βούλομαι
βούλομαι, βούλομαι, βουλήσομαι, ΧΧΧ, ΧΧΧ, βεβούλημαι, ἐβουλήθην, want
- Αwill, wish, be willing, Hom., etc.: usu. implying choice or preference (cf. IV) opp. ἐθέλω ‘consent’, εἰ βούλει, ἐγὼ ἐθέλω Pl. Grg. 522e, cf. R. 347b, 437b; ἐὰν βούλῃ σὺ . . ἐὰν θεὸς ἐθέλῃ Id. Alc. 1.135d; ἂν οἵ τε θεοὶ ʼθέλωσι καὶ ὑμεῖς βούλησθε D. 2.20; οὔτʼ ἀκούειν ἠθέλετʼ οὔτε πιστεύειν ἐβούλεσθε Id. 19.23; but ἐθέλω is also used = ‘wish’, λέξαι θέλω σοι, πρὶν θανεῖν, ἃ βούλομαι, E. Alc. 281 (so ἐθέλω εἰπεῖν Pl. Prt. 309b, but φράσαι τι βούλομαι Ar. Pl. 1090): Hom. uses βούλομαι for ἐθέλω in the case of the gods, for with them wish is will: ἐθέλω is more general, and is sts. used where βούλομαι might have stood, e.g. Il. 7.182.—Construct.: mostly c. inf., Τρώεσσιν ἐβούλετο κῦδος ὀρέξαι 11.79, etc.; sts. c. inf. fut., Thgn. 184; c. acc. et inf., Od. 4.353, and freq. in Prose: when βούλομαι is folld. by acc. only, an inf. may generally be supplied, as καί κε τὸ βουλοίμην (sc. γενέσθαι) Od. 20.316; ἔτυχεν ὧν ἐβούλετο (sc. τυχεῖν) Antiph. 18.6; πλακοῦντα β. (sc. σε λέγειν) Id. 52.11; καὶ εἰ μάλα βούλεται ἄλλῃ [Ποσειδάων] (sc. τοῦτο γενέσθαι) Il. 15.51; so εἰς τὸ βαλανεῖον βούλομαι (sc. ἰέναι) Ar. Ra. 1279; βουλοίμην ἄν (sc. τόδε γενέσθαι) Pl. Euthphr. 3a.
- 2 in Hom. of gods, c. acc. rei et dat. pers., Τρώεσσιν . . ἐβούλετο νίκην he willed victory to the Trojans, Il. 7.21, cf. 23.682: later c. acc., τὸ βουλόμενον τὴν πολιτείαν πλῆθος that supports the constitution, Arist. Pol. 1309b17.
- II Att. usages:
- 1 βούλει or βούλεσθε folld. by Verb in subj., βούλει λάβωμαι; would you have me take hold? S. Ph. 761; βούλει φράσω; Ar. Eq. 36, cf. Pl. Phd. 79a, R. 596a; ποῦ δὴ βούλει ἀναγνῶμεν; Id. Phdr. 228e.
- 2 εἰ βούλει if you please, S. Ant. 1168, X. An. 3.4.41; also εἰ δὲ βούλει, ἐὰν δὲ βούλῃ, to express a concession, or if you like, Pl. Smp. 201a, etc.; εἰ μὲν β., φρονήσει, εἰ δὲ β., ἰσχύι Id. R. 432a.
- 3 ὁ βουλόμενος any one who likes, Hdt. 1.54, Th. 1.26, etc.; ἔδωκεν ἅπαντι τῷ βουλομένῳ D. 21.45; ὁ β. the ‘common in former’, Ar. Pl. 918 (whence, in jest, βούλομαι ib. 908); ὅστις βούλει who or which ever you like, Pl. Grg. 517b, Cra. 432a.
- 4 βουλομένῳ μοί ἐστι, c. inf., it is according to my wish that . ., Th. 2.3; εἰ σοὶ β. ἐστὶν ἀποκρίνεσθαι Pl. Grg. 448d; also τὰ θεῶν οὕτω βουλόμενʼ ἔσται E. IA 33; τὸ κεἰνου βουλόμενον his wish, ib. 1270; but with pass. sense, τὸ β. the object of desire, Luc. Am. 37, Plu. Art. 28.
