμενος στρατοπεδεύειν αὐτοὺς καθ' ἑαυτούς habiéndose enterado de que los aliados habían acampado aparte Plb.1.24.4.

C c. o sin art. indicando identidad

1 el mismo, idéntico sin art. ἐλευσόμεθα αὐτὰ κέλευθα volveremos por los mismos caminos, Il.12.225 cf. Od.8.107, 16.138, A.R.1.199, ἀγάλματ' ἐπ' αὐτᾶς βαθμίδος ἑσταότ' estatuas erguidas sobre un mismo pedestal Pi.N.5.1, πᾶσιν δ' ἀνθρώποις αὐτὸς ἔνεστι νόος todos los hombres tienen igual modo de ser Thgn.622, cf. 334

• c. art. ὁ αὐτός (por op. al tipo αὐτὸς ὁ Περικλῆς, cf. B II 2) ὁ δ' ἀπέσσυτο δώματος Ἕκτωρ τὴν αὐτὴν ὁδὸν αὖτις Héctor se echó otra vez fuera de su casa por el mismo camino, Il.6.391, ἐκ δὲ τοκήων τῶν αὐτῶν οἵ περ τέκον Ἀλκίνοον βασιλῆα (Arete era hija) de los mismos padres que engendraron al rey Alcínoo, Od.7.55

• en gr. posthom. gener. c. art. ποταμῷ γὰρ οὐκ ἔστιν ἐμβῆναι δὶς τῷ αὐτῷ pues no es posible entrar dos veces en el mismo río Heraclit.B 91, cf. 49a, τὸ γὰρ αὐτὸ νοεῖν ἐστίν τε καὶ εἶναι es lo mismo lo que cabe concebir y lo que cabe que sea Parm.B 3, ὥστε τὰ ἐν ἴσῳ ταὐτὸ μέγεθος κινούμενα ἰσοταχῆ, τὸ αὐτὸ δὲ καὶ ἀδιάφορον εἴδει καὶ κινήσει ἀδιάφορον de modo que las cosas que recorren en el mismo intervalo la misma distancia son de igual velocidad, y la identidad es indiferente a la forma y al movimiento Arist.Ph.249^a19-20, τὸ ταὐτὸν καὶ τὸ ἕτερον la identidad y la diferencia Pl.Tht.185c

• τὸν αὐτὸν λόγον εἰπὼν πάλιν diciendo otra vez las mismas palabras, Eu.Matt.5.46

• τῷ στρατηγῷ τοῦ αὐτοῦ νομοῦ al gobernador del mismo nomo, POxy.1119.20 (III d.C.)

• ἐν τῷ αὐτῷ en el mismo sitio ἐν ταὐτῷ μίμνει ὁ θεός la divinidad permanece en el mismo sitio, e.d., es inalterable Xenoph.B 26.1, cf. Parm.B 8.29

• en gr. tard. en cont. temp., c. art. o sin él τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ en el mismo día, BGU 1303.2 (I a.C.), αὐτῇ ἡμέρᾳ PBremen 50.7 (II d.C.), αὐταῖς ταῖς ἡμέραις IUrb.Rom.148.1 (III d.C.), ἐν αὐτῷ τῷ καιρῷ en la misma ocasión, Eu.Luc.13.1

• c. régimen en dat. el mismo que, idéntico a τὸν αὐτὸν χῶρον ἐκλιπὼν ἐμοί habiendo dejado el mismo lugar que yo A.Ch.543, χρῆν καὶ τοὺς ἄλλους ποταμοὺς ... ὁμοίως πάσχειν καὶ κατὰ τὰ αὐτὰ τῷ Νείλῳ sería preciso que a los otros ríos les pasase lo mismo y en las mismas condiciones que al Nilo Hdt.2.20, τὠυτὸ ἂν ὑμῖν ἐπρήσομεν compartiríamos vuestra suerte Hdt.4.119, οἱ αὐτοὶ γὰρ ὄντες ἐκείνοις γένει pues siendo iguales a ellos por la raza Pl.Mx.244b, ἢ σὺ εἶ ὁ αὐτὸς τῷ λίθῳ; ¿o eres tú lo mismo que la piedra? Pl.Euthd.298a, c. gen. partit. τὰ αὐτὰ τῶν παθημάτων τῇ ... ὑμῶν ἀδελφότητι iguales sufrimientos que a vuestros hermanos 1Ep.Petr.5.9

• c. prep. acompañando al neutr. a la par ἐς ταὐτὸ συμβαίνουσι τοῖς ἐμοῖς στίβοις llegan a la identidad con mis huellas, e.e. resultan idénticas a mis huellas A.Ch.210, τὸν ἄνθρωπον τοῦτον μήτε προσίεσθαι εἰς ταὐτὸ ἡμῖν αὐτοῖς ni admitir a ese hombre a la par que nosotros X.An.3.1.30, ἐν ταὐτῷ γε μέντοι ἦσθα τούτοις tú estabas en lo mismo que éstos, e.e. de acuerdo con éstos X.An.3.1.27

• c. otros regímenes, c. ὥσπερ: ὁ αὐτὸς ... ὥσπερ el mismo ... que Pl.Phd.86a, c. καί: Βουδίνοι δὲ οὐ τῇ αὐτῇ γλώσσῃ χρέωνται καὶ Γελωνοί pero los budinos no emplean la misma lengua que los gelonos Hdt.4.109, ἐπὶ τὸ αὐτὸ αἱ γνῶμαι ἔφερον las opiniones coincidieron Th.1.79

• κατὰ τὠυτὸ γενόμενοι habiendo llegado a un acuerdo Hdt.4.119.

2 sin cambiar, idéntico a sí mismo en rel. c. ‘ser’, ‘permanecer’ ταὐτὸν ... μένον (τὸ ἐόν) (el ser) que permanece sin cambios Parm.B 8.39, ταὐτὸν καὶ ἓν ὂν ἀεί Pl.Lg.721c, σὺ δὲ αὐτὸς εἶ pero tú eres el mismo LXX Ps.101.28, cf. Ep.Hebr.1.12

• el mismo, sin cambiar de opinión ὁ αὐτός εἰμι τῇ γνώμῃ soy del mismo parecer Th.3.38, cf. 5.75

• op. a ‘cambiar’ ἐγὼ μὲν ὁ αὐτός εἰμι ... ὑμεῖς δὲ μεταβάλλετε yo soy el mismo ... pero vosotros cambiáis de opinión Th.2.61.

3 en gr. tard. documental el citado, el susodicho, el mencionado Ἡρώδης ὁ αὐτός PLille 23.8 (III a.C.), cf. POxy.2134.18 (II d.C.), τῶν αὐτῶν θεῶν Stud.Pal.22.183.48 (II d.C.), τοὺς αὐτοὺς ἄρτους UPZ 57.7 (II a.C.).

D formas adverb.

1 αὐτό precisamente ἀλλ' αὐτὸ περὶ τοῦ πρότερος εἰπεῖν διαμαχοῦμαι voy a pelear en primer lugar precisamente por hablar el primero Ar.Eq.339

• αὐτὸ τοῦτο precisamente por esa causa καὶ γὰρ αὐτὸ τοῦτο οὗπερ αὐτὸς ἕνεκα φίλων ᾤετο δεῖσθαι pues precisamente por eso mismo, porque él mismo creía que necesitaba amigos X.An.1.9.12, ἀγάσθησαν αὐτὸ τοῦτο τὸ ἐπιθυμῆσαι X.Ages.1.8, cf. Pl.Smp.204a, Lyr.Alex.Adesp.1.25, 2Ep.Petr.1.5, τῆς αὐτὸ τοῦτο κινουμένης σφαίρας Iambl.Comm.Math.17

• en fil. ἀλλ' αὐτὰ ταῦτα καὶ νῦν ἥκω παρὰ σέ, ἵνα ... διαλεχθῇς αὐτῷ pero por eso mismo he venido ahora a verte, para que le hables Pl.Prt.310e.

2 τὸ αὐτό del mismo modo X.Mem.3.8.5, Eu.Matt.27.44, Vett.Val.56.24.

II αὐτὸ μόνον simplemente, solamente δεῖ ... ὑδρίας αὐτὸ μόνον sólo necesita un cántaro Ph.2.252, αὐτὸ μόνον ἐργάτης Luc.Somn.9, αὐτὸ μόνον τὸ ὄνομα τῆς φωνῆς A.D.Synt.22.20, λόγους αὐτὸ μόνον καταβροχθίνας engullendo sólo palabras Ath.270b.

III c. prep.

1 εἰς, ἐπὶ τὸ αὐτό en el mismo lugar, juntamente ὅταν χολὴ καὶ φλέγμα συμμιχθῇ ἐς τωὐτὸ τῷ αἵματι cada vez que la bilis y el flegma se mezclan con la sangre Hp.Morb.1.24, συνήχθησαν ἐπὶ τὸ αὐτό Eu.Matt.22.34, cf. Eu.Luc.17.35, BGU 762.9

• todo junto, en total ἐπὶ τὸ αὐτὸ [ἀροῦραι] ι PTeb.319.9 (III d.C.), cf. PTeb.14.20 (II a.C.), CPR 7.8.9 (II/III d.C.).

2 κατ' αὐτό justamente entonces ἐκπορευομένων γάρ ποτε κατ' αὐτὸ πάντων ἐκ τῆς οἰκίας Plb.31.23.7, cf. Hdn.1.12.3

• κατὰ τὸ αὐτό al mismo tiempo Ael.VH 14.8, Act.Ap.14.1

• juntamente, en compañía εἶναι δ' ἡμᾶς κατὰ ταὐτό PEleph.1.5 (IV a.C.).

3 κατὰ ταὐτά del mismo modo, asimismo, PEleph.2.6 (III a.C.), IKyme 19.35 (I d.C.).

4 ἐξ αὐτῆς inmediatamente Plb.2.7.7, 8.37.7.

5 παρ' αὐτά inmediatamente op. τῇ αὔριον en Plb.23.5.11.

IV αὐτοῦ [dór. αὐτεῖ A.D.Synt.335.2] gen. de αὐτός usado como adv.

1 sent. local aquí, ahí, allí según el cont.

a) c. determ. del lugar, gener. pospuesta, en distintas constr. prep. o adverb. αὐτοῦ ἐνὶ Τροίῃ aquí mismo, en Troya, Il.2.237, αὐ. τῷδ' ἐνὶ χώρῳ aquí mismo, en este lugar, Od.10.271, ἐπ' ὄχθῃ Il.21.17, παρὰ κλισίῃσιν Il.15.656, ἐν Θυρέῃσι Hdt.1.82, ἐν πόλει Pl.Sph.244d, cf. R.575b, Longus 2.31.2, D.C.44.50.2, ref. a pers. αὐτοῦ παρὰ τούτῳ aquí mismo, junto a éste Pl.Smp.216a, ὑπὲρ κεφαλῆς Od.8.68, πρὸ τῆς στρατοπεδείας Plb.2.3.4, cf. Longus 4.38.1, αὐτοῦ περὶ τεῖχος allí mismo, en torno a la muralla A.A.452, περὶ τὴν ἀγοράν Pl.R.371c, cf. Ach.Tat.5.16.2, αὐτοῦ ἐς Σαλαμῖνα allí mismo en Salamina Hdt.8.121, αὐτοῦ ἔνθα ... ἐν Ἴδῃ allí mismo, en el Ida, Il.8.207, αὐτου τῇδε aquí mismo Hdt.5.19, cf. Pl.Phdr.264d, αὐτοῦ ταύτῃ Hdt.1.189, αὐτοῦ ἐκεῖ Th.7.16, αὐτοῦ ἐνθάδε Pl.R.621c, αὐτοῦ ... χαμαί Pl.R.390c, αὐτοῦ τῇ περ ἔπεσε allí mismo donde había caído Hdt.1.30

• c. un adv. de modo αὐτοῦ δέσμιος ὧδε μένε quédate aquí así prisionero, AP 5.184.8 (Mel.)

• menos frec. la determ. va antepuesta ἐν χώρᾳ αὐτοῦ allí mismo, en su puesto X.HG 4.8.39, cf. 7.4.36, κατ' οἴκους αὐτοῦ μεῖνον τοὺς ἡμετέρους quédate aquí, en nuestra casa Ar.Pax 89, cf. Paus.2.28.7, ἐς Μίλητον αὐτοῦ ... καθιστᾶσιν Th.8.28, ἀλλά που αὐτοῦ ἀγρῶν sino en algún lugar allí, en el campo, Od.4.639, κεῖθι αὐτοῦ h.Ap.374, cf. Sol.24.13, S.OC 78, Ar.Pl.1187;

b) sin determ. τὸν δὲ λίπ' αὐτοῦ y lo dejó allí, Il.1.428, λίπ' αὐτοῦ Od.15.199, μένειν αὐτοῦ Hdt.1.94, cf. Pl.R.519d, Longus 3.30.2, 4.36.3, αὐτοῦ γενοίμην πέτρος ¡ojalá me vuelva piedra aquí mismo! E.HF 1397, ἐπίσχες αὐτοῦ ¡párate ahí! Cratin.69, cf. Pl.Grg.490a, Lys.2.6, X.HG 6.5.14, D.Chr.56.6, Agath.1.21.6, ταύτην ... τὴν βύβλον ... αὐτοῦ περιγράφομεν terminamos aquí este libro D.S.19.95, cf. D.Chr.56.16.

