γεωτόμος
γεωτόμος, cutting the ground, ploughing
γεωτόμ-ος, ον,
- cutting the ground, ὅπλον AP 10.101 (Bian.).
que rotura la tierra
ἄροτρον
ὅπλον
τρίαινα
ῥεέθρῳ ὄμβρου γειοτόμοιο ῥάχις κοιλαίνετο γαίης
• subst. ὁ γ. labrador, AP 9.741.
γεω·τόμος, ος, ον, qui fend la terre, d’où qui cultive ou laboure, Anth. 10, 101.
Étym. γῆ, τέμνω.
γεωτόμος, die Erde aufreißend, pflügend, ὅπλον Bian. (X.101); ὁ, Ep.adesp. 229 (IX.741).
γεωτόμος
γῆ, τέμνω
- cutting the ground, ploughing, Anth.