- 5 τί βουλόμενος; with what purpose? Pl. Phd. 63a, D. 18.172; τί βουληθεὶς πάρει; S. El. 1100.
- III mean, Pl. R. 362e, 590e, etc.; τί ἡμῖν βούλεται οὗτος ὁ μῦθος; (folld. by β. λέγειν ὡς . . ) Id. Tht. 156c; τί β. σημαίνειν τὸ τέρας D.H. 4.59; βούλεται εἶναι professes or pretends to be, Pl. R. 595c; β. τὸ ὄνομα ἐπικεῖσθαι Id. Cra. 412c; freq. in Arist., τὸ ἀκούσιον βούλεται λέγεσθαι οὐκ εἰ . . EN 1110b30; β. ἄσωτος εἶναι ὁ ἕν τι κακὸν ἔχων ib. 1119b34; β. ὁ πρᾶος ἀτάραχος εἶναι ib. 1125b33; tend to be, ἡ τοῦ ὕδατος φύσις β. εἶναι ἄχυμος Id. Sens. 441a3; β. ἤδη τότε εἶναι πόλις ὅταν . . Id. Pol. 1261b12, cf. 1293b40; ἡ φύσις β. μὲν τοῦτο ποιεῖν πολλάκις, οὐ μέντοι δύναται ib. 1255b3, cf. GA 778a4, al.
- 2 to be wont, X. An. 6.3.18.
- IV folld. by ἤ . ., prefer, for βούλομαι μᾶλλον (which is more usu. in Prose), βούλομʼ ἐγὼ λαὸν σόον ἔμμεναι ἢ ἀπολέσθαι I had rather . ., Il. 1.117, cf. 23.594, Od. 3.232, 11.489, 12.350; β. τὸ μέν τι εὐτυχέειν . . ἢ εὐτυχέειν τὰ πάντα Hdt. 3.40; β. παρθενεύεσθαι πλέω χρόνον ἢ πατρὸς ἐστερῆσθαι (for πολὺν χρόνον, μᾶλλον ἤ . . ) ib. 124, cf. E. Andr. 351; less freq. without ἤ . ., πολὺ βούλομαι αὐτὴν οἴκοι ἔχειν I much prefer . ., Il. 1.112, cf. Od. 15.88. (gṷel-gṷol-, cf. the dialectic forms.)
I c. suj. de pers.
1 querer, desear
a) abs.
op. πράσσειν
δύναμαι
ἐπιθυμεῖν
• subst.
ψιλῷ τῷ βούλεσθαι δημιουργεῖ
crea con su sola voluntad de la voluntad divina en la Creación
b) c. ac. de abstr. y dat. de pers.
Τρώεσσι ... βούλετο νίκην
καί κε τὸ βουλοίμην
ὁπόσην ἂν βούληταί τις
δυοῖν δὲ θάτερον βουλήσεται
ἃ βούλομαι λέγω
πάντα οὖν ὅσα ἠβουλήθη κατεπράξατο
ἄνδρες τὰ Συρακοσίων βουλόμενοι
hombres partidarios de los siracusanosτὸ βουλόμενον τὴν πολιτείαν πλῆθος
el pueblo que sustenta o sirve de apoyo a la constitución
• por atracción del antecedente implícito
ἔτυχεν ὧν ἠβούλετο
ἐφ' οἷς ἠβούλοντο πρὸς τοὺς Μιλησίους διελύθησαν
• c. ac. e inf.
δουλείαν δὲ αὐτοί τε ἐβούλοντο καὶ ἡμῖν τὸ αὐτὸ ἐπενεγκεῖν
ellos no sólo querían la esclavitud sino además traérnosla
c) c. inf. concert.
Τρώεσσιν ἐβούλετο κῦδος ὀρέξαι
βούλομαι ἤδη νεῖσθαι ἐφ' ἡμέτερ'
φράσαι τι βούλομαι
πῶς γὰρ ἂν ... κακῶς ποιεῖν ἡμᾶς ἐβουλήθη;
ὄψεως τυχεῖ[ν] ἠβουλόμην
τοῖς τερατεύεσθαί τι πρὸς τοὺς πολλοὺς βουλομένοις
a los que quieren causar asombro al vulgo
• a veces c. inf. fut.