2 sent. temp. enseguida, en el mismo momento, de inmediato αὐτοῦ οἱ θάνατον μητίσομαι al momento tramaré su muerte, Il.15.349, τῆς δ' αὐτοῦ λύτο γούνατα καὶ φίλον ἦτορ y al momento desfallecieron sus rodillas y su corazón, Il.21.425, cf. Od.4.703, 18.212, de la ceniza αὐτοῦ πηγνυμένης endurecida súbitamente Arat.1038.

E αὔτως [junto a αὔτως, explicado como psilosis eol. en Hom. por Eust.235.5, hay tb. αὕτως frec. en cód.; para discusiones de gramáticos sobre etim., espíritu y acento cf. A.D.Adu.174.1, EM 172.34]

1 asi mismo, sin más, sin otras cosas (cf. B III) ἀλλ' αὔ. ... Τρώεσσι φάνηθι ea, muéstrate así mismo (e.d. sin armas) a los troyanos, Il.18.198, ὅσσ' Ἕκτωρ ἔρρεξε ... αὔ. cuantas cosas hizo Héctor por su cuenta, Il.10.50, νέος πάϊς οἴχεται αὔ. el muchacho se ha ido sin más ni más, Od.4.665, αὔ. δ' ἔζων y vivían sin más Arat.110, cf. Il.1.133, 18.338, Od.15.83, 16.111, Arat.65, 260, Mosch.4.115, Luc.Pseudol.4

• c. καί incluso así, pese a todo ἡ δὲ καὶ αὔ. μ' αἰεὶ ... νεικεῖ de todos modos me zahiere siempre, Il.1.520, κακὸν δ' ἤμυνε καὶ αὔ. pero aun así los libró del peligro, Il.9.599

• c. subst. o adj. simplemente, solamente νήπιον αὔ. solamente un niño, Il.6.400, ἄφρονα ... αὔ. Il.3.220, cf. Od.20.379, Theoc.5.40, 2.133, 25.83, 239.

2 en vano, sin sentido, sin fundamento αὔ. ἐπιδαίνομεν en vano porfiamos, Il.2.342, cf. 11.388, 13.104, 14.18, 15.128, 17.143, ἄλλον ἔτ' αὔ. ἄλλῳ ἐπιπροϊείς tirando uno tras otro (astrágalos) en vano A.R.3.123.

II (cf. αὐτός C I y II)

1 de la misma manera, de igual modo seguido de ὡς: γυμνὸν ... αὔ. ὥς τε γυναῖκα desarmado igual que una mujer, Il.22.125, εἴσατο αὔ. ὡς ὅτε Γαῖα καὶ Οὐρανός Hes.Th.702, αὔ., ὧδ' αὕ., ὡς μ' ὤλεσεν (que muera ésta) igual, del mismo modo que me mató S.Tr.1040, αὔ. ὡς ἐθέλεις A.R.1.890, cf. 3.386

• c. constr. de dat. καὶ σκιαδίσκην ἐλεφαντίνην φορέει γυναιξίν αὔ. Anacr.82.12

• ὣς δ' αὔ. así también, igualmente ὣς δ' αὔ. Μενέλαος ... ἔντε' ἔδυνεν Il.3.339, ὣς δ' αὔ. Εὔμαιος ἐπεύξατο πᾶσι θεοῖσι de igual modo rogó Eumeo a todos los dioses, Od.20.238, ὣς δ' αὔ. ἄνδρεσσι κακὸν ... γυναῖκας Ζεὺς ... θῆκε Hes.Th.600, ὣς δ' αὔ. σοφίην ὁ σοφώτατος οὐκ ἀποφεύγει Thgn.1159, γυνὴ γὰρ ὀξύθυμος, ὣς δ' αὔ. ἀνὴρ ῥᾴων φυλάσσειν pues es más fácil guardarse de una mujer vehemente y lo mismo de un hombre E.Med.319, ὣς δ' αὔ. καὶ θῆλυς ... ὄλλυται Opp.H.1.547, cf. Hes.Th.402, Thgn.1270, Hdt.1.215, E.Andr.673, X.Cyr.3.1.32, 6.4.16, HG 2.2.9, An.5.6.9, Theoc.22.78, 185, Mosch.4.59

• sin ὥς mismo sent. αὕ. δὲ καί σύ γ', ὦ ξέν' así también tú, extranjero S.OT 931, σὺν δ' αὕ. ἐγώ S.Ant.85, αὔ. δ' αὖ Πολύφημον ... πέπρωται ... μοῖραν ἀναπλήσειν A.R.1.1321, ἀλλὰ μάλ' αὔ. ἄξων αἰὲν ἄρησεν Arat.21, ἴσχια δ' αὔ. μάλκη ... κατήριπεν y al mismo tiempo el entumecimiento invadió sus caderas Nic.Th.723, cf. A.R.2.114, 3.451, Arat.172, 180, 195, Nic.Th.72.

2 como antes, sin cambiar, todavía ἔργον αὔ. ἀκράαντον empresa todavía sin cumplir, Il.2.138, ἥ τέ τοι αὔ. ἧσται ἐν μεγάροισιν Od.13.336, οὔ πώ μίν φασιν φαγέμεν καὶ πιέμεν αὔ. dicen que ya no come ni bebe, Od.16.143, λευκὸν ἔτ' αὔ. blanco todavía, Il.23.268.

•DMic. auto-jo.

•Aglutinación de dos elementos pron.-adverb., αὖ q.u., y -το- que aparece en diversos pron.

αὐτός, ή, ό, gén. αὐτοῦ, ῆς, οῦ, etc. ; litt. « d’autre part celui-ci » p. opp. à un autre ; p. suite, moi-même, toi-même, lui-même (p. opp. à un autre) (v. la fin de l’article) ; d’où :

I même (lat. ipse) ; en ce sens :

1 joint à un pronom personnel : ἐγὼ αὐτός, Il. 1, 137 ou αὐτὸς ἐγώ, Od. 24, 321, moi-même ; ἐμεῦ αὐτῆς, Od. 19, 93, de moi-même ; ἐμοὶ αὐτῷ, Il. 13, 73, à moi-même ; et avec les formes enclit. du pron. : μοὶ αὐτῷ ou αὐτῇ, Od. 5, 179, 199, à moi-même ; μ’ αὐτόν, μ’ αὐτήν, Il. 10, 242 ; 15, 723 ; 22, 82, etc. ; μὶν αὐτόν, Il. 21, 245, etc. ; μὶν αὐτήν, Il. 24, 729, lui-même, elle-même ; ou avec αὐτός avant l’enclit. αὐτῷ μοι, τοι, Il. 5, 459 ; Od. 22, 345, etc. à moi-même, à toi-même ; αὐτόν μιν, Od. 4, 244, lui-même ; chez les Att. αὐτός se joint également à un pron. personn., mais touj. en un sens pléonastique ou emphatique, non réfléchi ; qqf. avec le pronom placé devant αὐτός : σὺ αὐτός, Plat. Conv. 172b ; σὲ αὐτόν, Plat. Gorg. 172b, toi-même, toi en personne ; mais d’ord. αὐτός précède le pronom : αὐτῷ ἐμοί, Plat. Phæd. 91a ; αὐτὸν ἐμέ, Plat. Euthyd. 273b ; ou avec le pron. enclit. αὐτῷ μοι, Plat. Phæd. 60c ; αὐτόν με, Plat. Conv. 198c, à moi-même, moi-même ; cf. Plat. Crat. 384a, Rsp. 378b, etc. ; Xén. Dém. etc. Aux cas obliques αὐτός s’unit par crase au thème du pronom : ἐμαυτοῦ, σεαυτοῦ, ἑαυτοῦ (v. ces mots) ; il reste toujours distinct au plur. ἡμεῖς αὐτοί, Plat. Menex. 243d ; ἡμῖν αὐτοῖς, Xén. Cyr. 4, 5, 15 ; ἡμᾶς αὐτούς, Plat. Leg. 923a, etc. nous-mêmes, à nous-mêmes, nous-mêmes. Le pron. pers. est qqf. s. entendu : γιγνώσκεις δὲ καὶ αὐτός, Xén. Cyr. 1, 6, 2, et tu le sais toi-même ; αὐτὸν ἐλέησον (p. ἐμὲ αὐτόν) Il. 24, 503, aie pitié de moi ; αὐτῶν γὰρ ἀπωλόμεθ’ ἀφραδίῃσιν (p. ἡμῶν αὐτῶν) Od. 10, 27, car nous fûmes perdus par nos propres folies (sel. d’autres, par leurs folies, cf. Od. 1, 7) ||

2 joint à un nom : οὔτ’ αὐτῆς Ἑκάβης, Il. 6, 451, pas même d’Hécube ; ὑπὸ λόφον αὐτόν, Il. 13, 615, sous l’aigrette même, c. à d. justement sous l’aigrette ; en prose att. αὐτός se construit avec le nom précédé de l’article, soit devant l’art. et le nom : αὐτὸς ὁ βασιλεύς, le roi même ; soit après l’art. et le nom : ὁ βασιλεὺς αὐτός, m. sign. ; qqf. cependant l’article est omis devant un nom propre ou un nom désignant une certaine personne : αὐτὸς Μένων, Xén. An. 1, 2, 20, Ménon lui-même ; au dat. il se construit sans art. avec σύν pour marquer une idée d’union : αὐτῇ σὺν φόρμιγγι, Il. 9, 194, avec la lyre ; cf. Il. 12, 112 ; 15, 498 ; Od. 13, 118 ; qqf. sans σύν : δύω ἵππους αὐτοῖσιν ὄχεσφιν, Il. 8, 290, deux chevaux avec les chars ; cf. Il. 11, 699 ; 23, 8, etc. ; avec la même construction en prose ion. : αὐτοῖς ἀνδράσι, Hdt. 6, 93, avec les hommes, c. à d. les hommes avec le reste ; chez les Att. d’ord. avec l’article devant le nom : αὐτοῖς τοῖς ἵπποις, Xén. Cyr. 1, 4, 7, avec les chevaux, les chevaux avec le reste ; qqf. cependant les Att. expriment σύν : σὺν αὐτῷ τῷ θώρακι, Xén. Cyr. 2, 2, 2, avec la cuirasse elle-même ; cf. Eur. Hipp. 1213, etc. ||

3 avec un pronom démonstratif : αὐτὰ τάδε, Thc. 1, 139, ces choses mêmes ; αὐτὸ τοῦτο μόνον, Plat. Gorg. 600b, cette chose même seule ; αὐτὸ τοῦτο τὸ ζητηθέν, Plat. Pol. 267c, cet objet même de la recherche ; οὗτος αὐτός, Plat. Prot. 323b, celui-là même ; part. dans les loc. : κατ’ αὐτὸ τοῦτο, Plat. Prot. 337d ; κατ’ αὐτό γε τοῦτο, Plat. Phædr. 243b, pour cela même ; abs. αὐτὸ τοῦτο, Xén. An. 1, 9, 12, pour ce motif même ; αὐτὸ τοῦτό ἐστι χαλεπὸν ἀμαθία τὸ δοκεῖν, Plat. Conv. 204a, l’ignorance est pénible pour cette raison même qu’elle semble, etc. (c. à d. ὅτι δοκεῖ) ; αὐτός peut même avoir la même valeur que οὗτος αὐτός : ἀδικεῖν αὐτὸ καλοῦσιν, Plat. Gorg. 483c, c’est cela même qu’ils appellent être injuste ; αὐτὸ ἄν, ἔφη, τὸ δέον εἴη, Xén. An. 4, 7, 7, voilà précisément, dit-il, ce qu’il faudrait ; αὐτὸ οὐκ εἴρηται ὃ μάλιστα ἔδει ῥηθῆναι, Plat. Rsp. 362d, justement ce qu’il aurait fallu dire avant tout n’a pas été dit ||

4 avec un pronom possessif : πατρὸς κλέος ἠδ’ ἐμὸν αὐτοῦ, Il. 6, 446, la gloire de mon père et la mienne propre ; αὐτῶν σφετέρῃσιν ἀτασθαλίῃσιν, Od. 1, 7, par leurs propres folies ; τοῖς ἡμετέροις αὐτῶν φίλοις, Xén. An. 7, 1, 29, à nos propres amis ; τὰ ὑμέτερα αὐτῶν χρήματα, Plat. Leg. 923a, vos propres biens ||

5 avec un pronom réfléchi : αὐτὸς καθ’ αὑτοῦ, Eschl. Sept. 406, lui-même contre lui-même ; αὐτοὶ ὑφ’ αὑτῶν, Eschl. Sept. 194, eux-mêmes par eux-mêmes ; qqf. entre l’article et le pronom : τοῖς αὐτὸς αὑτοῦ πήμασιν βαρύνεται, Eschl. Ag. 836, il est accablé du poids de ses propres douleurs ; τούς γ’ αὐτὸς αὑτοῦ πολεμίους, Soph. Aj. 1432, mes propres ennemis ; τὴν αὐτὸς αὑτοῦ (μητέρα) ἀποκτεῖναι, Plat. 2 Alc. 144c, tuer sa propre mère ; dans cette construction, en relation avec un compar. ou un superl. αὐτὸς ἑωυτοῦ ῥέει πολλῷ ὑποδεέστερος, Hdt. 2, 25, il coule très inférieur à lui-même, c. à d. fort amoindri ; ἀνδρειότερος γίγνεται αὐτὸς αὑτοῦ, Plat. Rsp. 411c, il en arrive à se surpasser lui-même en courage ||

