γηπόνος

γη·πόνος, ου (ὁ) c. γεωπόνος, Thém. 423, 17 ; Hld. 5, 22 ||

➳ Dor. γαπόνος [ᾱ] Eur. Suppl. 420.

Étym. γῆ, πένομαι.