καί τις βούλεται ἐξ ἀγαθῶν βήσεσθαι
βουλόμενοι ἐξ αὐτέων παῖδας ἐκγενήσεσθαι
εἰ βουλοίμεθα ὄντως εὐδαιμονήσειν
d) c. inf. no concert.
βούλοντο θεοὶ μεμνῆσθαι ἐφετμέων
quieren los dioses que se recuerden sus preceptosοὗτος μόνος ἐβούλετο ἡμᾶς ἀκλήρους εἶναι
οὐ μόνον ἠβούλετο δι' αὑτοῦ γενέσθαι τὴν κλῆσιν
e) en interr., c. constr. de subj.
βούλει λάβωμαι ... καὶ θίγω τί σου;
¿quieres que te coja y sostenga?βούλει ... φράσω;
θῶμεν ... βούλει ... δύο εἴδη τῶν ὄντων ...;
f) c. inf. sobreentendido
καὶ εἰ μάλα (Ποσειδάων) βούλεται ἄλλῃ (sc. τοῦτο γενέσθαι)
εἰ μὴ αὐταὶ ἐβούλοντο, οὐκ ἂν ἡρπάζοντο
εἰ γὰρ βούλει, ὅταν ᾖ χείμων, ... ἐγχέας ὕδωρ
βουλοίμην ἄν (sc. τόδε γενέσθαι)
2 usos esp.:
a) ὁ βουλόμενος el que quiera, cualquiera Sol.Lg.16, 23 d, Hdt.1.54, Th.1.26, Thrasym.B 1, Ar.Pl.918, D.21.45, Hld.10.25.1
•
ὅστις βούλει
el que quieras, cualquiera
b) βουλομένῳ μοί ἐστι c. inf. expreso o sobreentendido quiero
τῷ ... πλήθει τῶν Πλαταιῶν οὐ βουλομένῳ ἦν τῶν Ἀθηναίων ἀφιστάσθαι
la mayoría de los plateos no quería separarse de Atenasεἰ σοὶ βουλομένῳ ἐστὶν ἀποκρίνεσθαι
si quieres responderεἴ τινι βουλομένῳ
c) en forma perifrástica
ἐν οἷς ἂν βουλομένοις αὐτοῖς γένηται τὰ δυνατά συμπράττειν
les (recomendó) colaborar con ellos con todas sus fuerzasὅ τι βουλομένοις ἐστὶν ἐκδιδασκώμεθα
averigüemos lo que quieren
d) τὸ βουλόμενον la voluntad E.IA 1270,
τὰ θεῶν οὕτω βουλόμεν' ἔσται
ésta será la voluntad de los diosesτὸ βουλόμενον
sent. pas. lo querido
•
τί βουληθείς;
¿con qué intención?τί ... βουλόμενοι;
e) en la fórmula epistolar de saludo
βουλομένων ... θεῶν
si los dioses quieren
• expresar la última voluntad en un testamento
ἔθετο ... βούλησιν ἔγ[γρα]φον ... β[ο]υλόμενος
βούλομαι οὖν καὶ κελεύω
por tanto dispongo y ordeno
3 op. θέλω o ἐθέλω consentir
εἰ βούλει, σοὶ ἐγὼ ... ἐθέλω λόγον λέξαι
ἂν οἵ τε θεοὶ θέλωσι καὶ ὑμεῖς βούλησθε
4 en cont. de compar. preferir c. ἤ:
βούλομ' ἐγὼ λαὸν σῶν ἔμμεναι ἢ ἀπολέσθαι
prefiero que la hueste esté a salvo a que perezca
• c. un compar.
βούλεσθαι γὰρ παρθενεύεσθαι πλέω χρόνον ἢ τοῦ πατρὸς ἐστερῆσθαι
μᾶλλον ἤ
5 sent. erótico desear, querer c. ac. de pers.
ἐκεῖνον καὶ τεθνηκότα βούλομαι
• abs. y subst.,
τοῦ βούλεσθαι ἀπολαύσατε
gozasteis de vuestra lascivia
II c. suj. no de pers.