6 avec un n. de nombre ordinal : πέμπτος αὐτός, Thc. 1, 46, lui cinquième, c. à d. lui et quatre autres, αὐτός désignant toujours la personne principale ; δέκατος αὐτός, Xén. Hell. 2, 2, 11, lui dixième, c. à d. lui et neuf autres ||

7 abs. en parl. de la 3e pers. lui-même, p. opp. à d’autres, en parl. d’un roi, p. opp. à ses sujets, Il. 6, 18 ; 8, 4 ; de parents, p. opp. à leurs enfants, Il. 2, 317 ; 3, 301 ; Hh. Cer. 2 ; d’un guerrier sur son char, p. opp. à ses chevaux, Il. 2, 466 ; des chevaux, p. opp. au char, Il. 6, 40 ; de marins, p. opp. à leurs navires, Od. 7, 338 ; d’un berger, p. opp. à son troupeau, Od. 9, 167, etc. ; du corps, p. opp. à l’âme, Il. 1, 4, ou de l’âme, p. opp. au corps, Od. 11, 602 ; l’opposition est souvent marquée par τε... καί : αὐτός τε... καί, Xén. Cyr. 1, 3, 4, etc. lui-même... et, en parl. d’un personnage, p. opp. à sa suite ; αὐτός τε καὶ οἱ συμπόται τε καὶ ἑταῖροι, Plat. Rsp. 568e, lui-même ainsi que ses convives et ses compagnons ; ou par deux ou plusieurs καί : καὶ αὐτὸν καὶ τὸν οἰκέτην, Xén. Ath. 1, 19, et lui et son serviteur ; καὶ αὐτοὺς καὶ ὅπλα καὶ ἵππους καὶ τροχούς, Xén. Cyr. 7, 1, 16, eux, leurs armes, leurs chevaux, leurs chariots ; ou par un seul καί : αὐτοὺς καὶ τὰ τέκνα, Xén. Cyn. 5, 24, eux et leurs petits, en parl. de lièvres ; en ce sens αὐτός employé absol. est l’équivalent de μόνος : αὐτός περ ἐών, Il. 8, 99, bien qu’étant seul ; αὐτοὶ κινδυνεύσομεν αὐτῷ βοηθεῖν, Plat. Theæt. 164e, il y aura des chances pour que nous soyons seuls à le secourir ; αὐτοὶ ἄνευ τούτων, Xén. Cyr. 4, 3, 3, seuls, sans le secours de ceux-ci ; qqf. renforcé par οἶος ou μόνος : αὐτὸς κτήσατο οἶος, Od. 14, 450, il l’a acquis par lui-même, seul ; αὐτὸς μόνος ou μόνος αὐτός, Plat. Phædr. 267b, etc. par lui-même, à lui seul ; αὐτὸ τοῦτο μόνον, Plat. Gorg. 500b, ou τοῦτο αὐτὸ μόνον, Plat. Leg. 667b ; αὐτὸ ἐκεῖνο μόνον, Plat. Theæt. 202a, cela seul en soi ; ou par καθ’ αὑτόν (v. ἑαυτοῦ), part. dans les loc. αὐτὸς καθ’ αὑτόν, Xén. Mem. 3, 5, 4 ; Plat. etc. lui par lui-même, lui seul ; αὐτὸ καθ’ αὑτό, Plat. Theæt. 201e, cette chose en soi ; de même avec ἕκαστος : ἡμῶν ἕκαστον αὐτόν, Plat. Leg. 644c, chacun de nous en particulier ; cf. Plat. Soph. 266b, Leg. 795e ; en ce sens αὐτός s’emploie souv. seul pour marquer l’idée abstraite « en soi » : τὸ δίκαιον αὐτό, Plat. Phæd. 65d, le juste en soi ; αὐτὸ τὸ ἕν, Plat. Parm. 143a, l’unité en soi ; αὐτὴ κίνησις, Plat. Soph. 256b, le mouvement en soi ; αὐτὴ δικαιοσύνη, Plat. Rsp. 612a, la justice en soi ; part. au neutre, même avec un subst. masc. ou fém. αὐτὸ ἡ ἀρετή, Plat. Prot. 360e ; αὐτὸ δικαιοσύνη, Plat. Rsp. 362e, la vertu, la justice en soi ; qqf., en ce sens, complété par τοῦτο : αὐτὸ τοῦτο πατήρ, Plat. Conv. 199d, l’idée ou la qualité de père en soi ; ἀδελφὸς αὐτὸ τοῦτο ὅπερ ἔστιν, Plat. Conv. 199e, ce qu’est un frère en soi ; qqf. redoublé : ἐκ τῆς εἰκόνος μανθάνειν αὐτήν τε αὐτήν, εἰ καλῶς εἴκασται, Plat. Crat. 439a, se rendre compte par l’image si elle a été bien représentée en soi ||

II de soi-même, spontanément : ἀλλά τις αὐτὸς ἴτω, Il. 17, 254, que chacun aille de soi-même ; τί με σπεύδοντα καὶ αὐτὸν ὀτρύνεις; Il. 8, 293, pourquoi m’excites-tu lorsque de moi-même je suis plein d’ardeur ? αὐτός σοι πρόσεισι, Plat. Lys. 206c ; αὐτὴ πρόσεισιν, Plat. Soph. 265d, il s’avance de lui-même vers toi ; d’elle-même elle s’avance ; (ὡς) αὐτὸ δηλοῖ, Plat. Prot. 329b, (comme) cela est évident de soi-même ||

III p. ext. lui, elle, cela (lat. is, ille, hic) ; en ce sens seul. aux cas obliques, et non au commencement de la proposition (au commencement du vers, Il. 14, 457 ; Od. 16, 388) :

1 par une sorte de pléonasme pour rappeler un nom déjà exprimé : Γοργίαν ἐρωτώμενον... αἰσχυνθῆναι αὐτόν, Plat. Gorg. 482d, Gorgias interrogé, Gorgias, dis-je, eut honte ; πειράσομαι τῷ πάππῳ... συμμαχεῖν αὐτῷ, Xén. Cyr. 1, 3, 15, je tâcherai de rendre à mon grand-père, de lui rendre, dis-je, quelques services à la guerre ; en ce sens αὐτός est qqf. répété pour marquer l’indignation : αὐτὸς ἐπαγγειλάμενος σώσειν αὐτὸς ἀπώλεσεν, Lys. 126, 20, et lui qui annonçait bien haut qu’il la sauverait, c’est lui qui l’a perdue ||

2 après une proposition commençant par un relatif, pour représenter l’antécédent : ὅς κε θεοῖς ἐπιπείθηται... ἔκλυον αὐτοῦ, Il. 1, 218, celui qui obéit aux dieux, les dieux en retour aiment à l’exaucer ; οὓς μὴ εὕρισκον, κενοτάφιον αὐτοῖς ἐποίησαν, Xén. Cyr. 6, 4, 9, à ceux qu’ils ne trouvèrent point ils firent un cénotaphe ; οἳ ἂν ἐλεγχθῶσι ὡς προδότας αὐτοὺς ὄντας τιμωρηθῆναι, Xén. An. 2, 5, 27, ceux qui auraient été convaincus, les punir comme traîtres ||

3 après un terme général exprimant l’idée d’un ensemble, pour marquer les parties ou subdivisions de cet ensemble : ὅσοι... οἱ μὲν αὐτῶν, Xén. Cyr. 1, 1, 1, de tous ceux qui... les uns ||

4 postér. p. app. à un pron. relat. : ὧν ὁ μὲν αὐτῶν, Call. Ep. 44, litt. desquels l’un d’eux ||

5 abs. au sens d’un pronom personnel : τὴν φωνὴν γνοὺς αὐτοῦ, Plat. Prot. 309b, ayant reconnu sa voix ; ὅ τι ἂν αὐτοῖς οἴωνται πράξαντες χαριεῖσθαι, Plat. Phædr. 231b, ce qu’ayant fait ils pensent devoir leur être agréables ; ou au sens d’un pronom démonstratif (v. ci-dessus I, 3) ||

IV Précédé de l’article ὁ αὐτός, ἡ αὐτή, τὸ αὐτό (par crase att. αὑτός, αὑτή, ταὐτό et ταὐτόν, v. ci-dessous, fin ; gén. ταὐτοῦ ; dat. ταὐτῷ ; plur. neutre ταὐτά) le même (lat. idem) : ἐπὶ τὸ αὐτὸ αἱ γνῶμαι ἔφερον, Thc. 1, 79, les avis aboutissaient à la même conclusion ; οὐδεὶς αὐτὸς εὐτυχεῖ ποτε, Eur. Tr. 1206, nul ne reste toujours heureux ; avec un dat. τὸ αὐτὸ πρήσσειν ou πάσχειν τινί, Hdt. 4, 119, faire ou subir la même chose que qqn ; οὐ πεπαίδευνται τὸν αὐτὸν τρόπον ἡμῖν, Xén. Cyr. 2, 2, 1, ils ne sont pas élevés de la même manière que nous ; avec τε... καί : οὐ ταὐτὰ παρά τε τῷ πάππῳ καὶ ἐν Πέρσαις, Xén. Cyr. 1, 3, 15, ce n’est pas la même chose chez (ton) grand-père et chez les Perses (cf. Xén. Hell. 3, 2, 6 ; Mem. 3, 4, 6, etc.) ; avec ὅσπερ : τοῦ αὐτοῦ ἕνεκα οὗπερ, Xén. Lac. 12, 4, pour le même motif pour lequel (cf. Xén. Mem. 3, 1, 15) ; avec ὥσπερ : εἰς τὸ αὐτὸ σχῆμα ὥσπερ τὸ πρῶτον, Xén. An. 1, 10, 7, dans la même position que d’abord ; adv. ἐν τῷ αὐτῷ, dans le même lieu, ensemble : ἐπειδὰν ἐν τῷ αὐτῷ ὦσι ψυχὴ καὶ σῶμα, Plat. Phæd. 79e, une fois que l’âme et le corps sont unis (cf. Plat. Prot. 336a ; Gorg. 490b, etc.) ||

Cp. αὐτότερος, Epich. fr. 2 Ahrens ; sup. αὐτότατος, Ar. Pl. 83 (cf. lat. ipsissimus), tout à fait lui, lui-même en personne ||

➳ Pour la crase att. de αὑτός = ὁ αὐτός, αὑτή = ἡ αὐτή, etc. v. ci-dessus ; au neutre ταὐτό, Soph. O.R. 734 ; etc. ou ταὐτόν, Soph. O.R. 325 ; O.C. 612 ; Ph. 546, etc. Cette crase de l’article et du pronom au sg. comme au plur. est facultative, mais elle est de règle dans les locut. ἐκ ταὐτοῦ, ἐν ταὐτῷ, εἰς ταὐτόν. — Formes dialect. Crase dor. ωὑτός = ὁ αὐτός, Il. 5, 396 ; Thcr. Idyl. 11, 34 (var. οὗτος) ; 18, 22 ; 26, 23. Par crase, gén. fém. dor. καὐτᾶς (var. καὔτας) = καὶ αὐτάς, Thcr. Idyl. 30, 32. Acc. pl. fém. dor. αὐτάς [ᾰς] Thcr. Idyl. 3, 2. — Outre les formes ou emplois classiques ci-dessus mentionnés, on rencontre dans les inscript. att. :

1 ἀτός = αὐτός, CIA. 2, 482, 63 (39-32 av. J.-C.) ; —

2 αὐτός au sens de οὗτος ; αὐτοῦ, αὐτῷ, αὐτόν, etc. au sens de τούτου, etc. CIA. 2 add. 841 b, 13 (396 av. J.-C.) etc. —

3 À l’époque impériale αὐτοῦ au sens de ἑαυτοῦ : τοὺς ὑπ’ αὐτῷ, CIA. 3, 1147, 4 (180/192 après J.-C.) ; τοὺς ἐπ’ αὐτῶν, CIA. 3, 1143, 4 (179/180 après J.-C.) à côté des formes correctes τοὺς ὑφ’ ἑαυτοῖς, etc.

Étym. αὖ, rad. pronom. -το ; cf. αὖ-τε, αὐ-τίκα, αὐ-τάρ, et voy. le commenc. de l’art.

