βλωθρός
βλωθρός, tall, stately
βλωθρός, ά, όν,
- tall, πίτυς β. Il. 13.390; β. ὄγχνη Od. 24.234, cf. A.R. 4.1476, Q.S. 8.204; βλωθρῇ ἐπὶ ποίῃ Arat. 1089. (Perh. cf. Skt. mūrdhá̄ ‘head’, OE. molda ‘head’.)
alargado, alto esp. de árboles
πίτυς
ἀπὸ γλωθρῶν δενδρέων ... χαμᾶζε χεύετο καλὰ πέτηλα
ποίη
•De *μλωθρός y rel. c. μέλαθρον según algunos autores c. una solución un tanto anómala de la r.
βλωθρός, ά, όν, qui pousse haut ou dru, Il. 13, 390 ; Od. 24, 234.
Étym. p.-ê. pré-grec.
βλωθρός, (βλώσκω ?), hochaufschießend, hoch, von Bäumen, Hom. dreimal, πίτυς Il. 13.390, 16.483, ὄγχνη Od. 24.234 ; – πίτυς Ep.adesp. 384 (IX.131); κότινος Eryc. 9 (IX.233); πλάτανος 14 (VII.174); a. sp.D.
βλωθρός
-ή.
App., tall, stately: πίτυς Il. 13.390 = Il. 16.483: ὄγχνην Od. 24.234.
βλωθρός : tall, of trees.
βλωθρός
deriv. uncertain
- tall, stately, of trees, Hom.