βρωτικός
βρωτικός, inclined to eat, voracious
βρω-τικός, ή, όν,
- inclined to eat, voracious, Arist. GA 745a29, PA 682a17 (Comp.), Fr. 231 (Sup.), Plu. Isid. 2.352f (Comp.). Adv. -κῶς, ἔχειν EM 485.17, Eust. 966.4, etc.
- II promoting this inclination, δυνάμεις dub. l. in Chrysipp.Stoic. 3.199 (ἐρωτικαί Coraes).
- III gnawing, ἄλγημα Hp. Epid. 7.52.
I
1 que consume, devorador
ἄλγημα
2 voraz
(ζῷα)
II adv. -ῶς con hambre
β. ἔχω
estoy hambriento
βρωτικός, ή, όν :
1 vorace, Arstt. Probl. 23, 39, etc. ; Plut. M. 352f ||
2 corrosif, Plut. M. 635b ||
3 qui excite l’appétit, Chrysipp. (Ath. 335d) ||
Cp. -ώτερος, Arstt. P.A. 4, 5 ; Probl. 26, 43 ; 23, 39. Sup. -ώτατος, Arstt. fr. 222.
Étym. βιβρώσκω.
βρωτικός, zum Essen gehörig ; δυνάμεις, Eßlust erregende Arzneimittel, Chrysipp. bei Ath. VIII.335d, – βρωτικώτερον Poll. 6.39.