γηθοσύνη

γηθο-σύνη, ἡ,

• joy, delight, Il. 13.29, 21.390, Ph. 1.354; = Φιλία (q. v.), Emp. 17.24: in pl., h.Cer. 437, A.R. 2.878.

γηθοσύνη, ἡ, Freude, Hom. dreimal, im dativ. singul., Versanfang : Il. 21.390 ἐγέλασσε δέ οἱ φίλον ἦτορ γηθοσύνῃ, ὅθʼ ὁρᾶτο θεοὺς ἔριδι ξυνιόντας, vor Freude ; 13.29 γηθοσύνῃ δὲ θάλασσα διΐστατο, v.l. γηθοσύνη und γηθόσυνʼ ἡ, nämlich γηθόσυνα, s. Scholl. Herodian. Od. 11.540 ψυχὴ δὲ αἰακίδαο φοίτα μακρὰ βιβᾶσα κατʼ ἀσφοδελὸν λειμῶνα, γηθοσύνῃ ὅ οἱ υἱὸν ἔφην ἀριδείκετον εἶναι, v.l. γηθοσύνη, s. Scholl. Vgl. Apoll. Lex.Hom. p. 54.27 u. f. γηθόσυνος ; – plur., H.h. Cer. 437 ; Ap.Rh. 2.878.

γηθοσύνη

-ης, ἡ

[γηθέω.]

Joy, delight: ἐγέλασσέ οἱ ἦτορ γηθοσύνῃ Il. 21.390.

Of the sea Il. 13.29.

γηθοσύνη (γηθέω): joy, gladness, dat., Il. 13.29 and Il. 21.390.

γηθοσύνη γηθέω

• joy, delight, Il.