αὐτός -ή -ό, in compos. αὐθ-, αὐτ-, αὐτο-
1. anaforisch pron. pers. 3 sing. en plur., alleen verbogen naamvallen, niet in nom. hem, haar, het, hen: εἰ Ἕκτορά περ φιλέεις καὶ κήδεαι αὐτοῦ als u tenminste Hector liefheeft en om hem geeft Il. 7.204; ἐκέλευον αὐτὴν ἀπιέναι ik beval haar weg te gaan Lys. 1.12; neemt rel. bijzin op: ὅς κε θεοῖς ἐπιπείθηται, μάλα τ’ ἔκλυον αὐτοῦ wie de goden gehoorzaamt, hem schenken zij ook zeker gehoor Il. 1.218; οὓς μὴ εὕρισκον, κενοτάφιον αὐτοῖς ἐποίησαν wie ze niet konden vinden, voor hen maakten ze een cenotaaf Xen. An. 6.4.9; later ook pleon. in rel. bijzin: ἄκρητος καὶ ἔρως μ’ ἠνάγκασαν· ὧν ὁ μὲν αὐτῶν εἷλκεν sterke wijn en liefde dwongen mij; van welke de een daarvan aan mij trok AP 12.118.3; οὗ οὐκ εἰμὶ ἱκανὸς λῦσαι τὸν ἱμάντα τῶν ὑποδημάτων αὐτοῦ van wie ik niet waard ben zijn schoenriem los te maken NT Luc. 3.16.
2. attr. adj., drukt gelijkheid uit, in attr. positie (dus vrijwel steeds direct voorafgegaan door lidw.)
a. dezelfde, hetzelfde: τὴν αὐτὴν ὁδόν langs dezelfde weg Il. 6.391; ἐγὼ μὲν ὁ αὐτός εἰμι ik ben dezelfde (die ik was) Thuc. 2.61.2; ὁ αὐτός εἰμι τῇ γνώμῃ ik ben bij mijn mening gebleven Thuc. 3.38.1; τοῦ δ’ αὐτοῦ θέρους gedurende dezelfde zomer Thuc. 4.58; fil.: τὸ ταὐτὸν καὶ τὸ ἕτερον identiteit en verschil Plat. Tht. 185c; met prep.: ἐν ταὐτῷ μίμνει ὁ θεός de godheid blijft op dezelfde plaats Xenoph. B 26.1; ἐπὶ τὸ αὐτὸ αἱ γνῶμαι ἔφερον de meningen leidden tot hetzelfde Thuc. 1.79.2; συνήχθησαν ἐπὶ τὸ αὐτό zij kwamen bijeen NT Mt. 22.34; κατὰ τὸ αὐτὸ εἰσελθεῖν te zelfder tijd aankomen NT Act. Ap. 14.1; zelden zonder lidw.: ἐλευσόμεθ’ αὐτὰ κέλευθα wij zullen dezelfde weg gaan Il. 12.225.
b. dezelfde als, hetzelfde als, met dat.: τὠυτὸ ἂν ὑμῖν ἐπρήσσομεν wij zouden hetzelfde doen als jullie (d.w.z. samenwerken) Hdt. 4.119.2; τοῖς αὐτοῖς Κύρῳ ὅπλοις met dezelfde wapens als Cyrus Xen. Cyr. 7.1.2; προσίεσθαι εἰς ταὐτὸ ἡμῖν toelaten in ons midden Xen. An. 3.1.30; met καί: οὐ τῇ αὐτῇ γλώσσῃ χρέωνται καὶ Γελωνοί zij spreken niet dezelfde taal als de bewoners van Gelonus Hdt. 4.109.1; met rel. bijzin: πάλιν ... ἐπὶ τῶν αὐτῶν τεχνῶν λέγωμεν ὧνπερ νυνδή laten we weer over dezelfde vaardigheden praten als zojuist Plat. Grg. 453e; zonder lidw.: αὐτὴν ὁδὸν ἥν περ οἱ ἄλλοι langs dezelfde weg als de anderen Od. 8.107.
3. pred. adj., geeft contrast en nadruk, steeds in pred. positie (niet voorafgegaan door lidw.) zelf.
a. om persoon eruit te lichten ikzelf, uzelf, hijzelf: ἐγὼν ὑποθήσομαι αὐτός ikzelf zal advies geven Od. 2.194; αὐτοὺς δὲ ἑλώρια τεῦχε κύνεσσιν henzelf (i.t.t. hun ziel) maakte hij tot een prooi voor de honden Il. 1.4; εἰσενόησα ... εἴδωλον, αὐτὸς δὲ μετ’ ἀθανάτοισι ik ontwaardde de schim (van Heracles), maar zelf was hij bij de onsterfelijken Od. 11.602; αἰδεῖο θεούς ... αὐτόν τ’ ἐλέησον heb respect voor de goden en heb medelijden met mijzelf Il. 24.503; abs. hijzelf, de baas: ἔνδον ἐστὶν αὐτός de baas is thuis Men. Sam. 256; superl. αὐτότατος hoogstpersoonlijk: ἐκεῖνος ὄντως εἶ σύ; ̶–ναί. ̶–ἐκεῖνος αὐτός; ̶–αὐτότατος Ben jij dat werkelijk? ̶–Ja. ̶–Diegene zelf? ̶–In hoogst eigen persoon Aristoph. Pl. 83.
b. n. sing. en plur., pregn. de zaak zelf: ὡς αὐτὰ δηλοῖ zoals de feiten uitwijzen Plat. Prot. 329b; αὐτὸ σημανεῖ de afloop zal het aantonen Eur. Phoen. 623; αὐτὸ δηλώσει de feiten zullen duidelijk maken Dem. 19.157.
c. reflex. mijzelf, jouzelf etc.; gecombineerd met pron pers.: αὐτόν μιν πληγῇσιν ἀεικελίῃσι δαμάσσας na zichzelf met vreselijke slagen toegetakeld te hebben Od. 4.244; αὐτὸς κατ’ αὐτοῦ ... μηχανορραφῶ dan beraam ik listen tegen mijzelf Aeschl. Ch. 221; αὐθαδία ... αὐτὴ κατ’ αὐτήν eigenzinnigheid op zichzelf Aeschl. PV 1013; met pron. poss.: ἀρνύμενος πατρός ... κλέος ἠδ’ ἐμὸν αὐτοῦ roem verwervend voor mijn vader en mijzelf Il. 6.446; ἐχθρὸς ... τοῖς σοῖσιν αὐτοῦ vijand van uw eigen dierbaren Soph. OT 416; zonder ander pron.: τὴν αὐτοῦ φιλέει hij houdt van zijn eigen vrouw Il. 9.342; ἔφασκε Λαέρτην ... πατέρ’ ἔμμεναι αὐτῷ hij zei dat Laërtes zijn vader was Od. 24.270; ἐν μὲν τῷ κατ’ αὐτοὺς βίῷ tijdens hun eigen leven Thuc. 6.16.5; ἐπειδὰν ἴδωσί τινας ἐπ’ αὐτοὺς ἐλαύνοντας wanneer zij vijanden op zich af zien komen Xen. Cyr. 1.4.19.
4. idiom., pred. gebruik, preciserend
a. uit zichzelf, eigenhandig, persoonlijk, vanzelf: ἀλλά τις αὐτὸς ἴτω maar kom, laat ieder uit zichzelf ten strijde trekken Il. 17.254; αὐτὸς γὰρ ἐφέλκεται ἄνδρα σίδηρος want ijzer lokt vanzelf een man naar zich toe Od. 16.294; op zichzelf, in z’n eentje: αὐτός περ ἐὼν προμάχοισιν ἐμίχθη hoewel hij in zijn eentje was, mengde hij zich onder de voorste rijen Il. 8.99; αὐτοὶ γὰρ ἐσμεν want we zijn onder elkaar Aristoph. Ach. 504.
b. juist, precies: ὑπὸ λόφον αὐτόν juist onder de helmbos Il. 13.615; πρὸς αὐταῖς ταῖς θύραις vlak bij de deur Lys. 12.12; πρὸ αὐτοῦ βασιλέως vlak voor de koning Xen. An. 1.7.11; κατ’ αὐτὸ τοῦτο precies om die reden Plat. Prot. 337d; τοῦτ’ αὐτό ἐστι ... τὸ ζητηθέν dat is precies datgene wat wij zochten Plat. Plt. 267c; met ἕκαστος: ἐφοβήθη παρ’ αὐτῶν αὐτὰ ἕκαστα μαθών hij werd heel bang toen hij van hen alle bijzonderheden hoorde Hdt. 1.107.2; αὔθ’ ἕκαστα φράζε vertel elk detail zoals het is Aeschl. PV 950; πᾶς τέ τις ... αὐτὸς ἕκαστος ἠπείγετο πρῶτος φαίνεσθαι ieder beijverde zich om juist zelf uit te blinken Thuc. 7.70.3; bij telw.: Ξενοκλείδης ... πέμπτος αὐτός X. zelf als vijfde = X. en vier anderen Thuc. 1.46.2.
c. filos. m.n. voor abstr. begrippen op zich: φαμέν τι εἶναι δίκαιον αὐτὸ ἢ οὐδέν; zeggen we dat rechtvaardig op zich bestaat of niet bestaat? Plat. Phaed. 65d; τί ποτ’ ἐστὶν αὐτὸ ἡ ἀρετή; wat is deugd in eigenlijke zin dan precies? Plat. Prot. 360e; αὐτὸ τὸ ἕν het Ene op zich Plat. Parm. 143a.
d. in woordgroep in dat. met ... en al, compleet met: δύο ἵππους αὐτοῖσιν ὄχεσφιν twee paarden compleet met wagenbak Il. 8.290; ἐσίδοιμ’ αὐτοῖς μελάθροις διακναιομένους moge ik aanschouwen dat zij met paleis en al vernietigd worden Eur. Med. 164; ἔλαβον καὶ μίαν ... αὐτοῖς ἀνδράσι zij veroverden zelfs één schip met bemanning en al Thuc. 4.14.1.
5. adv., zie αὐτοῦ, αὐτῶς.