1 exigir, requerir
ὡς ὁ πάτριος Αἰθιόπων βούλεται νόμος
como pide la ley ancestral de los etíopesσύμφωνον βουλόμενον πρόσοδον ἀντὶ τοῦ ἀνναλίου πρεσβείου δοθῆναι
2 soler
βούλεται ... ὁ πρᾶος ἀτάραχος εἶναι
τὸ δ' ἀκούσιον βούλεται λέγεσθαι οὐκ εἴ τις ἀγνοεῖ τὰ συμφέροντα
τὸ γὰρ τοιοῦτον ἦθος αἰεὶ βούλεται διαφυλάττειν ἡ τῶν Ἀθηναίων πόλις
III en cont. de lenguaje o escritura, indif. al suj. pers. o no
1 pretender, querer decir, significar
ὅ μοι δοκεῖ βούλεσθαι Γλαύκων
ὃ μὲν οὖν βουλόμεθα λέγειν τὴν τάσιν
lo que pretendemos indicar con gradoτί ... ἡμῖν βούλεται οὗτος ὁ μῦθος ...;
βούλεται ... διάνοιαν ἀπαρτίζειν τὰ κῶλα ταῦτα
tales miembros señalan el fin de una fraseτί βούλεται σημαίνειν τὸ τέρας
τί τοίνυν τὸν νόμον βούλονται;
pues ¿qué entienden ellos por ley?τί μὲν βούλεταί σοι ... τὸ παραπλέκειν ὄνομα Χαρικλείας;
¿qué pretendes con mezclar el nombre de Cariclea?
2 βούλεται εἶναι tiende a ser, es de hecho Pl.R.595c,
ἡ ... τοῦ ὕδατος φύσις βούλεται ... εἶναι
la condición natural del agua tiende a ser, es por naturalezaβούλεταί γ' ἤδε τοτ' εἶναι πόλις, ὅταν ...
pero sólo entonces es realmente ciudad cuando ...
•De la raiz *gu̯el-/*gu̯ol- (cf.
1. willen, wensen;
2. willen (zeggen), bedoelen, betekenen:
3. prefereren, liever willen, verkiezen; met
4. idiom. gebruik, vooral in het Attisch
a.
b. als ptc.:
c. gewoon zijn, de neiging hebben:
1) mit Ueberlegung sich entschließen, vornehmen, vgl. ἐθέλω, von dem es Ammon. so unterscheidet : β. ἐπὶ μόνου λογικοῦ, θέλειν καὶ ἐπὶ ἀλόγου ζῴου ; unstreitig ist ἐθέλω das umfassendere Wort, die Neigung, Lust ausdrückend, vgl. Buttmann Lexil. I p. 26 ff., dessen Ansicht nicht durchweg haltbar ; bei βούλομαι ist an die Ausführung zu denken, dah. gew. οἱ θεοὶ βούλονται, da sie alles ausführen können ; vgl. Eur. I.T. 61 ἀδελφῷ βούλομαι δοῦναι χοὰς, ταῦτα γὰρ δυναίμεθʼ ἄν ; dah. es oft geradezu = beschließen ist ; damit stimmen auch Stellen überein, wie Dem. 2.20 ἂν οἵτε θεοὶ θέλωσι, καὶ ὑμεῖς βούλησθε, wo nur Geneigtheit der Götter u. Entschließung der Bürger verlangt wird ; ja auch 19.23 οὔτʼ ἀκούειν ἠθέλετε οὔτε πιστεύειν ἠβούλεσθε kann so gefaßt werden ; obwohl beide Verba an manchen Stellen ohne erheblichen Unterschied gebraucht sind. – Wollen, beabsichtigen, gew. mit dem inf., von Hom. an überall ; der inf. fut., den die alten Gramm. verwerfen, findet sich doch an einzelnen Stellen, s. Schäfer ad poet. Gnom. p. 16. Aus Τρώεσσιν ἐβούλετο κῦδος ὀρέξαι Il. 1 i, 79 ist zu erkl. Τρώεσσι νίκην 16.121, er beschloß ihnen Sieg, verlieh ihnen Sieg ; τῷ κε Ποσειδάων γε, καὶ εἰ μάλα βούλεται ἄλλῃ, αἶψα μεταστρέψειε νόον μετὰ σὸν καὶ ἐμὸν κῆρ Il. 15.51 ; ἐς τὸ βαλανεῖον βούλομαι (sc. ἰέναι), ich will ins Bad, Ar. Ran. 1279 ; τὰ Συρακουσίων, den Spr. geneigt sein, sich für sie entscheiden, Thuc. 6.80 ; Sp. sogar κακῶς τινι, Dion.Hal. 3.21 ; – τὸ βουλόμενον, die Willensmeinung, Entschluß, Eur. I.A. 33, 1270 ; Antiph. 