γήϊνος
γήϊνος, of earth
- of earth, τὴν δὲ . . πλάσαντες γηίνην Semon. 7.21; πλίνθοι X. An. 7.8.14; τείχη Pl. Lg. 778e; σῶμα Id. Phdr. 246c, cf. Hierocl. in CA 4p.425M.; οὐδὲ τὸ ξύλον γῆ, ἀλλὰ γήινον Arist. Metaph. 1049a20; νόος App.Anth. 3.146 (Theon.): Sup. -ώτατος, ἀριθμός Lyd. Ost. 45.
I
1 de tierra, hecho de tierra, de arcilla
τὴν δὲ (γυναῖκα) πλάσαντες γηίνην Ὀλύμπιοι
τείχη
πλίνθοι
ἀγάλματα
• térreo
op. a πύρινος
γ. ἔμπυρος ... ἡ τῶν ἀστέρων οὐσία
ἡ γῆ πρωτότυπος λέγεται, παράγωγον δέ, οἷον γ.
2 que tiene su origen en la tierra
οὐδὲ τὸ ξύλον γῆ ἀλλὰ γήϊνον
γ. ἔριον
copo que nace de la tierra ref. al linoαἰθέριόν τε νόον φορέειν, οὐ γήινον
• del número cinco
ὁ γὰρ ἀριθμὸς γηϊνώτατος
el número más ligado a la tierra
3 terrenal, fig. perecedero
σῶμα
γένος
φυτὰ καὶ ποιήματα ... οὐ γήινα ἀλλ' οὐράνια
τόπος
πλάσματα
χρήματα
4 terrenal fig., en sent moral pecaminoso
κακοί
κακία
• subst. τὰ γήϊνα las cosas terrenales
II adv. -ως de forma terrenal, fig. perecederamente
πολιτεύειν
φρονεῖν
- of earth, Xen., Plat.