βρυγμός
βρυγμός, biting
βρυγ-μός, ὁ,
- biting, Nic. Th. 716 (pl., v.l. βρυχμός); gobbling, Eup. 347; chattering, shivering, Hp. Vict. 3.84, Steril. 214, Euryphon ap. Gal. 17(1).888; β. ὀδόντων gnashing of teeth, Ev.Matt. 8.12, al.
- II roaring of a lion, LXX Pr. 19.12.
I
1 mordisco, picadura
2 bocado
β. καὶ κοπετὸς ἐν τῇ στέγῃ
• sent. dud.
†βρυγμός†
3 castañeteo de dientes por frío
β. τὸ σῶμα ἔχει
• fig.
ἐκεῖ ἔσται ὁ κλαυθμὸς καὶ ὁ β. τῶν ὀδόντων
allí habrá llanto y crujir de dientes
II rugido
βρυγμός, οῦ (ὁ)
1 morsure, Eup. 347 Kock ; Nic. Th. 716 ||
2 grincement de dents, Gal. Lex. Hipp. 19, 90 ; Spt. Prov. 19, 12 ||
3 sorte de mets, Ephipp. fr. 13.
Étym. βρύκω.
1. tandengeklapper
2. in de uitdr.
βρυγμός, ὁ, das Beißen, Nic. Th. 716 ; EG. 116.47 erkl. ἡ σύντομος ἐδωδή, aus Eupol., wie B.A. 30 ; das Knirschen, VLL ; K.S.