5.73 u. Sp.; – ἔστιν ἐμοὶ βουλομένῳ, = βούλομαι, Thuc. 2.3 ; Plat. Soph. 254b, Crat. 384a u. sonst ; – ὁ βουλόμενος, Jeder, der da will, der Erste, Beste, Gorg. 527a u. sonst sehr oft ; auch mit πᾶς, Rep. III.416d ; seltener ὃς βούλει, Gorg. 417a ; vgl. Crat. 432a ; – βουλόμενος, in der Absicht, um zu, Att.; – βούλει, seltener βούλεσθε, mit darauf folgendem Conj. in auffordernden Fragen, βούλει, φράσω, willst du, soll ich dir sagen, Ar. Eq. 36 ; βούλει λάβωμαι δῆτα καὶ θίγω τί σου Soph. Phil. 751 ; vgl. Eur. Phoen. 734 ; Plat. Gorg. 454d ; auch außer der Frage, εἴτε τι βούλει προσθῇς ἢ ἀφέλῃς Phaed. 95e ; vgl. Rep. II.372e ; u. wo es parenthetisch ist, πόθεν βούλει, ἄρξωμαι Xen. Oec. 16.8 ; erst Sp. haben das fut. dabei ; – stärker : verlangen, befehlen, ὁ νόμος βούλεται τούτους εὖ βασανίζειν Plat. Symp. 184a ; bei Sp. behaupten ; übertr., von Sachen, τί τοῦτο βούλεται ; was will das, was hat das zu bedeuten ? τί β. οὗτος ὁ μῦθος ; Plat. Theaet. 156c ; vgl. Parm. 128a, Legg. II.668c. So bes. auch Arist.
2) lieberwollen, vorziehen, βούλομʼ ἅπαξ ἀπὸ θυμὸν ὀλέσσαι ἢ δηθὰ στρεύγεσθαι Od. 12.350 ; vgl. Il. 1.117, 23.594, Od. 11.489, 16.106 ; βουλήσει ποτὲ καὶ δειλὸς εἶναι μᾶλλον ἢ ʼν ἐμοὶ θρασύς Soph. Aj. 1293 ; vgl. Her. 3.124 ; Plat. Alc. II, 658a ; Babr. 65.7. Seltener ohne ἤ, Il. 1.112, Od. 15.88. Häufig im Art., bes. Plat. εἰ δὲ βούλει, wenn du lieber willst, od. wenn du willst, was geradezu Partikel wird »oder auch«. Vgl. βούλεται δʼ αὐτοῖς ἡ μὲν ἀνωτάτη σφαῖρα τὸν ἥλιον, es soll bedeuten, Procl. bei Phot. 348.
(προ-).
- 1
To have a preference for one of two things, to wish, be minded : ἄλλῃ Il. 15.51.
- 2
To wish, desire (something): Τρώεσσι βούλετο νίκην Il. 7.21, Il. 13.347, Il. 16.121. Cf. Il. 8.204, Il. 23.682.
With infin.: Τρώεσσι κῦδος ὀρέξαι Il. 11.79. Cf. Il. 12.174 = Il. 15.596: Od. 4.275, 353 (βούλοντο here app. an aor.), Od. 15.21, 88.
- 3
To be willing or ready.
With infin.: ἀπὸ λοιγὸν ἀμῦναι Il. 1.67.
- 4
To prefer: τό κε βουλοίμην Il. 3.41: Od. 11.358 = Od. 20.316.
With infin.: αὐτὴν οἴκοι ἔχειν Il. 1.112. Cf. Il. 24.39: Od. 3.143, Od. 9.96, Od. 17.187, 228, Od. 18.364.
With ἤ: ἡμῖν Ζεὺς βούλεται ἤ Δαναοῖσι νίκην Il. 17.331.
With infin. and ἤ: λαὸν σῶν ἔμμεναι ἢ ἀπολέσθαι Il. 1.117. Cf. Il. 23.594: Od. 3.232, Od. 11.489, Od. 12.350, Od. 16.106, Od. 17.81, 404.
