βυκανητής
βυκανητής, trumpeter
βῡκᾰν-ητής, οῦ, ὁ,
- trumpeter, Plb. 2.29.6, App. Hann. 41.
trompetero en el ejército, Plb.2.29.6, 30.22.11 (var.), App.Hann.41
• en la forma ἰβυκ- como derivación del n. del poeta
Ἴβυκος
βυκανητής, οῦ (ὁ) [ῠᾰ] qui sonne du cor à bouquin, un trompette, Pol. 2, 29, 6, etc. ; App. Hann. 41.
Étym. βυκανάω.
βυκανητής, ὁ, der Trompeter, Pol. 2.29 u. Sp.