βατραχειοῦς

βατραχειοῦς, οῦς, οῦν [ᾰᾰ] d’un vert de grenouille, vert clair, CIA. 2, 759, 2, 17 (vers 334 av. J.-C.) ; 758, B, 1, 24 (pas av. 334 av. J.-C.); contracté en βατραχεοῦν, CIA. 2, 758, B, 2, 12 (pas av. 334 av. J.-C.) ; cf. βατραχιοῦν.