Absol.: βούλομαι (I prefer it so, I accept the alternative) Il. 24.226.
- 1
- 1wish βούλομαι παίδεσσιν Ἑλλάνων[ fr. 118.
Strong 1014
to will, wish, desire, purpose, be minded, implying more strongly than θέλω (q.v.), the deliberate exercise of volition (v. Hort on Ja 1:18): c. inf. (M, Pr., 205; Bl., §69, 4), Mk 15:15, Ac 5:28, 33 12:4 15:37 17:20 18:15, 27 19:30 22:30 23:28 27:43 28:18, II Co 1:15, I Ti 6:9, He 6:17, II Jo 12, III Jo 10, Ju 5; c. acc.,II Co 1:17; c. acc. et inf., Phl 1:12, I Ti 2:8, 5:14, Tit 3:8, II Pe 3:9; of the will making choice between alternatives, Mt 1:19, 11:27, Lk 10:22, Ac 25:20, I Co 12:11, Ja 3:4, 4:4; εἰ βούλει (cl., a courteous phrase = θέλεις, colloq.; Bl., §21, 8; LS, s.v.), Lk 22:42; c. subjc., adding force to a question of deliberation (Bl., §64, 6), Jo 18:39; βουληθείς, of set purpose (v. Hort, in l.), Ja 1:18; impf.,ἐβουλόμην (= cl. βουλοίμην ἄν; Bl., §63, 5; Lft., Phm. 13), Ac 25:22, Phm 13 (v. also Cremer, 143).†
- Dep.
- Ito will, wish, be willing, Hom., etc.:—mostly c. inf. or c. acc. et inf., Hom., etc.: when βούλομαι is foll. by acc. only, an inf. may be supplied, Τρώεσσιν ἐβούλετο νίκην he willed victory to the Trojans, or Τρώεσσιν ἐβούλετο κῦδος ὀρέξαι, — both in Il.
- IIAttic usages:
- 1βούλει or βούλεσθε foll. by subj., adds force to the demand, βούλει λάβωμαι would you have me take hold, Soph.
- 2εἰ βούλει, a courteous phrase, like Lat. sis (si vis), if you please, Soph.
- 3ὁ βουλόμενος, Lat. quivis, the first that offers, Hdt., Attic
- 4βουλομένωι μοί ἐστι, nobis volentibus est, c. inf., it is according to my wish that . ., Thuc.
- 5to mean so and so, τί βούλεται εἶναι; quid sibi vult haec res? Plat.:—hence, βούλεται εἶναι professes or pretends to be, would fain be, Thuc.
- IIIfollowed by ἤ, to prefer, for βούλομαι μᾶλλον, βούλομʼ ἐγὼ λαὸν σόον ἔμμεναι, ἢ ἀπολέσθαι I had rather the people were saved than lost, Il.
-
…μὲν εὖ ποιῶν αὐτὸν ἠξίουν εἶναί μοι φίλον, οὗτος δὲ ὑβρίζων καὶ παρανομῶν ᾤετο ἀναγκάσειν αὐτὸν ποιεῖν ὅ τι βούλοιτο. ὅσα μὲν οὖν ἐκεῖνος κακὰ ὑπʼ αὐτοῦ πέπονθε, πολὺ ἂν ἔργον εἴη λέγειν · ὅσα δὲ εἰς ἐμὲ…
Lysias, Speeches
-
