βρῦ Save LSJ DGE Grieks Nederlands Pape βρῦ, v. βρῦν. βρῦ v. βρῦν. βρῦ, onomat. (‘briesend’ babygeluidje, aangeblazen met geronde lippen), met acc. βρῦν alsof het een subst. is, bwrrr: εἰ ... βρῦν εἴποις, ἐγὼ γνοὺς ἂν πιεῖν ἐπέσχον als jij ‘bwrrr’ zei, snapte ik het en gaf ik je te drinken Aristoph. Nub. 1382. βρῦ, s. βρύλλω.