βλύω
βλύω,
- = βλύζω, c. dat., φόνῳ βλύουσαι Lyc. 301: c. acc., δέμας οἱ ἔβλυεν ὕδωρ Nonn. D. 19.287: c. gen., παρʼ ὄρει θερμῶν ὑδάτων βλύοντι OGI 199.11. [ῡ between two long syll. in Ep., ἀνα-βλύεσκε A.R. 3.223, cf. 4.1417.]
1 brotar a chorros c. gen.
παρ' ὄρε<σ>ι θερμῶν ὑδάτων βλύοντι
• fig. c. dat.
ὄβριμοι χέρες, φόνῳ βλύουσαι
vigorosos brazos que destilan odio
2 rezumar, manar c. ac. int.
δέμας δὲ οἱ ἔβλυεν ὕδωρ
•V.
βλύω (seul. prés. et impf. ἔβλυον, les autres temps se confondent avec ceux de βλύζω) [ῠ̄]
1 intr. sortir en bouillonnant, bouillonner, Lyc. 301 ||
2 laisser couler ou faire jaillir en bouillonnant, acc. Nonn. Jo. 2, 6.
Étym. Cf. βλύζω.
βλύω, fut. βλύσω (vgl. βρύω),
1) hervorquellen, überströmen, voll sein, κύλιξ λυαίῳ Maced. 2 (XI.58); αἷμα διʼ ἕλκεος Qu.Sm. 1.242, u. sonst bei Sp.
2) ausgießen, Nonn.
1) hervorquellen, überströmen, voll sein, κύλιξ λυαίῳ Maced. 2 (XI.58); αἷμα διʼ ἕλκεος Qu.Sm. 1.242, u. sonst bei Sp.
2) ausgießen, Nonn.