…δʼ ἐγώ, ὅσα ἄρτι Θρασύμαχος ἀγαθὰ διῆλθεν τῷ τοῦ ἀδίκου ; ἤκουσα, ἔφη, ἀλλʼ οὐ πείθομαι. βούλει οὖν αὐτὸν πείθωμεν, ἂν δυνώμεθά πῃ ἐξευρεῖν, ὡς οὐκ ἀληθῆ λέγει ; πῶς γὰρ οὐ βούλομαι ; ἦ…
Plato, Republic
-
…Σωκράτης κατέβην χθὲς εἰς Πειραιᾶ μετὰ Γλαύκωνος τοῦ Ἀρίστωνος προσευξόμενός τε τῇ θεῷ καὶ ἅμα τὴν ἑορτὴν βουλόμενος θεάσασθαι τίνα τρόπον ποιήσουσιν ἅτε νῦν πρῶτον ἄγοντες. καλὴ μὲν οὖν μοι καὶ ἡ τῶν ἐπιχωρίων πομπὴ ἔδοξεν εἶναι…
Plato, Republic
-
…τούτων τἀναντία ὑπάρχει. λέγω γὰρ ὅνπερ νυνδὴ ἔλεγον, τὸν μεγάλα δυνάμενον πλεονεκτεῖν · τοῦτον οὖν σκόπει, εἴπερ βούλει κρίνειν ὅσῳ μᾶλλον συμφέρει ἰδίᾳ αὑτῷ ἄδικον εἶναι ἢ τὸ δίκαιον. πάντων δὲ ῥᾷστα μαθήσῃ, ἐὰν ἐπὶ τὴν…
Plato, Republic
-
…τοσοῦτόν εἰσι τόλμης ἀφιγμένοι ὥσθʼ ἥκουσιν ἀπολογησόμενοι, καὶ λέγουσιν ὡς οὐδὲν κακὸν οὐδʼ αἰσχρὸν εἰργασμένοι εἰσίν. ἐγὼ δʼ ἐβουλόμην ἂν αὐτοὺς ἀληθῆ λέγειν · μετῆν γὰρ ἂν καὶ ἐμοὶ τούτου τἀγαθοῦ οὐκ ἐλάχιστον μέρος. νῦν δὲ οὔτε πρὸς…
Lysias, Speeches
-
…πείθομαι. βούλει οὖν αὐτὸν πείθωμεν, ἂν δυνώμεθά πῃ ἐξευρεῖν, ὡς οὐκ ἀληθῆ λέγει ; πῶς γὰρ οὐ βούλομαι ; ἦ δʼ ὅς. ἂν μὲν τοίνυν, ἦν δʼ ἐγώ, ἀντικατατείναντες λέγωμεν αὐτῷ λόγον παρὰ λόγον ,…
Plato, Republic
-
…καταλαβεῖν ; ἐγὼ μὲν γὰρ ἡγοῦμαι πᾶσιν εἶναι δῆλον ὅτι φεύγουσι μὲν οἱ περὶ αὑτῶν δεδιότες, διώκουσι δὲ οἱ βουλόμενοί τι ποιῆσαι κακόν. οὐ τοίνυν ταῦτα εἰκότα ; μέν ;, ἄλλως δὲ περὶ αὐτῶν πέπρακται, ἀλλὰ καταλαβόντες…
Lysias, Speeches
-
…ταῦτα καὶ τὸν τρόπον τῆς πράξεως τοῦ μισθοῦ τοιοῦτον πεποίημαι · ἐπειδὰν γάρ τις παρʼ ἐμοῦ μάθῃ, ἐὰν μὲν βούληται, ἀποδέδωκεν ὃ ἐγὼ πράττομαι ἀργύριον · ἐὰν δὲ μή, ἐλθὼν εἰς ἱερόν, ὀμόσας ὅσου ἂν φῇ ἄξια…
Plato, Protagoras
-
…ἐπιτηδείων τινὰ ἔλεγον ὅτι ἐγὼ πάντα εἴην πεπυσμένος τὰ γιγνόμενα ἐν τῇ οἰκίᾳ · σοὶ οὖν ἔφην ἔξεστι δυοῖν ὁπότερον βούλει ἑλέσθαι, ἢ μαστιγωθεῖσαν εἰς μύλωνα ἐμπεσεῖν καὶ μηδέποτε παύσασθαι κακοῖς τοιούτοις συνεχομένην, ἢ κατειποῦσαν ἅπαντα τἀληθῆ μηδὲν παθεῖν…
Lysias, Speeches
-
…εἰ νῦν οὕτω λέγει Θρασύμαχος, οὕτως αὐτοῦ ἀποδεχώμεθα. καί μοι εἰπέ, ὦ Θρασύμαχε · τοῦτο ἦν ὃ ἐβούλου λέγειν τὸ δίκαιον, τὸ τοῦ κρείττονος συμφέρον δοκοῦν εἶναι τῷ κρείττονι, ἐάντε συμφέρῃ ἐάντε μή ; οὕτω σε…
Plato, Republic