γήποτος
γή-ποτος, ον, v. γάποτος.
*γή·ποτος, seul. dor. γά·ποτος, ος, ον [ᾱ] qui doit être bu par la terre (liquide, libation, etc.) Eschl. Pers. 621 ; Ch. 97, 164.
Étym. γῆ, πίνω.
γήποτος, von der Erde getrunken, dor. γάποτος, Aesch. Pers. 613, Ch. 95.