γηπετής
γηπετής, falling
γη-πετής, ές, (πίπτω)
- falling or fallen to earth, E. Ph. 668 (lyr.).
*γη·πετής, seul. dor. γαπετής, ής, ές [ᾰ] tombé à terre, Eur. Ph. 668.
Étym. γῆ, πετ- de πίπτω.
γηπετής, ές, zur Erde gefallen, Eur. Phoen. 672.
γηπετής
πίπτω
- falling or fallen to earth, Eur.