αὐτός, ή, ό. Am ausführlichsten hat über dies Pronomen gehandelt Hermann Opusc. I p. 308 ff, wovon ein Auszug Viger. p. 783 ff gegeben. Die Grundbedeutung ist selbst, Hervorhebung eines Gegenstandes dadurch, daß man ihn allem Andern, was er nicht ist, entgegensetzt u. dies Andere ausschließt. Gewöhnlich unterscheidet man 3 Hauptfälle.
I. Selbst, in eigener Person, u. zwar,
1) ohne weiteten Zusatz beim Verbum, so daß die Person durch dieses bestimmt wird, von Bernhardy synt. p. 286 richtig ausgedrückt : ich – du – er als einer u. derselbe mit Ausschluß eines Andern. Der Ggstz ist entweder bestimmt ausgedrückt, od. aus dem Zusammenhange leicht zu ergänzen, z.B. αὐτοὺς δέ, die Leiber, im Ggstz gegen die Seele, Il. 1.4 ; Od. 11.602 αὐτὸς δέ Herakles, im Gegensatze zu seinem εἴδωλον ; das Hauptvolk gegen seine Bundesgenossen, Il. 11.220 ; die Mutter gegen die Jungen Il. 2.317, die Eltern gegen die Kinder 3.301 ; der Mann gegen das Weib, Plat. Gorg. 511e ; die Krieger gegen die Rosse, Il. 2.466, 762 ; die Zyclopen gegen die Herden, Od. 9.167 ; die Einwohner gegen die Stadt, 9.40 ; das Ganze gegen einen Teil, Il. 7.474 ; oft ehrend den Gebieter, Heerführer bezeichnend, 6.18, 8.4 ; αὐτὸς καὶ δμῶες Theocr. 24.50 ; ohne Ggstz, der Herr, ἠρόμην ὅπου αὐτὸς εἴη Plat. Rep. I.327b ; der Meister ; so antwortet bei Ar. Nub. 219 der Schüler auf die Frage, τίς οὗτος οὑπὶ τῆς κρεμάθρας ἀνήρ ; – αὐτός ; so sagten die Pythagoräer αὐτὸς ἔφα, der Meister hat gesagt. Oft nimmt αὐτός den Hauptbegriff wieder auf, der dann durch καί erweitert wird, δίδωθι δέ μοι κλέος ἐσθλόν, αὐτῷ καὶ παίδεσσι καὶ αἰδοίῃ παρακοίτι Od. 3.381 ; τειχίζειν δὲ πάντας πανδημεὶ τοὺς ἐν τῇ πόλει, καὶ αὐτοὺς, καὶ γυναῖκας καὶ παῖδας Thuc. 1.90. Der Ggstz wird auch durch ein auf αὐτός bezogenes Partizip ausgedrückt, αὐτή τε καὶ τὸν υἱὸν ἔχουσα, = καὶ ὁ υἱός, Xen. Cyr. 1.3.1 ; εἰ ἡμῖν ἀφίκοιτο εἰς τὴν πόλιν αὐτός τε καὶ τὰ ποιήματα βουλόμενος ἐπιδεῖξαι Plat. Rep. III.398a ; – καὶ αὐτός, ebenfalls, wie et ipse, Thuc. 5.8 ; Xen. An. 3.4.44, 7.8.17.
2) mit hinzutretendem Pronomen,
   a) mit pron. pers., denen es zuweilen mit größerem Nachdruck vorgesetzt wird, αὐτὸν σέ, dich selbst, dichgerade, vgl. αὐτῷ ἐμοί Plat. Phaedr. 91a ; αὐτὸν ἐμέ Symp. 220e ; bei Hom. mit denenklitischen Formen, αὐτόν μιν Od. 4.244, αὐτὸν μέν σε 17.595 ; gewöhnlich aber steht es nach, u. zwar bei Hom. stets getrennt, ἐμέθεν αὐτῆς Od. 23.78, σέο αὐτοῦ, ἓ αὐτόν ; in der Prosa u. bei att. Dichtern in den cass. obliquis des sing. das Reflexivum ἐμαυτοῦ, ῆς, ῷ, όν usw.; wo es bei den Att. nachsteht, ist σὲ αὐτόν nachdrücklicher als σεαυτόν. Daß übrigens αὐτός allein nicht bloß im nom., sondern auch in den andern Casus die Stelle der pron. pers. vertreten kann, ergibt sich aus 1), z.B., αὐτὸν ἐλέησον, sc. ἐμέ, Il. 24.503 ; περὶ αὐτοῦ, = ἐμαυτοῦ, Od. 21.249 ; ἀλλὰ Δία ξένιον δείσας αὐτόν τʼ ἐλεαίρων 14.389, = σέ. Wenn es die Stelle der Reflexiva vertritt, wird es gewöhnlich mit dem spirit. asper geschrieben, so daß also αὑτόν für ἐμαυτόν u. σεαυτόν, αὑτῶν für ἡμῶν (ὑμῶν) αὐτῶν steht ; doch ist diese von Hermann zu Soph. Tr. 451 durchgeführte Ansicht von Bernhardy synt. p. 287 nicht anerkannt, u. in den mss., welche freilich hier nicht allein entscheiden können, nicht befolgt. Spätere mochten hierin überh. ungenauer sein, wie Pol. 11.29 οὐδʼ ἐν αὐτοῖς εἴχετε τὰς ἐλπίδας für ἡμῖν αὐτοῖς ; βοηθῶν τοῖς αὐτοῦ συμμάχοις, = ἐμοῖς, 17.5 (Bekk. αὑτοῖς, αὑτοῦ); – der selbst bei genaueren Schriftstellern nicht seltenen Verwechselung von αὐτοῦ u. αὑτοῦ in der dritten Person nicht zu gedenken.
   b) Dem pron. poss. wird es im gen, hinzugefügt, ἐμὸν αὐτοῦ χρεῖος, meine eigene Not, Od. 2.45 ; θρῆνον ἐμὸν τὸν αὐτῆς Aesch. Ag. 1296 ; τὸν ἐμὸν αὐτοῦ τοῦ ταλαιπώρου βίον Ar. Plut. 33 ; ἄπιτε ἐπὶ τὰ ὑμέτερα αὐτῶν Her. 6.97 ; in att. Prosa nicht selten, z.B. τοῖς ἡμετέροις αὐτῶν φίλοις Xen. An. 7.1.29.
   c) Beim pron. demonstr. nachdrücklich : gerade, eben, z.B. αὐτὸ τοῦτο τὸ Βυζάντιον, eben dies Byzanz, Xen. An. 7.1.27 ; αὐτὰ ταῦτʼ ἦν τὰ λεχθέντα Plat. Tim. 19a, das gerade war ; σοφώτερος κατʼ αὐτό γε τοῦτο, gerade hierin, Phaedr. 243b ; adverbial., αὐτὸ τοῦτο, ἵνα, eben deshalb, Prot. 310e ; mit folgdm inf., αὐτὸ γὰρ τοῦτό ἐστι χαλεπὸν ἀμαθία, τὸ – δοκεῖν, weil es scheint, Conv. 204, vgl. unten. Ebenso bei anderen Pronomen, αὐτὸς ἓκαστος, jeder für sich, Her. 8.123 u. öfter ; Thuc. 7.70 ; αὐτοὶ ἑκάτεροι Her. 9.26 ; wobei αὐτὸς immer voransteht ; αὐτὴν αὐτήν, sie selbst, Plat. Crat. 439a. – Hiebei ist noch ein doppelter Gebrauch zu merken : α) αὐτός steht allein zuweilen mit Nachdruck, wie im Deutschen ein betontes er, für αὐτὸς οὗτος, so daß man, besonders wenn ein Relativsatz folgt, es geradezu für οὗτος erklärt hat, was aber dem Satze eine andere Färbung geben würde, ἐγὼ τοίνυν ἡγοῦμαι, ὅσοι μὲν ἐν τῇ δημοκρατίᾳ ἄτιμοι ἦσαν, – προσήκειν αὐτοῖς, ich meine, wer zur Zeit der Volksherrschaft der bürgerlichen Ehre beraubt war, – ihnen allen kommt es zu, Lys. 25.11 ; νομίσαντες διʼ αὐτὸ οὐχ ἡσσᾶσθαι, διʼ ὅπερ οὐδʼ οἱ ἕτεροι νικᾶν Thuc. 7.34 ; ἐπʼ αὐτὸ ἥκεις ἐρευνῶν, ὅτῳ διαφέρει ἡ σωφροσύνη Plat. Charm. 166b ; ἀπέπτυσʼ αὐτὴν, ἥτις ἄνδρα – ἄλλον φιλεῖ Eur. Troad. 668 ; αὐτὸ οὐκ εἴρηται, ὃ μάλιστα ἔδει ῥηθῆναι, das gerade ist nicht gesagt, Plat. Rep. II.362d ; ὃν ᾤετο πιστόν οἱ εἶναι, ταχὺ αὐτὸν εὗρε Κύρῳ φιλαίτερον Xen. An. 1.9.29, wie 2.5.27, 6.2.9 ; man vgl. noch ὅς κε θεοῖς ἐπιπείθηται, μάλα τʼ ἔκλυον αὐτοῦ Il. 1.218. – β) Um das Häufen der Relativa, bes. in verschiedenen Casus zu vermeiden, setzt man für das zweite, den Satz eigentlich anakoluthisch formend, αὐτός, z.B. ὃ φῂς σὺ μέγιστον ἀγαθὸν εἶναι καὶ σὲ δημιουργὸν εἶναι αὐτοῦ Plat. Gorg. 452d ; ἣν ὅδε Ἀφροδίτην μὲν λέγεσθαί φησι, τὸ δʼ ἀληθέστατον αὐτῆς ὄνομα Ἡδονὴν εἶναι Phil. 12b ; Rep. IX.578c ; vgl. Xen. Cyr. 3.1.38 ; ἐκεῖνοι τοίνυν, οἷς οὐκ ἐχαρίζονθʼ οἱ λέγοντες οὐδʼ ἐφίλουν αὐτούς Dem. 3.24 ; ganz parenthetisch, Xen. Cyr. S, 1.46. – γ) Des größeren Nachdruckes wegen wird es zum pron. reflexivum hinzugesetzt, das Subjekt hervorzuheben, οἱ δὲ καὶ αὐτοὶ σφῇσιν ἀτασθαλίῃσιν – ἄλγεʼ ἔχουσιν Od. 1.33, vgl. Sengebusch Aristonic. p. 23 ; αὐτὸς καθʼ αὑτοῦ τὴν ὕβριν μαντεύσεται, gegen sich selbst, Aesch. Spt. 408 ; αὐτὸς πρὸς αὑτοῦ ὄλωλεν Soph. Ant. 1177 ; τὸ γιγνώσκειν αὐτὸν αὑτόν Plat. Charm. 165b ; αὐτὸς αὑτὸν ἀπέκτεινεν Plut. Mar. 46 ; es tritt selbst zwischen den Artikel od. die Präposition u. das Reflexivum, τοῖς αὐτὸς αὑτοῦ πήμασιν βαρύνεται Aesch. Ag. 845 ; οὐ τὴν ὁ τουοῦν μητέρα διενοεῖτο ἀποκτεῖναι, ἀλλὰ τὴν αὐτὸς αὑτοῦ Plat. Alc. II, 144c.
3) Beim Nomen, welches im Attischen dann mit Ausnahme der nom. propr. u. weniger ohne Artikel geläufiger Wörter, wie βασιλεύς vom Perserkönig, οὐρανός, ἥλιος, πατήρ, μήτηρ u. ä., immer den Artikel hat ; πρὸς αὐτοῦ Ζηνός, bei Zeus selbst, Soph. Phil. 482 ; ὁ τλήμων αὐτός Phil. 161, wo die Stellung auch αὐτὸς ὁ τλήμων sein könnte (nicht ὁ αὐτὸς τλήμων). Mit besonderem Nachdruck, ἄκρον ὑπὸ λόφον αὐτόν, gerade unter, Il. 13.615 ; οὔ μοι μέλει ἄλγος, οὔτʼ αὐτῆς Ἑκάβης, selbst Hekabes Schmerz bekümmert mich nicht, 6.451 ; αὐτὸ τὸ περίορθρον, gerade den Anbruch des Tages, Thuc. 2.3 ; αὐτὰ τὰ ῥήματα, genau die Worte, Plat. Phaedr. 271c ; αὐτὸ τοὐναντίον, gerade das Gegenteil, sehr oft. Weil αὐτός andere Rücksichten ausschließt, so bedeutet es oft : etwas an u. für sich, def. im philosophischen Sprachgebrauche, wo gew. das neutr. αὐτό u. das nom. ohne Artikel steht, φαμέν τι εἶναι δίκαιον αὐτὸ ἢ οὐδέν Plat. Phaed. 65d, gerecht an u. für sich, das absolut Gerechte ; οὐκ αὐτὸ δικαιοσύνην ἐπαινοῦντες, nicht die Gerechtigkeit an u. für sich, als solche lobend, Rep. II.363a ; vollständig, ἀδελφὸς αὐτὸ τοῦτο, ὅπερ ἐστί Conv. 199e ; ähnl. αὐτὴ κίνησις Soph. 256b ; αὐτῆς περὶ δικαιοσύνης, ὅτι ἐστί Phil. 62a ; seltener mit dem Artikel, τί ποτʼ ἐστὶν αὐτὸ ἡ ἀρετή Prot. 360e ; μανθάνων αὐτὴν τὴν ἀλήθειαν, οἷόν ἐστιν Rep. IX.582a ; Sp. bilden Komposita der Art, so z.B. Arist. Top. 6.8.6, wo aber Bekker αὐτὸ βούλησις, αὐτὸ ἐπιθυμία, αὐτὸ ἡδύ getrennt schreibt.
4) Aus der Bdtg selbst gehen folgende hervor:
   a) vonselbst, aus eigenem Antriebe, ἀλλά τις αὐτὸς ἴτω Il. 17.254 ; οἱ δὲ καὶ αὐτοὶ παυέσθων Od. 2.168 ; ἥξει γὰρ αὐτά, κἂν ἐγὼ σιγῇ στέγω Soph. O.R. 342 (Schol. αὐτόματα); οἳ καὶ τοῖς μὴ ἐπικαλουμένοις αὐτοὶ ἐπιστρατεύουσι Thuc. 4.60 ; ὑπό τινος ἐρεθισθεὶς καὶ αὐτὸς ἀχθεσθείς Xen. An. 6.7.9 ; mit dem Zusatz αὐτοὶ ἐθέλοντες 5.10.6. So αὐτὸ δείξει, das wird sich von selbst zeigen, Plat. Hipp. mai. 288b ; ὡς αὐτὸ δηλοῖ, wie von selbst erhellt, Prot. 329b.
   b) für sich selbst, ohne Andere, allein, αὐτός περ ἐών, obwohl er allein war, Il. 8.99, Scholl. Aristonic. αὐτός : ἡ διπλῆ, ὅτι ἐν ἴσῳ τῷ μόνος ; ἀλλʼ οὔ πως ἅμα πάντα δυνήσεαι αὐτὸς ἑλέσθαι 13.729 ; αὐτοὶ καὶ οὐ μετὰ τῶν πλειόνων Thuc. 5.60 ; τὰς ναῦς ταύτας πέμπειν ἢ αὐτὰς ἢ καὶ ἐλάσσους ἢ καὶ πλείους 8.39 ; ἄνευ τοῦ σίτου, τὸ ὄψον αὐτὸ ἐσθίειν Xen. Mem. 3.14, 3 ; vgl. An. 2.3.7, 7.3.35 ; πλείους δίκαι εἰσὶν αὐτῶν τῶν Φασηλιτῶν ἢ τῶν ἄλλων ἁπάντων Dem. 35.2 ; μηδὲν ἔχουσαν περιττὸν ἀλλʼ αὐτὰ τὰ χρήσιμα καὶ ἀναγκαῖα Dion.Hal. Thuc. 23 ; τούτῳ αὐτῷ διαφέρουσι, nur hierin unterscheiden sie sich, Pol. 1.42, u. öfter. Auch steht οἶος dabei, Od. 14.450 ; u. bei den Attikern μόνος, αὐτὸ τοῦτο μόνον Plat. Gorg. 500b ; vgl. Lycurg. 139 ; Dem. 20.84 ; αὐτὸ μόνον kommt bes. bei Sp. oft ganz adverbial. vor : gerade nur, kurz u. gut, vgl. Luc. Char. 6 ; αὐτὸ μόνον ἐργάτης Somm. 9. Hierher gehört noch αὐτοὶ γάρ ἐσμεν, wir sind unter uns, allein, Plat. Legg. VIII.836b ; Ar. Ach. 478, u. öfter, wie Luc. D.D. 10.2 ; ὥς γε ἐν ἡμῖν αὐτοῖς εἰρῆσθαι Plat. Prot. 309a. Aehnl. αὐτὸς καθʼ αὑτόν, ganz allein an u. für sich, αὐτὸ ἕκαστον, jedes Ding an u. für sich, vgl. 3) z. E.
5) Wie in selbander, selbdritter, wird auch durch αὐτός bei Ordinalzahlen ein Zusammensein ausgedrückt, πέμπτος αὐτός, er selbst als der fünfte, also mit vier Anderen, Thuc. 1.46 ; vgl. Xen. Hell. 2.2.17 u. sonst. Aehnl. wird
6) durch αὐτός mit einem Nomen im dat. ein begleitender Umstand hervorgehoben, der sonst nicht gewöhnlich dabei ist. Hom. setzt σύν hinzu, αὐτῇ σὺν φόρμιγγι, mit sammt der Phorminx, ohne sie niederzulegen, Il. 9.194 ; vgl. 12.112 ; Ap.Rh. 4.1590 ; Her. 2.111 ; Eur. Cycl. 701 ; selten in Prosa, wie Plat. Rep. VIII.564c ; Xen. Cyr. 2.2.9 ; DS. 11.19 ; gew. ohne σύν, schon bei Hom., αὐτῇ κεν γαίῃ ἐρύσαιμʼ αὐτῇ δὲ θαλάσσῃ Il. 8.24 ; αὐτοῖς ἵπποισι καὶ ἅρμασιν ἆσσον ἰόντες 23.8 ; αὐτοῖς νεωσοίκοισι ὑποπρῆσαι Her. 3.45 ; oft im Att.; die gewöhnlichsten Verbindungen ohne Artikel stehen B.A. p. 130, αὐτῇ νηΐ, αὐτοῖς ἵπποις, ἀνδράσι· ταῦτα χωρὶς ἄρθρου ; vgl. Aesch. Prom. 221, 1049, Spt. 533 ; αὐταῖς ποιμνίων ἐπιστάταις Soph. Aj. 27 ; αὐτοῖς τούτοις, sammt diesen, Thuc. 1.121 ; sonst mit dem Artikel, αὐτοῖσι τοῖς πόρπαξι Ar. Eq. 849 ; αὐταῖς ταῖς τριήρεσιν ἡμᾶς καταδύσει Xen. An. 1.3.17 ; αὐτοῖς τοῖς στεφάνοις Cyr. 1.4.7 ; αὐτῷ τῷ στρατοπέδῳ Plut. Caes. 24. Erst Spätere setzen auch αὐτός nach, z.B. κέρασιν αὐτοῖς Long. Past. 2.31 ; vgl. Lobeck zu Phryn. p. 99 f.
7) Scheinbar pleonastisch steht es, wenn das Nomen. worauf es sich bezieht, in demselben Satze steht und nach einem Zwischensatze der Deutlichkeit wegen wieder aufgenommen werden soll, πειράσομαι τῷ πάππῳ, ἀγαθῶν ἱππέων κράτιστος ὢν ἱππεύς, συμμαχεῖν αὐτῷ Xen. Cyr. 1.3.15 ; Ξενοφῶντι, ὁρῶντι μέν –, ὁρῶντι δὲ – καλὸν αὐτῷ ἐδόκει An. 5.6.15 ; vgl. 2.4.7, wo das dazwischen tretende οὐκ οἶδα ὅ τι δεῖ, u. Soph. Phil. 572f, wo das Partizip ἑλών die Wiederholung erleichtert. Auffallender ist οἷς Ὀλύμπιοι θεοὶ δοῖέν ποτʼ αὐτοῖς Soph. Phil. 315 ; woraus Sp. sogar ὡν οἱ μὲν αὐτῶν machen, Callim. epigr. 5 (XII.118); Nonn. D. 1.187.

