βατταρίζω
βατταρίζω, to stutter
βαττᾰρ-ίζω, onomatop. word,
- stammer, Hippon. 108, Pl. Tht. 175d (prob.l.), Cic. Att. 6.5.1, Luc. JTr. 27.
balbucear, balbucir Hippon.155, Pl.Tht.175d, Cic.Att.119.1,
βατταρίζων καὶ ταραττόμενος
βατταρίζων ὥσπερ τὰ παιδία
•Prob. de origen imitativo, quizá rel. c.
βατταρίζω [τᾰ] bredouiller, dire des niaiseries, Hippon. fr. 108 ; Luc. J. tr. 27.
Étym. onomatopée, v. aussi βάτταλος.
βατταρίζω, stottern, stammeln, übh. B.A. 30 ἄσημα καὶ ἀδιάρθρωτα διαλέγεσθαι Hipponax bei B.A. 85 u. Sp., z.B. Luc. Iup. Trag. 27 ; vgl. Cic. Att. 6.5. Die Ableitung von einem stotternden Könige Battus von Cyrene, Her. 4.155, ist falsch ; das Wort ist onomatopoetisch.
βατταρίζω
βάττος
- to stutter, Luc.