II. Wie der nom. αὐτός oft nur ein betontes er ist, z.B. Il. 3.282 αὐτὸς Ἑλένην ἐχέτω, ἡμεῖς δέ, so werden die casus obliqui geradezu ohne Nachdruck als pron. pers. der dritten Person, seiner, ihm, ihn, gebraucht, welche Formen nicht im Anfange des Satzes stehen dürfen, obwohl die Dichter sich solche Stellungen erlauben. Bei Hom. ist es in dieser Bdtg noch selten ; Il. 14.457 οὐ μὰν αὖτʼ ὀΐω – ἅλιον πηδῆσαι ἄκοντα, ἀλλά τις Ἀργείων κόμισε χροΐ καί μιν ὀΐω αὐτῷ σκηπτόμενον κατίμεν δόμον Ἄιδος εἴσω ; Od. 16.473 νῆα θοὴν ἰδόμην κατιοῦσαν – · πολλοὶ δʼ ἔσαν ἄνδρες ἐν αὐτῇ. Als enklitisch wurde αὐτόν Il. 12.204 berachtet, αἰετὸς ὑψιπέτης –, – δράκοντα φέρων ὀνύχεσσι – ζωόν. ἔτʼ ἀσπαίροντα. καὶ οὔ πω λήθετο χάρμης· κόψε γάρ αὐτον ἐχοντα κατὰ στῆθος παρὰ δειρὴν ἰδνωθεὶς ὀπίσω ; s. Lehrs Quaestt. Epp. p. 124.

III. Mit dem Artikel ὁ αὐτός, ἡ αὐτή, τὸ αὐτό, att. zsgzn ἁὐτός, ἁὐτή, ταὐτό u. ταὐτόν (ταὐτό bei den Tragg. nur, wo die Endsilbe kurz sein muß, ταὐτόν vor Vokalen u. wo Position nötig ist, in Prosa aber kann beim steten Schwanken der Handschriften noch kein Unterschied gemacht werden), ταὐτοῦ, ταὐτῷ, ταὐτά ; ion. ὡὐτός, ὡὐτοί, τὠυτό, auch Pind. Ol. 1.45 ; derselbe. Einzelne Beispiele schon Hom. Il. 6.391, Od. 7.55, 326, bei dem auch der Artikel fehlt, Il. 12.225, Od. 8.107, 10.158, obwohl in ὅς ῥά μοι ὑψίκερων ἔλαφον εἰς ὁδὸν αὐτὴν ἧκεν auch erklärt werden kann : in den Weg selbst, gerade in den Weg. Bei den Attikern fehlt der Artikel nie, denn καὶ νῦν ἔτʼ αὐτός εἰμι heißt : noch bin ich selbst, Soph. O.R. 557 ; ebenso ἀνὴρ ὅδʼ οὐκέτʼ αὐτός Eur. Phoen. 927 ; φανήσεται παισὶν ἀδελφὸς αὐτὸς καὶ πατήρ O.R. 459 u. A. Häufig steht dabei der dat., τὠυτὸ ὑμῖν ἐπρήσσομεν, wir taten dasselbe, was ihr tatet, Her. 4.119 ; οἱ αὐτοὶ ὄντες ἐκείνοις Plat. Menex. 244b ; ἐν τῷ αὐτῷ κινδύνῳ αἰωροῦμαι τοῖς φαυλοτάτοις Thuc. 7.77 ; auffallender φέρε δὴ ἄλλην εἰκόνα σοι λέξω ἐκ τοῦ αὐτοῦ γυμνασίου τῇ νῦν, für ἐξ οὗ τὴν νῦν, Plat. Gorg. 493d ; seltener καί z.B. ἵνα μή σφισι αἱ αὐταὶ φυλαὶ ἔωσι καὶ Ἴωσι Her. 5.69 ; vgl. 4.109 ; ὥσπερ, εἴ τις διϊσχυρίζοιτο τῷ αὐτῷ λόγῳ, ὥσπερ σύ Plat. Phaed. 86a ; vgl. Lobeck ad Phryn. p. 426 f. Bei Plat. Rep. III.412d steht τὸ ταὐτόν dem τὸ ἕτερον entgegen. Adverbial kommt oft vor ἐν ταὐτῷ εἶναι, μένειν u. dgl., τινί, an demselben Orte mit Einem sein, ohne τινί, zusammen bleiben ; auch = an demselben Orte bleiben, nicht weiter kommen, d.i. nichts ausrichten, Plat. Euthyd. 288a ; ἐν ταὐτῷ γίγνεσθαι ἀλλήλοις, zusammenkommen, Symp. 172c : ebenso εἰς ταὐτὸν ἐλθεῖν ; – ἐκ τοῦ αὐτοῦ, von demselben Orte aus ; ἐπὶ τῶν αὐτῶν διέμενον Pol. 1.18, sie blieben in demselben Zustande ; κατὰ τὸ αὐτό, zu derselben Zeit, auf einmal ; aber κατʼ αὐτό, eben, gerade ; auch ὑπὸ τὸ αὐτό, um dieselbe Zeit, vgl. Hermann zu Viger. p. 735. Die Komiker haben auch einen Komparat. αὐτότερος, Epicharm. bei Apollon. pron. p. 340 ; u. einen superl. αὐτότατος, Ar. Plut. 83, er leibhaftig selbst.

In der Komposition bedeutet αὐτό-
   1) von selbst, von Natur, αὐτοφυής.
   2) allein, αὐτόσκηνος, bloß, nichts weiter, αὐτόξυλος.
   3) selbst, durch keinen Andern, freiwillig, αὐτομαθής, αὐτόματος.
   4) leibhaftig, ähnlich, αὐτοθαΐς.
   5) sammt, αὐτόπρεμνος.
   6) Bezeichnung des Abstraktums, s. I.3.

αὐτός

-ή,

[-ό.]

Locative αὐτόφι Il. 12.302. This form as ablative Il. 11.44.

As genit. Il. 19.255.

Crasis with ὁ gives ωὐτός Il. 5.396.

- 1
  Anaphoric pronoun in emphatic use.
- - a
    Myself, thyself, himself, etc.: αὐτοὺς ἑλώρια τεῦχε κύνεσσιν (the body being regarded as the real man) Il. 1.4, ὄφρʼ ὅρκια τάμνῃ αὐ. Il. 3.106, ἄστυ καὶ αὐτούς (the city and the men in it) Il. 24.499. Cf. Il. 1.133, 270, 420, 437, 487, 577, etc.: αὐτὴν ἐς θρόνον εἷσεν Od. 1.130, ἐθάμβεον αὐτόν Od. 17.367 (referring especially to his bodily presence or figure). Cf. Od. 1.108, 117, 393, Od. 2.40, 53, 64, etc.
  - b
    Joined with the personal pronouns in emphatic use: ἔμʼ αὐτόν Il. 1.271, ἐγὼν αὐ. Il. 7.101, σὺ αὐ. Il. 14.145. Cf. Il. 1.338, Il. 5.459, Il. 6.272, Il. 9.521, etc.: Od. 1.33, 251, Od. 2.190, Od. 8.396, Od. 13.190, etc.
    
    With sb.: αὐτὰς πύλας Il. 12.469, etc.: θεοὶ αὐτοί Od. 1.384, etc.
    
    With proper and place names: αὐτὴν Χρυσηΐδα Il. 1.143. Cf. Il. 2.827, Il. 5.51, etc.: αὐτῆς Ἰθάκης Od. 14.98. Cf. Od. 1.207, Od. 7.70, etc.
  - c
    With personal pronouns in reflexive sense: πυργηδὸν σφέας αὐτοὺς ἀρτύναντες Il. 12.43, εὖ ἐντύνασαν ἓ αὐτήν Il. 14.162. Cf. Il. 3.51, Il. 5.64, Il. 8.529, Il. 10.307, Il. 16.47, etc.: Od. 4.244, Od. 8.211, Od. 9.421, etc.
  - d
    In genit. strengthening possessive pronouns: πατρὸς κλέος ἠδʼ ἐμὸν αὐτοῦ Il. 6.446, τὰ ς
    [ὰ] αὐτῆς ἔργα Il. 6.490, νωΐτερον λέχος αὐτῶν Il. 15.39, etc.: αὐτῶν σφετέρῃσιν ἀτασθαλίῃσιν Od. 1.7, ἑοὶ αὐτοῦ θῆτες Od. 4.643, etc.
- 2
  By oneself, alone: ὄφρα καὶ αὐ. λέξομαι Od. 23.171.
  
  Left to one’s own devices: αὐ. περ ἐὼν προμάχοισιν ἐμίχθη Il. 8.99.
  
  By oneself, without aid or guidance: αὐ. πλάγξομαι Od. 15.311. Cf. Od. 1.53.
  
  By its own virtue: αὐ. ἐφέλκεται ἄνδρα σίδηρος Od. 16.294 = Od. 19.13.
  
  Without compeer: ὄφρα βασιλεύοι αὐ. Od. 22.53.
  
  At one’s own will, by one’s own authority: αὐ. ἀπούρας Il. 1.356, etc.
  
  Of one’s own accord, without bidding: αὐτὼ λαὸν ἀνώγετον . . . Il. 4.287. Cf. Il. 17.254, etc.
- 3
  Without change, the same: αὐτὰ κέλευθα Il. 12.225. Cf. Il. 23.480: Od. 8.107, Od. 21.366, etc.
  
  With the article: ωὐτὸς ἀνήρ Il. 5.396. Cf. Il. 6.391: ἐκ τοκήων τῶν αὐτῶν Od. 7.55. Cf. Od. 16.334, etc.
  
  So with ὅδε: τοῦδʼ αὐτοῦ λυκάβαντος Od. 14.161 = Od. 19.306.
  
  The very . . .: ἄκρον ὑπὸ λόφον αὐτόν Il. 13.615. Cf. Od. 10.158.
- 4
  Idiomatically with sb. in comitative dat. or instrumental, with or without σύν, just as it is(was), . . . and all: αὐτῇ κεν γαίῃ ἐρύσαιμι Il. 8.24, αὐτοῖσιν ὄχεσφιν Il. 8.290, Il. 11.699, αὐτῇ σὺν φόρμιγγι Il. 9.194. Cf. Il. 9.542, Il. 14.498, Il. 20.482, Il. 23.8: αὐτῷ φάρει ἀναΐξας Od. 8.186. Cf. Od. 13.118, Od. 14.77, Od. 20.219, Od. 21.54.
- 5
  As reflexive pronoun: ἄνευ ἕθεν οὐδὲ σὺν αὐτῷ Il. 17.407. Cf. Il. 9.342, Il. 20.55: κλέος αὐτῇ ποιεῖται Od. 2.125. Cf. Od. 4.247.
- 6
  In unemphatic use as anaphoric pronoun of the 3rd person (never in nom. or at the beginning of a clause), he, she, it, etc.: βούλομαι αὐτὴν οἴκοι ἔχειν Il. 1.112, μάλα τʼ ἔκλυον αὐτοῦ Il. 1.218. Cf. Il. 1.47, 360, Il. 3.25, 436, Il. 5.42, 170, etc.: κήρυκες αὐτοῖσι οἶνον ἔμισγον Od. 1.109, ἀπὸ δʼ ἔσχισεν αὐτήν Od. 4.507. Cf. Od. 1.143, Od. 2.128, 154, Od. 3.22, 249, Od. 4.110, 522, 634, etc.

αὐτός (-ός, -οῦ, -ῷ, -όν; -ῶν, -οῖς, -ούς: -ά, -ᾶς, -ᾷ, -άν; -αῖς: -ό acc.; -ῶν)

1 emphatic adj., himself, herself
- a nom., Ὀλυμπίᾳ μὲν γὰρ αὐτὸς γέρας ἔδεκτο O. 2.48 ἐπεὶ πολιᾶς εἶπέ τινʼ αὐτὸς ὁρᾶν O. 7.62 αὐτὸς ὑπαντίασεν, Τυροῦς ἐρασιπλοκάμου γενεά P. 4.135 ἀπαθὴς δʼ αὐτὸς πρὸς ἀστῶν P. 4.297 χαίρων δὲ καὶ αὐτὸς Ἀλκμᾶνα στεφάνοισι βάλλω P. 8.56 δέος πλᾶξε γυναῖκας · καὶ γὰρ αὐτὰ ὅμως ἄμυνεν N. 1.50 τὰ δʼ αὐτὸς ἀντιτύχῃ, ἔλπεταί τις ἕκαστος ἐξοχώτατα φάσθαι N. 4.91 ἕπομαι δὲ καὶ αὐτὸς ἔχων μελέταν N. 6.54 “εἰ μὲν αὐτὸς Οὔλυμπον θέλεις <ναίειν>” N. 10.84 τετράτῳ δʼ αὐτὸς ἐπεδάθη fr. 135.
- b c. subs. αὐτὰ δέ σφισιν ὤπασε τέχναν Γλαυκῶπις O. 7.50 οἱ αὐτὰ Ζηνὸς παῖς ἔπορεν O. 13.76 Ἰάσων αὐτὸς P. 4.169 Αἰήτᾳ παρʼ αὐτῷ P. 4.213 θάνεν μὲν αὐτὸς ἥρως Ἀτρείδας P. 11.31 ἀγάλματʼ ἐπʼ αὐτᾶς βαθμίδος ἑσταότʼ N. 5.1 ἀνὰ δʼ αὐλὸν ἐπʼ αὐτὰν ὄρσομεν ἱππίων ἀέθλων κορυφάν (Ceporinus: αὐτὸν codd.) N. 9.8
- c c. pron. κατὰ γαῖʼ αὐτόν τε νιν καὶ φαιδίμας ἵππους ἔμαρψεν O. 6.14 δέξαι στεφάνωμα τόδʼ ἐκ Πυθῶνος εὐδόξῳ Μίδᾳ αὐτόν τέ νιν P. 12.6
- d c. reflex. pron. [κόρῳ δʼ ἕλεν ἄταν ὑπέροπλον, τάν οἱ πάτηρ ὕπερ κρέμασε καρτερὸν αὐτῷ λίθον (codd.: ἅν τοι Fennel: ἅν οἱ Hermann) O. 1.57] ἀλλαλοφόνους ἐπάξαντο λόγχας ἐνὶ σφίσιν αὐτοῖς (v. Trypho, fr. 34 de Velsen; Schwyz. 2. 198 (θ)) fr. 163.
2 reflex. pron. ὃν πατὴρ ἔχει μέγας ἑτοῖμον αὐτῷ πάρεδρον O. 2.76 καὶ τὰν πατρὸς ἀντία Μήδειαν θεμέναν γάμον αὐτᾷ O. 13.53 χρὴ δὲ κατʼ αὐτὸν αἰεὶ παντὸς ὁρᾶν μέτρον P. 2.34 διδοῖ ψᾶφον περʼ αὐτᾶς (sc. δρῦς) P. 4.265 “ταὶ δʼ ἐπιγουνίδιον θαησάμεναι βρέφος αὐταῖς” (αὐγαῖς coni. Bergk e Σ paraphr.) P. 9.62 τὸ σὸν αὐτοῦ μέλι γλάζεις (Wil.: τὸ σαυτοῦ, τοσαῦτα codd. Theocriti: τὸ σαυτῷ Ahrens) fr. 97.
3 him, her, it pers. pron. ἄταν ἅν τοι πατὴρ ὕπερ κρέμασε καρτερὸν αὐτῷ λίθον O. 1.57 ὁ δʼ αὐτῷ πὰρ ποδὶ σχεδὸν φάνη O. 1.73 ἤδη γὰρ αὐτῷ διχόμηνις ὅλον ὀφθαλμὸν ἀντέφλεξε Μήνα O. 3.19 ἔδοξεν γυμνὸς αὐτῷ κᾶπος ὀξείαις ὑπακουέμεν αὐγαῖς ἀελίου O. 3.24 ξεινίαις αὐτοὺς ἐποίχονται τραπέζαις O. 3.40 χρὴ τοίνυν πύλας ὕμνων ἀναπιτνάμεν αὐταῖς O. 6.27 δύο δὲ γλαυκῶπες αὐτὸν ἐθρέψαντο δράκοντες O. 6.45 Φοίβου γὰρ αὐτὸν φᾶ γεγάκειν πατρός O. 6.49 νῦν μὲν αὐτῷ γέρας Ἀλκιμέδων (sc. ἐστί) O. 8.65 αὐτούς τʼ ἀέξοι καὶ πόλιν O. 8.88 σύνδικος δʼ αὐτῷ Ἰολάου τύμβος O. 9.98 γλυκὺ γὰρ αὐτῷ μέλος ὀφείλων ἐπιλέλαθʼ O. 10.3 Τιρύνθιον ἔπερσαν αὐτῷ στρατὸν O. 10.32 δύο δʼ αὐτὸν ἔρεψαν πλόκοι σελίνων O. 13.32 τὰ δʼ Ὀλυμπίᾳ αὐτῶν ἔοικεν ἤδη πάροιθε λελέχθαι O. 13.101 Σικελία τʼ αὐτοῦ πιέζει στέρνα P. 1.19 δόλον αὐτῷ θέσαν Ζηνὸς παλάμαι P. 2.39 καιομένα δʼ αὐτῷ διέφαινε πυρά P. 3.44 “πεύθομαι δʼ αὐτὰν ἐναλίαν βᾶμεν” P. 4.38 ἀπὸ δʼ αὐτὸν ἐγὼ Μοίσαισι δώσω P. 4.67 ἐκ δʼ ἄρʼ αὐτοῦ πομφόλυξαν δάκρυα γηραλέων γλεφάρων P. 4.121 αὐτοὺς Ἰάσων δέγμενος P. 4.128 “τὰ μὲν λῦσον, ἄμμιν μή τι νεώτερον ἐξ αὐτῶν ἀναστάῃ κακόν” P. 4.155 κάρυξε δʼ αὐτοῖς P. 4.200 τελευτὰν κεῖνος αὐταῖς ἡμιθέων πλόος ἄγαγεν P. 4.210 Ἑλλὰς αὐτὰν ἐν φρασὶ καιομέναν δονέοι P. 4.218 κλέψεν τε Μήδειαν σὺν αὐτᾷ (αὐτῷ Σ^γρ. σὺν τῇ Μηδείᾳ θελούσῃ καὶ ἐνεργούσῃ) P. 4.250 πότμου παραδόντος αὐτόν (sc. πλοῦτον) P. 5.3 ποτὶ γραμμᾷ μὲν αὐτὰν στᾶσε P. 9.118 ὁ Παρνάσσιος αὐτὸν μυχὸς ἀνέειπεν P. 10.8 ὁχάλκεος οὐρανὸς οὔ ποτʼ ἀμβατὸς αὐτῷ (Tricl. e Σ: αὐτοῖς codd.) P. 10.27 ἔνεπεν· αὐτὸν μὰν σεμνὸν αἰνήσειν νόμον N. 1.69 δῶρα καὶ κράτος ἐξέφαναν ἐγ γένος αὐτῷ N. 4.68 πέταται δʼ ἐπί τε χθόνα καὶ διὰ θαλάσσας τηλόθεν ὄνυμʼ αὐτῶν N. 6.49 εἰ δʼ αὐτὸ καὶ θεὸς ἀνέχοι (i. e. τὸ τῆς γειτνιάσεως ἀγαθόν) N. 7.89 θεὸς ἔντυεν αὐτοῦ θυμὸν αἰχματὰν ἀμύνειν λοιγὸν Ἐνυαλίου N. 9.36 νίκαν, τὰν Ξενοκράτει Ποσειδάων ὀπάσαις, Δωρίων αὐτῷ στεφάνωμα κόμᾳ πέμπεν ἀναδεῖσθαι σελίνων I. 2.15 ἐπεί τοι οὐκ ἐλινύσοντας αὐτοὺς ἐργασάμαν I. 2.46 αὐτοῦ πᾶσαν ὀρθώσαις ἀρετὰν κατὰ ῥάβδον ἔφρασεν I. 4.37 ἄνδωκε δʼ αὐτῷ φέρτατος οἰνοδόκον φιάλαν I. 6.39 ἦ γὰρ [α]ὐτῶν μετάστασιν ἄκραν[θῆ]κε (Π^S: ἀνδρ[ῶν] Π^ac) Δ. 4. 40. τρεχέτω δὲ μετὰ Πληιόναν, ἅμα δʼ αὐτῷ κύων fr. 74. φοινικορόδοις δʼ ἐνὶ λειμώνεσσι προάστιον αὐτῶν Θρ. 7. 3. κατὰ μὲν φίλα τέκνʼ ἔπεφνεν δώδεκʼ, αὐτὸν δὲ τρίτον fr. 171. ἁ Μειδύλου δʼ αὐτῷ γενεά fr. 190. ]τʼ ἐς αὐτόν[ Δ. 4f. 6.
4 ὁ αὐτός v. ὁ C. 7.

Number of occurrences in NT: 5100
Strong 846, 4571, 4671, 4675, 5209, 5210, 5213

αὐτός, -ή, -ό, determinative pron., in late Gk. much more freq. than in cl. (WM, 178 f.; Jannaris, HGG, §1399).

1. Emphatic (so always in nom. exc. when preceded by the art., v. infr., iii);

(1) self (ipse), expressing opposition, distinction, exclusion, etc., αὐ. ἐκχυθήσεται, Lk 5:37; αὐ. ἐγινώσκεν, Jo 2:25; αὐ. ὑμεῖς, Jo 3:28; καὶ αὐ. ἐγώ, Ro 15:14; αὐ. Ἰησοῦς, Jo 2:24; αὐ. καὶ οἱ μετ’ αὐτοῦ, Mk 2:25; ὑμεῖς αὐ., Mk 6:31; esp. (as freq in cl.) αὐ. ὁ, Mt 3:4, Mk 6:17, Jo 16:27, I Th 3:11, al.; in late Gk., sometimes weakened, ἐν αὐτῇ τ. ὥρᾳ, in that hour, Lk 10:21 (M, Pr., 91; MM, s.v.);

(2) emphatic, he, she, it (M, Pr., 86; Bl., § 48, 1, 2, 7), Mt 1:21 12:50, Lk 6:35, al.; pointing to some one as master (cl.), Mt 8:24, Mk 4:38, al.; αὐ., καὶ αὐ. = οὗτος, ὁ δε (Bl., § 48, 1), Mt 14:2, Mk 14:15, 44, Lk 1:22 2:28, al.

2. In oblique cases (cl.), for the simple pron. of 3rd pers., he, she, it, Mt 7:9, 10:12, 26:44, al.; with ptcp. in gen. absol., Mt 9:18, Mk 13:1, al. (for irreg. constructions, V. Bl., § 74, 5); pleonastically after the relative (cf. Heb. אֲשֶׁר לֹו; WM, 184 ff.; Bl., § 50, 4; MM, s.v.), Mk 7:25, Re 3:8, 7:2, al.; in constr. ad sensum, without proper subject expressly indicated, Mt 4:23, Ac 8:5, II Co 2:13, al.; gen. αὐτοῦ = ἐκείνου, Ro 11:11, I Th 2:19, Tit 3:5, He 2:4.

3. ὁ, ἡ, τὸ αὐ., the same: He 1:12, 13:8; τὸ αὐ., ποιεῖν, Mt 5:46, 47, al.; φρονεῖν, Ro 12:16 15:5, Phl 2:2, al.; τὰ αὐ., Ac 15:27, Ro 2:1, al.; κατὰ τὸ (τὰ) αὐ. (MM, s.v.), Ac 14:1, Lk 6:23, al.; ἐπὶ τὸ αὐ., together (MM, s.v.), Mt 22:34, Ac 1:15, al.; ἓν κ. τὸ αὐ., I Co 11:5, 12:11; c. dat. (cl.), I Co 11:5; with a noun, λόγος, Mk 14:39; μέτρος, Phl 1:30; πνεῦμα, I Co 12:4.

αὐτός , ή, ό: same, self. —(1) pronoun of identity, ἦρχε δὲ τῷ αὐτὴν ὁδὸν ἥν περ οἱ ἄλλοι (the same way, like τὴν αὐτήν in Attic), Od. 8.107, Il. 12.225. (The article when joined to αὐτός in Homer is demonstrative, e. g. τὼ δʼ αὐτὼ μάρτυροι ἔστων, ‘these’ two men themselves, not ‘the same’ two, Il. 1.338, Od. 16.334; once occurs crasis, ωὑτὸς ἀνήρ, ‘that’ same man, Il. 5.396).—(2) pronoun of emphasis and antithesis, as one person is contrasted with another, or with some possession or part of himself, the extent to which this antithetic idea is carried forming a highly characteristic feature of the Homeric style; πολλὰς δʼ ἰφθίμους ψῡχὰς Ἄιδι προΐαψεν| ἡρώων, αὐτοὺς δὲ ἑλώρια τεῦχε κύνεσσιν, hurled their souls to Hades, but made them, i. e. their bodies, a prey to dogs, Il. 1.4; εἰσενόησα βιὴν Ἡρᾱκληείην| εἴδωλον· αὐτὸς δὲ μετʼ ἀθανάτοισι θεοῖσιν| τέρπεται, κτλ., Heracles himself in heaven, his ghost in hell, Od. 11.602; δησάντων σε ὀρθὸν ἐν ἱστοπέδῃ, ἐκ δʼ αὐτοῦ πείρατʼ ἀνήφθω, let them tie you standing up on the mast-block, with the rope ends fastened to (the mast) itself, Od. 12.51; Πριάμοιο δόμον ξεστῇς αἰθούσῃσι τετυγμένον, αὐτὰρ ἐν αὐτῷ, i. e. in the house itself, as distinguished from its corridor, Il. 6.243, and so continually. (The occurrence of αὐτός in the oblique cases as simple unemphatic personal pronoun is denied altogether to Homer by some scholars, and in most of the seeming instances an emphasis or contrast may be detected, as clearly e. g. Il. 3.365; still the approach to the later use is sometimes uncomfortably close, e. g. Il. 2.347).— Here belong such expressions as ὑπὸ λόφον αὐτόν, ‘directly’ under the plume, Il. 13.615, Od. 10.158; δύω ἵππους αὐτοῖσιν ὄχεσφιν, ‘chariot and all,’ Il. 8.290; αὐτός περ ἐών, ‘by himself,’ i. e. alone, Il. 8.99, Od. 14.8, 450.—Here, too, belong the reflexive uses, Od. 4.247, etc.; αὐτῶν γὰρ ἀπωλόμεθʼ ἀφραδίῃσιν, by our own folly, Od. 10.27; τὴν αὐτοῦ φιλέει, loves his own, Il. 9.342, Od. 2.125; similarly, αὐτῶν γὰρ σφετέρῃσιν ἀτασθαλίῃσιν ὄλοντο, Od. 1.7; τὰ σ(ὰ) αὐτῆς ἔργα κόμιζε, Il. 6.490, ‘their own,’ ‘thine own.’

αὐτός

self, Lat. ipse:— in the oblique cases simply for the personal Pron., him, her, it:— with the Artic. ὁ αὐτός, ἡ αὐτή, τὸ αὐτό (or ταὐτόν), etc., the very one, the same.
- Iself, myself, thyself, etc., acc. to the person of the Verb., Hom., etc.:
- - 1oneself, oneʼs true self, the soul, not the body, Od.; or opp. to others, as king to subjects, parent to children, man to wife, etc., Hom.; hence absol. for the master, τίς οὗτος;—Αὐτός, i. e. Socrates, Ar.; similarly in neut. αὐτὸ δείξει the result will shew, Eur.
  - 2of oneself, of oneʼs own accord, Lat. sponte, Hom., Soph.
  - 3by oneself, alone, αὐτός περ ἐών although alone, Il.; αὐτοί ἐσμεν we are by ourselves, i. e. among friends, Ar.
  - 4in Plat., τὸ δίκαιον αὐτό right in itself, the idea of right, etc.; cf. αὐτοάνθρωπος.
  - 5in dat. with Subst., together with, ἀνόρουσεν αὐτῆι σὺν φόρμιγγι he sprang up lyre in hand, Il.; αὐτῆι σὺν πήληκι helmet and all, Il.; and without σύν, αὐτοῖς ἀνδράσι men and all, Hdt., etc.
  - 6added to ordinal Numbers, e. g. πέμπτος αὐτός himself the fifth, i.e. himself with four others, Thuc.
  - 7in connexion with the person. Pron., ἐγὼ αὐτός, ἐμέθεν αὐτῆς, σὲ αὐτόν, etc., Hom.; in Hdt. and Attic it coalesces with oblique cases of Pron., ἐμαυτοῦ, σε-αυτοῦ, ἑ-αυτοῦ:— it is joined with these reflexive Pronouns to add force, αὐτὸς καθʼ αὑτοῦ, αὐτοὶ ὑφʼ αὑτῶν Aesch., etc.
  - 8gen. αὐτοῦ is used with the possessive Pron., πατρὸς κλέος ἠδʼ ἐμὸν αὐτοῦ Il.
  - 9αὐτὸς ἑαυτοῦ is also used with comp. and Sup. adj. to express something unusual, αὐτὸς ἑωυτοῦ πολλῶι ὑποδεέστερος Hdt.
- IIhe, she, it, for the simple Pron. of 3 person, only in oblique cases, and never at the beginning of a sentence, Hom., Attic: cf. ἑαυτοῦ.
- IIIwith Article ὁ αὐτός, ἡ αὐτή, τὸ αὐτό, and Attic contr. αὑτός, αὑτή, ταὐτό and ταὐτόν, gen. ταὐτοῦ, dat. ταὐτῶι, pl. neut. ταὐτά: Ionic ὡὐτός, τὠυτό:— the very one, the same, Lat. idem, Hom., Hdt., Attic:—it freq. takes a dat., like ὅμοιος, to denote sameness, τὠυτὸ ἂν ὑμῖν ἐπρήσσομεν we should fare the same as you, Hdt.; also, ὁ αὐτὸς καί, cf. Lat. simul ac, Hdt.
- IVαὐτο- in Compos.:
- - 1of itself, i. e. natural, native, not made, as in αὐτόκτιτος.
  - 2of mere . ., of nothing but . ., as in αὐτόξυλος.
  - 3of oneself, self-, as in αὐτοδίδακτος, αὐτόματος: and so independently, as in αὐτόνομος.
  - 4just, exactly, as in αὐτόδεκα.
  - 5with reflex. sense of αὑτοῦ and ἀλλήλων, as αὐθέντης, αὐτοκτονέω.
  - 6together with, as in αὐτόπρεμνος, αὐτόρριζος.

…μειρακίου, καὶ ἐγὼ μὲν εὖ ποιῶν αὐτὸν ἠξίουν εἶναί μοι φίλον, οὗτος δὲ ὑβρίζων καὶ παρανομῶν ᾤετο ἀναγκάσειν αὐτὸν ποιεῖν ὅ τι βούλοιτο. ὅσα μὲν οὖν ἐκεῖνος κακὰ ὑπʼ αὐτοῦ πέπονθε, πολὺ ἂν ἔργον εἴη λέγειν ·…

Lysias, Speeches
…μακάριε Κρίτων, οὕτω τῆς τῶν πολλῶν δόξης μέλει ; οἱ γὰρ ἐπιεικέστατοι, ὧν μᾶλλον ἄξιον φροντίζειν, ἡγήσονται αὐτὰ οὕτω πεπρᾶχθαι ὥσπερ ἂν πραχθῇ. ἀλλʼ ὁρᾷς δὴ ὅτι ἀνάγκη, ὦ Σώκρατες, καὶ τῆς τῶν πολλῶν δόξης…

Plato, Crito
…Ἀθηναῖοι, τἀληθῆ, καὶ ὑμᾶς οὔτε μέγα οὔτε μικρὸν ἀποκρυψάμενος ἐγὼ λέγω οὐδʼ ὑποστειλάμενος. καίτοι οἶδα σχεδὸν ὅτι αὐτοῖς τούτοις ἀπεχθάνομαι, ὃ καὶ τεκμήριον ὅτι ἀληθῆ λέγω καὶ ὅτι αὕτη ἐστὶν ἡ διαβολὴ ἡ ἐμὴ καὶ τὰ αἴτια…

Plato, Apology
…ἀποκρίνασθαι ὅταν με αὖθις ἐρωτᾷ εὖ οἶδα γὰρ ὅτι ἐρήσεται εἰπὲ τί χρὴ λέγειν. λέγε τοίνυν, ἔφη, αὐτῷ, ὦ Κέβης, τἀληθῆ, ὅτι οὐκ ἐκείνῳ βουλόμενος οὐδὲ τοῖς ποιήμασιν αὐτοῦ ἀντίτεχνος εἶναι ἐποίησα ταῦτα ᾔδη γὰρ…

Plato, Phaedo
…ἂν ἐξεῖναί μοι παρʼ ὑμῖν καὶ ἐκ τῶν ἄλλων ἐπιδεῖξαι τὴν τούτου πονηρίαν, ἵνα ἠπίστασθε ὅτι πολὺ ἂν δικαιότερον αὐτὸς περὶ θανάτου ἠγωνίζετο ἢ ἑτέρους ὑπὲρ τῆς πατρίδος εἰς κίνδυνον καθίστη. τὰ μὲν οὖν ἄλλα ἐάσω · ὃ δʼ…

Lysias, Speeches
…περιελεῖν καὶ τὴν ὑπάρχουσαν πολιτείαν καταλῦσαι, εὖ εἰδὼς ὅτι, εἰ μὴ πασῶν τῶν ἐλπίδων ἀποστερηθήσεσθε, ταχεῖαν παρʼ αὐτοῦ τὴν τιμωρίαν κομιεῖσθε. καὶ τὸ τελευταῖον, ὦ ἄνδρες δικασταί, οὐ πρότερον εἴασε τὴν ἐκκλησίαν γενέσθαι, ἕως…

Lysias, Speeches
…, οὗτος δὲ ὑβρίζων καὶ παρανομῶν ᾤετο ἀναγκάσειν αὐτὸν ποιεῖν ὅ τι βούλοιτο. ὅσα μὲν οὖν ἐκεῖνος κακὰ ὑπʼ αὐτοῦ πέπονθε, πολὺ ἂν ἔργον εἴη λέγειν · ὅσα δὲ εἰς ἐμὲ αὐτὸν ἐξημάρτηκεν, ἡγοῦμαι ταῦθʼ ὑμῖν προσήκειν ἀκοῦσαι…

Lysias, Speeches
…τινα πρὸς τὸ καλὸν καὶ ἀγαθὸν γενέσθαι, καὶ ἀξίως τοῦ μισθοῦ ὃν πράττομαι καὶ ἔτι πλείονος, ὥστε καὶ αὐτῷ δοκεῖν τῷ μαθόντι. διὰ ταῦτα καὶ τὸν τρόπον τῆς πράξεως τοῦ μισθοῦ τοιοῦτον πεποίημαι · ἐπειδὰν γάρ τις παρʼ…

Plato, Protagoras
…ἐν τοιούτῳ δʼ ὄντι μοι κινδυνεύειν ἐδόκει, ὡς τοῦ γε ἀποθανεῖν ὑπάρχοντος ἤδη. καλέσας δὲ Δάμνιππον λέγω πρὸς αὐτὸν τάδε, ἐπιτήδειος μέν μοι τυγχάνεις ὤν, ἥκω δʼ εἰς τὴν σὴν οἰκίαν, ἀδικῶ δʼ οὐδέν, χρημάτων…

Lysias, Speeches
…διαφέρει. ἀληθῆ λέγεις. οὔτε ἄρα ἀνταδικεῖν δεῖ οὔτε κακῶς ποιεῖν οὐδένα ἀνθρώπων, οὐδʼ ἂν ὁτιοῦν πάσχῃ ὑπʼ αὐτῶν. καὶ ὅρα, ὦ Κρίτων, ταῦτα καθομολογῶν, ὅπως μὴ παρὰ δόξαν ὁμολογῇς · οἶδα γὰρ ὅτι ὀλίγοις…

Plato, Crito

Menu

Word wheel

αὐτός

Saved

Recent